Дали имате внатрешен монолог и дали умеете да замислите слики?

А дали додека слушате музика, особено таква чиј текст раскажува приказна, си замислувате визуелни слики во главата по тоа? Мене затоа такви песни ми се од омилените. Можам да се исклучам и да се телепортирам во друг свет додека слушам.

 

Не знам дали би спаѓало тука, ама има и за ова дебати, различни луѓе различно ги замислуваме месеците. Мене ми се како на лента, од лево кон десно. Месеците ми се црно-бели.

 

Исто, а често си замислувам разни нешта притоа кои потоа ми стануваат реалност. Водам внатрешен монолог многу често, неретко уживам во тој разговор повеќе од било која реална двонасочна конверзација, се советувам самата себе, прекорувам, фалам...Искрено, мислам дека е здраво, а не налудничаво, многу решенија произлегуваат токму од овие моменти.
Слики замислувам, некогаш се толку многу реални, како да ги доживувам. Не присилен, своеволен приказ, повеќе спонтан.

 

Постојано си водам дискусии самата со себе и ок ми е. Посебно кога некој ќе ме изнервира, па после мислам што се би му кажала, па требаше ова, требаше она
А слики најмногу можам да замислам пред спиење. Уствари цели филмови правам тогаш, па од премногу фантазија не можам да заспијам

 

Да, after all I'm a Gemini, имам неограничен број на сценарија и монолози Замислувам слики, детали. И понекогаш си водам разговори со маж ми, некои работи што не сум успеала да му ги кажам во текот на денот па си правам муабет со него во мислите. I swear I'm not a psycho, I'm just in love and he thinks I'm cute плус имаме мало дете кое секогаш се уфрла и не не остава да прозбориме па затоа некогаш ми фали да се доискажам за нешто. Со монолог си правам епилог на денот

 

Интерен монолог постојано, мада не е тоа класичен монолог бидејќи немам време сега за тоа, туку се генерално планови што, кога, каде, deadlines и разноразни математики од секојдневието.
Нон стоп.
Често и во разговор со друг на пример, си го анализирам муабетот паралелно во глава .
Аналитички ум, и тотално некреативен со афантазија.

Песните ги доживувам преку емоција, никогаш како филм. Кога читам книга, скоро па ништо да не визуелизирам, пак вртам на аналитика. Може и затоа психолошки трилери ми (беа) омилен жанр, бидејќи сум фокусирана на тоа да ја разврзам приказната. Книги како руски класици кои 20 страни опишуваат како дува ветрето секогаш ме изморувале.

Иначе неодамна научив дека тие што имаат афантазија често можат да сликаат само доколку имаат друга слика пред себе - буквална дефиниција за мене.
Не памтам цртеж да сум нацртала на час по ликовно, сите ги имам цртано дома гледајќи од рандом слика, а скоро сите ми ги има задржано професорката во средно. Се до перфекција, ама ништо оригинално мое .
Едноставно кога ќе затворам очи не ми иде никаква слика.
Исто и за уредување на дом, морам да најдам слики со сличен простор и стил кој го сакам за да уредам нешто.
Модни комбинации исто така.
Често знам да утнам и да купам бројни парчиња кои откако ќе ги пробам дома сфаќам дека не ги бива во никаква комбинција. Имало периоди плакарот да ми е пренатрупан, а да не можам ништо со ништо да искомбинирам.
Функционирам со златен Пинтерест и последно време AI.

 

Да ,порано многу поддржувачка беше таа другата во мене ,сеа само негативности не знам дали ќе успеам да ја вратам на фабричко.
Истото важи и со замислувањето.
Порано во мечтите можев се и сешто да замислам ,сега грчевито се држам за реалноста бидејќи сано црни сценарија ми идат ако почнам да ,,сонувам со отворени очи"

 

Не знам колку е во склоп со темата но дали обувките ви личат на некои луѓе?
Јас скоро сите обувки ги визуелизирам како одреден лик кој го познавам.

 

Обувките:

 

Внатрешен говор имам нон стоп, но не толку како дијалог со друго лице. Тој говор како дијалог меѓу двајца го имам само кога говорот станува премногу самокритичен. Со вежбање ( и на факс) научив да се поставам во позиција на само свој супервизор, како некое неутрално лице кое посматра однадвор и реагира кога забегувам во самокритикување, себеобвинување и сл. и си кажувам да престанам. Некогаш се потсетувам на механизмот зад таа мисла или на причините зошто го правам тоа за да се исфрлам од колосекот.

Во однос на визуелизација, мислам дека сум на спротивниот крај на спектарот. Односно дека имам хиперфантазија.
Од секогаш сум била по уметноста и креативноста. Сакам да цртам без гледање, далеку ми е поинтересно од прецртување. Една професорка по уметност ми викаше дека треба да станам илустратор на сликовници. Штета не станав, длабоко во себе си ја негував таа идеа, ми се допаѓаше.
Кога медитирав сфатив дека визуелизацијата многу ми се подобри и тоа доста брзо. Фасцинантно ми беше искрено. Она што требаше да го визуелизирам еволуираше многу лесно во нешто посложено. На пример, првите обиди беа како во 2д за наредните да се во 3д, не знам како да објаснам. Наредната со апгрејд на околината на пр. И сл. Последните медитации ми беа како со ефекти за sf филм ..
Еве и сега да пробам да визуелизирам црвен триаголник, па да го ротирам, мене ми е многу вивиден и можам да го ротирам на сите рамнини не само на една, му додавам ефекти, зраци светлина, ефекти на површината, брзина и промени во звук...

На тест на брзина на перцепција на факс помнам дека тестот го завршив завршив доста пред сите, дури глупо ми падна да не личи дека се фалам, а реално не ни дадов максимум. Не знам дали имам ејдетска меморија, зошто некогаш користам мнемонички техники за да запомнам повеќе работи (често и тие се визуелни).
Ама дефинитивно учев визуелно. На самиот крај на учењето, последното повторување на материјалот беше буквално визуелно да го искенирам материјалот од прва до последна страна и тогаш се осеќав како конечно да сум стиснала save.

 

Знам како ти е. Јас сум вечно недоречена и недослушана.
Мислам... и на форумов не знам да пишам нешто накратко.
Да, Gemini сум и јас.

 

Се приклучувам и јас, недокажан близнак

 

Интересно е ова со визуелизација на времето.
На темава за перцепција на време и простор почнав во последно време малку така да забегувам.
Влегувам во rabbit hole:
Често се обидувам да ја перцепирам и сфатам реалноста (времето и просторот) во која постојам низ некои научни теории и идеи. Пример дека поимот за време е наш конструкт, што се јавува како последица на циклични промени во деноноќие или годишно. Времето е конструкт на мозокот за да може ти помогне успешно да навигираш во средината во кое ти е телото. Некогаш сегашноста ми станува смешна зошто ја ставам во контекст на настанокот на се што постои и биг бенгот и потоа ќе ми текне дека има теорија дека и тука има цикличност и дека е можно и пред него да имало нешто. И тогаш ќе се сетам дека некои теории викаат дека сите овие промени не се циклични, не се ни спирални. Дека времето и просторот се како здиплено марамче и дека се преклопуваат точките и дека истовремено постојат и минатото и сегашноста и иднината.

 

Oва зборување со себе и мисли нон стоп ,па не го сметам за некоја убава особина на мозокот,повеќе пречи ако сме реални.Кога читам нешто,порано пример весник,кажувам кај точно некој да го побар истото,пример во горниот лев агол горе од десна страна на страницта му зборам на татко ми кај да најде побрзо.Исто памтам и кога читам бројот на страна до кај сум пример.Ај нешто смешно сега,кога бев во 8 оделение симпатиите мои и на другарка ми ги знаев како им се врзани патиките накрсно или онака хоризонтално ,и ме зафркаваа опиши го типот дури и кога не ми е симпатија-рандом.
Ама дома често немам појма кај ми се наочарите и телефонот и секој ден ги барам 5 пати минимум,Постои кратка и долга меморија на памтење,оваа кратката ме кочи ,можеби дека имам премногу ствари и проблем со организација или дека сум под стрес побрзо да завршам обврски.Трета смена не можам да работам,не знам како живеат тие луѓе.

 

True!
Исто и јас вака памтам.
Е оптоварување, некогаш не можам да го заштитам мозокот, да се опуштам. Тоа ми е многу тешко. Ми се случува да механички нешто правам, без полна свест зошто нешто друго сум правела или мислела попатно. Краткотрајната меморија е во прашање, премногу информации има во неа и не се' се задржува. Ако нешто во моментот не ми било приоритет, отиде информацијата. И после не се сеќавам каде оставив нешто... заборавам работи. Еве два дена барам кај ми еден џемпер оставен. Нема да ме чуди и во некоја продавница да сум го оставила.

 

Cosmic Girl за ова бев и на лекар,сега со обврски и фамилија треба да учам нови работи,да употребам кратка меморија ,па да стане долга.Пробав дома,ам не иде,мислев во читална да одам,некој простор каде има атмосфера,или да земам коворкинг простор,инаку ништо не правам.Идеја некоја и техники за учење на 30+ дали знаеш?Ама нешто поконкретно не општо.Хелп плис.

 

Нема шанси да учиш со дистракции. Ако учиш дома мора да е во некое време кога ќе си раат. Децата со татко им (или некој др) и ти да се затвориш во некоја соба или да учиш додека спијат (ама па кога ќе спиеш и ти?)
Ковркинг простор, читални или учење со другарче никогаш не ми биле добар избор заради тоа што секогаш има премногу стимулуси што сметаат...
А техниката е различна за секого и треба како што ти годи да правиш.
Јас практикувам работите што не можам да ги запомнам (ако се кратки само) да ги запишам. И тогаш ми остануваат. Ама препишување и правење блешки не практикувам. Губење време ми е, во глава побрзо ќе си ја направиш.