Да се знае вистинската дијагноза - да или не?

Кога е тешка ситуацијата колку и да ти е јасно дека нема позитивен исход сепак се надеваш, бараш чаре.
Не за џабе речено надеж последна умира.
Тешки душевни состојби се тоа, тешки одлуки, борба сам со себе. Борба во која се тешиш дека има барем малку надеж за успех. И кога нема ни најмала утеха пак и пак се бара, човек си вели а можеби утре ќе биде се подобро.

 

Toa obicno e taka bidejki sekoj covek sekogas pomisluva na krajniot ishod i sekogas gleda na temnata strana, koga ke mu kazat primer denovi i meseci odma se obeshrabruva i vika ete dojde krajot od mojot zivot i ceka da se sluci toa. Dodeka imam gledano dosta emisii i lugje kade sto im bile kazani denovi i meseci i silnata volja i gledanjeto na svetlata strana deka ke ja pobedat bolesta, ke se borat i tie posledni denovi so se sto mozat, mnogu od niv ostanale zivi, izvojuvale pobeda nad bolesta. Mozebi e tesko toa, ama ne za dzabe vikaat na krajot od tunelot sekogas ima svetlina.

 

@S.deBea I @Snowflake97

Textot Jas si go napisav kako JAS bi se custvuvala.
A kako drugite bi pravele neznam ,ima parvo sekoj na svoj izbor.

 

Јас лично би сакала да знам и да бидам соочена со вистината, сметам дека би можела да го поднесам тоа, но кога станува збор за нашите блиски, тука најчесто сме поблаги. Сум била во ситуација да кажам дека она што се случува со блиска личност не е сериозно, иако знаев дека е и знаев каков исход може да има, но сакав да верувам дека ќе биде во ред. И испадна добро, помина, а личноста беше поштедена од страв и паника. Колку е во ред сокривањето, искрено, не знам, затоа што некогаш може да дојде и до посериозни проблеми и компликации па пациентот да сфати дека нешто се криело, а и од друга страна, да не е некој свесен за својата состојба, не е баш нешто убаво. Но некако сакајќи да ги заштитиме другите од непријатност, несвесно и без размислување одбираме да ги ублажиме нештата.

 

Добро тоа е индивидуално . Еве може да се забележи и од самите одговори. Но што би направиле во ситуација ако откриете дека имате некој здравствен проблем, а немате храброст тоа да им го кажете на вашите најблиски? Дали е праведно тие да не знаат за вашиот здравствен проблем? Тука веќе се наоѓате во ситуација во која сте во дилема.

 

A, ова е она кога наместо тумор им велат дека се работи за масно ткиво?
Не одобрувам. Треба да се каже навремено онака како што е за да знае човек и активно да си го бара чарето.

 

Моите одговори се :
1. Јас би ја кажала вистината за здравствената состојба на мои блиски.
2.Да би сакала.
3.Не не би ја сокрила ни неговата ни мојата состојба, значи не би им криела и јас кога би имала терминалана болест, сакам јас да знам и тие да знаат и за мене и за себе ако се тие болните.
4. Има закон кои им дозволува на лекарите ова да го направат и од морално-етички кодекс е оправдано и не е невидено досега.
Одлуката лично ја донесува лекарот познавајќи си го пациентот, неговата состојба, психа најдобро.

Моите одговори се :
1.Ќе почекам малку да се охрабрам за да им кажам.
2. Мислам дека не е праведно да не им кажам и исто не е праведно и тие да ми кријата а знаат за мене и според мене не е праведно некој мој близок да знае дека е терминално болен и да крие од мене.