Депресија

Не е само кај депресија застапено, кај многу други растројства го има.

 

Да, ама исто така и на повеќе растројства како: Посттрауматски стрес (емоционална глувост) Психоза или Деменција

 

Здраво, извини што ти одговорам на постар пост ама ако не ти е проблем би сакала да ми пишеш бидејќи се наоѓам во многу слична ситуација па секој совет од некој што го има поминато ова премногу би ми значел. Фала ти однапред

 

Најдобриот начин да се излезе од депресија

Без разлика дали е предизвикана од животни искуства, емоционални, психолошки или физички фактори.. патот кон излекување започнува со постепена промена на начинот на живот и размислување. Социјализацијата има огромна улога. Човек не треба да се изолира. Разговор со блиски луѓе, споделување на мисли и емоции, па дури и само присуство меѓу луѓе, може да донесе олеснување и потсетување дека не сме сами.Понекогаш може да помине поголем период со кого би споделиле нешто што не мачи,а во меѓувреме немаме па сме оставени сами на себе е тука мора да се ојача и подигне човек и да најде начин како.
Ништо не е вечно ни депресијата, ни љубовта, ни тагата, ни лошото расположение, ни местото каде што се наоѓаме. Се е до време. Како што човек подлабоко навлегува во себе, така почнува да се разоткрива да ја разбира својата свесност, да препознава што сака и што не сака. Токму во тој процес се раѓа вистинската сила.

Ние сме креатори на сопствената реалност. Имаме избор: дали ќе дозволиме да не проголта темнината или ќе избереме да се подигнеме над неа.
Не сме дрво не сме врзани за едно место, ниту физички, ниту со мислите. Секогаш можеме да се поместиме, да направиме чекор, да тргнеме напред.

Понекогаш токму малите движења нова мисла, ново дишење, нов ден се почетокот на голема промена

 

Све тоа убави мисли и се ,ама од вистинска депресија се излегува со лекови,психоерапија,и се разбира желба.Она гледај АНА Бучевик,и читај книги ,многу наивно и навредливо е за некој во тешка состојба,како депресија со дијагноза од лекар.

 

Се сложувам потполно

 

Се согласувам, има состојби каде што без терапија не оди. Ова што го напишав е повеќе за моментите кога човек е изгубен во мислите, а не за дијагностицирана депресија и секако, не би сакалo да звучи навредливо за некој што поминува низ тешка состојба со своето ментално здравје, бидејќи тоа е од клучна важност. Сите имаме различен пат и начин на исцелување. Посакувам секој што поминува низ тоа што побргу да го надмине.

 

Тогаш си ја утнал темата скроз,мислам не пишувај во оваа тема ,плус не си видел ни некој близок твој како изгледа ден со ВИСТИНСКА ДЕПРЕСИЈА.За мене е ова misleading ,и секој може да си го филма лошиот период како депресија и анксиозност.Инаку разбирам дека ти беше убава намерата ,ама верувај докторите помагаат ,и лековите помагаат ,и желбата да се стане помага.

 

Може тоа помага кај некој што има периоди на тага, нерасположение.

А кај некој што легнал в кревет или му е страв да излези од дома, НЕ ПОМАГА.

 

Па тоа е и улогата на лекарот – психијатарот препишува лекови дијагностицира дијагноза, но постојат и други пристапи преку гешталт терапија, психотерапија, психолог или психотерапевт. Баба ми имаше психолошки растројства, и уште како дете се сеќавам на тоа, така што добро знам дека не е лесно прво на самиот човек и на луѓето односно најблиските околу таа личност во таа борба. Баш затоа и посакувам секој што се наоѓа во таква состојба да успее да се извлече – со помош на лекови, лекари, терапија, но и најмногу со поддршка и сила од самиот себе.
Поздрав.

 

Od sto dolgo vreme veruvav deka ne postoi depresija i deka ja nemam voopsto, zapadnav premnogu sto duri mislam i deka nema da se izlecam. Mnogu raboti mi propadnaa vo zivotov sto mislam deka nikogas nema da gi izvadam... ve molam dokolku znaete nekoj dobar doktor i privaten neka e samo da e dobar da me izleci bidejki navistina do doprev dnoto... Nemam komu da kazam za mojava situacija, nemam nikoj, site mi velat deka ne mi e nisto a veke pocna i na teloto da mi se poznava deka ne sum dobro, vidno sum oslabnata i navistina ne znam sto pravam so zivotov... I ve molam nekoja ako saka da porazgovara so mene preku poraki bidejki mnogu poveke mi znaci mislenje od nekoj sto ne me znae koja sum i kako izgledam, otkolku nekoj sto mi e blizok i me ponizuva... Ve molam navistina mi e hitno...

 

Како си сега? Жал ми е што никој не ти одговорил.
Јас не сум психолог но сум имала такви периоди кога сум мислела дека не може полошо. Она кое јас го практикувам и ми помага е "zooming out". Тоа значи, да ја смениш перспективата како гледаш на работите, тоа е прво. Погледни се себеси од поширок агол - што гледаш? Немој да се затвораш во себе и да бдееш во лоши чувства. Кога ќе почнеш да ги менуваш мислите со попозитивни емоциите и телото го следат тоа.
Имаш тука тема за предлог психолог и психијатар - sирни ги и избери еден. Ако тие сметаат дека треба да си на терапија - ќе бидеш. Тоа не мора да значи дека до крај на живот ќе си на антидепресиви, следи како ќе се чувствуваш. И за крај, немој да губиш надеж , нит си прв нит последен со вакви проблеми.

 

Здраво на сите.
Реални причини да бидам нерасположен имам многу, но многу добро се држев додека не залади и деновиве станаа кратки.
Дополнително, надвор е загадено, сиво , несредено.. Сликата на државата ни најтешка е во зима, како и се' во животот на кое не се обрнало внимание, најмногу страда во зима.
Најсреќен човек да го донесеш сега тука , не верувам дека ќе издржи.
Да не должам. Последниве неколку дена се осеќам многу тажно, безнадежно и изгубив апетит и сон.
Преку ден се осеќам уморно и поспано а навечер кога треба да спијам ми се буди мозокот и ми мисли на многу неубави нешта. Заспивам малку два три саати сабајлето и не можам да продолжам да спијам повеќе како порано. А порано во зима баш се убивав од спиење.
Суицидни мисли немам , напротив се' би дал да можам да се чувствувам подобро и да живеам во подобри услови. Не сакам да умрам, сакам да сум совршено здрав и да имам преубав живот.
Ова го пишувам зошто се плашам да не ми се пролонгира ова оти зимава е долга и не верувам дека преку ноќ ќе ми стане поарно.
Дали мислите дека се почетни симптоми на депресија??? Дали некој се чувствувал вака и што му помогнало за да ги прифати условите какви и да се и функционира некако тука.
Би пробал и медикаменти ако треба.
Почна да ми е вака од Ноември неколку дена ми беше кога многу врнеше, па после се опраив и сега од минатата недела ми почна многу поинтензивно...

 

Мене ми личи ко да имаш зимска депресија... Почни да пиеш витамин Д3 обавезно во комбинација со К2. Исто и дома да си го смениш светлото во плава нијанса, научно докажано дека помага. Све ова можеш да си изгуглаш, да не биде рекла казала.

 

Многу ми е страв од самата зима.
Празниците ме плашат наместо да ме радуваат.
А кај нас со загаденово и сиромаштијата ми прави да ми е многу потешко.
Ако се спомене снег мислам дека ќе умрам кога ќе го видам. Лани паднав во делириум од снегот.
Не можам да ви опишам што чувствувам од ова проклето годишно време а не беше вака во минатото.
Од пред две три год ми почна.
Пијам д3 секој ден од есента уште.
Магнезиум, Б, цинк јадам здраво колку можам. Овошје секој ден.
Не поминува.

 

Зошто? Што те плаши снегот толку?

Инаку, до некаде слично се осеќам со тоа што успевам ментално да се саморазбирам како и зошто се осеќам така. Односно, прво свесна сум дека расположението и мотивацијата ми се во негатива баш поради тмурниот сив загаден надворешен свет, и тоа го прифаќам, така е како што е, не можам да го сменам. Второ, не се форсирам да ми се допаѓа сезонава, едноставно не ми се допаѓа и ќе протуркам низ неа, барајќи убавина каде знам и умеам. Трето, барам убавина во внатрешниот свет, наместо во тмурниот надворешен свет - пред сè правам дома да ми е најубаво, најудобно, најтопло, едноставно периодов ми е период на хибернација, ќе читам книги, ќе решавам судоку, ќе гледам серии и филмови, ќе играм кантер, ќе редам сложувалки, ќе вежбам со тегови, ќе пробувам нови рецепти, итн.
Ќе запролети пак, денот ќе се продолжи, зеленилото ќе расцвета, без гајле. Сега е време за повеќе одмор и споро живеење.

 

Здраво, и ти благодарам за советите.
Последниве неколку години почнав вака да се чувствувам како последица од тежок стрес доживеан во зима и во снег.
Посилно е од мене.
Сигурно е посттрауматско растројство.
Ќе си барам чаре на психијатар.
Фала ти во секој случај, а ќе пробам колку можам и занимации да најдам дополнително.

 

По ова што го кажуваш, асоцира на сезонска, зимска депресија.
Прилично е честа, повеќето луѓе се соочуваат со неа.
Иста сум и јас, чим дојде зима, чим се скрати денот, не функционирам до пролет, ме нема нигде. Кога е пролет/лето, имам енергија планина да искачам, а во зима од кревет не ми се станува, толку сум без воља за било што.
Иначе да, можно е да ти е посттрауматски и можно е да се јавува и како последица на доживеаниот стрес. Нормална реакција е, мене ми почина близок во зима пред четири години, пред Нова година, недела беше.. од тогаш, ни зима, ни Нова година, ни недела не сакам.. секогаш ме потсетуваа на човекот што почина.
Нека не те плаши ова, има решение за сѐ, а чим си свесен и сакаш да си помогнеш, веќе си на пола пат.
Пробај прво со психолог и психотерапија, па потоа ако има потреба, ќе те упати на психијатар.
И секако, потруди се и во зимскиот период да најдеш некоја активност што ќе ти го исполни времето и ќе придонесе да се осеќаш подобро.

 

@Neptun's fog Според мене,

Немаш зимска/сезонска депресија, туку PTSD - посттрауматски стрес.

Сезонската депресија повеќе се карактеризира меланхоличност, некоја генеричка тага, ниска енергија, повеќе спиење, зголемен апетит, односно ништо екстремно, само повеќе како апатија.

Но, ти опишуваш страв, панични мисли, хипервнимателност, повеќе како чувство на опасност, не на општа тага и притоа самиот велиш дека имаш доживеано нешто што ти предизвикало тежок стрес една зима.

Затоа и чувствата и стресот ги врзуваш со конкретната сезона, односно не е до конкретните временските услови. Ова ти е само тригерот.

Решението за посттрауматскиот стрес е EMDR терапија, соматска терапија, терапија со фокус на траума, а самиот самостојно можеш да започнеш со техники на дишење и да си воведеш некоја сигурна рутина да избегнеш преголема стимулација.

Со среќа, you've got this, дај му време на времето, ќе ја засакаш пак зимата

 

Ти благодарам на одговоров, немам зборови.
Преубаво кажано.
Истото го мислам <3