Депресија

Дали во мојот случај се работи за депресија?
Проблемот кај мене е тоа што со ништо не сакам да се замарам, поточно не ми се оди на работа. Не можам да станам од кревет сабајле тонам психички, немам желба ни да се нашминкам ни да се дотерам, ниту пеш да одам до таму парите по таксиња ги давам, додека на работа со сила работам цело време гледам во часовникот кога ќе си одам. Одењето на работа ми е вистинско измачување, а имам убава и лесна работа, не дека не ја сакам.
А за шетање сум секогаш расположена секогаш спремна да излезам, да се лабавам по кафиња.

 

@Devojkata55 Според мене, не.

Не може да си депресивна за работа, а весела за шетање It doesn't work that way, односно депресијата нема селективна радост, туку вообичаено би изгубилa интерес за сè.

Ова повеќе личи на неисполнетост во работното поле. Односно, иако работата е лесна, пак може психички да те исцрпува, бидејќи не ја сакаш и не те исполнува вистински.

Па автоматски имаш создадено психолошки отпор кон истата и затоа не ти е по ќеф одењето.

Можеби може да ја разгледаш опцијата за промена на ова и да размислиш која друга професија/работа би те усреќила

 

И јас мислам дека не е депресија, туку работата се прави несреќна.

 

Tocno deka rabotata ne me ispolnuva bas, no sum rabotela i drugo, epten ednostavna rabota no i tamu mi bese so sila. Ednostavno ne mi se raboti nisto.

 

@Devojkata55 Па ова е размислувањето на секој втори човек, зарем не?

И тоа е сосема во ред, едноставно не секој наоѓа смисла во работата, живее за неа или е претерано мотивиран.

Едноставно најверојатно повеќе си ја цениш слободата, па имаш отпор кога нешто е обврска или има наметната структура како ова

 

Веројатно ти е досадна и репетитивна работата и не е нешто кое си го избрала со желба. Не знам каков совет тука, освен да се мотивираш со платата или да смениш работно место.

 

Tocno taka e, no kaj mene odenjeto na rabota e bas izmacuvanje ( porano ne bese taka ) sto od krevet ne mozam da stanam na psiha me mava.

 

@Devojkata55 Клучно е што велиш дека порано не ти било вака.

Во однос на тоа, дали ти се случила некоја промена надвор од работата околу овој период кога си почнала вака да се чувствуваш на истата?

Колку сметаш дека си исполнета на други полиња во животот? Можеби некоја моментална фаза или поле ти влијае врз ова несвесно.

А може да биде и само резултат на burnout - односно ова се јавува кога нешто постојано правиш, а не пронаоѓаш смисла во истото, немаш развој и се чувствуваш заглавена.

Ако си човек кој мрази рутини, ова дополнително придонесува

 

Tocno e deka ne sum ispolneta na nekoi polinja vo zivotot, no ako e toa problemot mislam deka ke mi vlijae opsto na se a ne samo na rabotata. So nisto ne sakam da se zamaram, samo da se labavam sakam. Nekogas i pomisluvam da ne e nesto od lekovite sto gi pijam da ne imam nekoi nus pojavi ( za problemov vo ovoj slucaj ne sum razgovara so doktor ) , ne znam ni kako sum dijagnosticirana. Zemam antipsihotik i antidepresiv no dozata na antidepresivot ne mi e za lekuvanje depresija tuku kolku da me oddrzuva samo.
Eden period piev i ashvaganda i nekako mi se podobri sostojbata, no ne mozam da gi pijam vecno.

 

Па, ова веќе менува многу, бидејќи сепак имаш психијатриска дијагноза. Најубаво да му ги кажеш овие работи на докторот кој те води и ја знае твојата историја.

 

Ke mu kazam sekako oti vaka se macam samo. Prethodniot pat mi bese sram da mu kazam oti samo na rabota ne mi se odi a sepak sakam da izleguvam i setam. Mu rekov deka cesto imam depresivni denovi i on vika ne si vo depresija te gledam, ako imas depresija ke nemas interes za nisto.

 

@Devojkata55 Ова дава сосема друга перспектива на ситуацијата.

Односно, можно е ова што го чувствуваш, особено утринските потешкотии, недостатокот на мотивација и отпорот кон работата да бидат резулат на лековите, и покрај тоа што за излегувања и кафиња си расположена.

Возможно е и да биде комбинација од апатијата развиена од лековите + замаскирано одозгора со слој од незадоволството кое го чувствуваш од неисполнетоста од некои животни полиња.

Но, бидејќи самата не си сигурна зошто и како си дијагностицирана, мораш да разговараш со твојот лекар.

Депресијата не секогаш се манифестира кај сите исто, а воедно може да зазема различни облици, како функционална, па и ситуациска депресија. Или едноставно да е во прашање низок степен на депресија.

Исто така може да биде и во прашање анксиозност или стрес. Важно е да бидеш отворена и директна со твојот лекар, за сè има решение

 

Se soglasuvam so tebe.
Koga piev ashvaganda cija upotreba e so cel namaluvanje na stresot i nevolnosta mi se podobri sostojbata, ama ne moze stalno da se pie.

 

Зашто да не може. Колку што знам баш тоа е природен лек.

 

@Tam4yy Тоа што е природен лек не значи дека е безбеден континуирано да се пие.

Бидејќи влијае на кортизолот, тироидната, нервниот и имунолошкиот систем.

При што со долга, непрекината употреба, може да се развие апатија, ниска мотивација, исцрпеност, хормонски дисбаланс, враќање на анксиозноста, дигестивни проблеми и сл.

Односно, не е идеалното решение на долга стаза. Природното не е еднакво на безопасно

 

Здраво, поздрав,
Поголемиот дел од животот се чувствував вака и сметам дека е повеќе до нас самите како веќе изградени личности.
Имав среќа да почувствувам како е да се работи работа што навистина ми легна и едвај чекав да одам ,но се смени се' кога дојде една лоша колешка и го поремети тој амбиент. Дадов отказ а не требаше. Сега цвичам за работа..
Некои од нас едноставно не се толку имуни на притисокот од реалноста.
Веројатно кога треба да се гради тој имунитет ние имаме создадено некои бајковити нереални очекувања и не можеме да прифатиме дека животот има здодевни и напорни страни кои се прифаќаат и не треба толку да не' паѓаат.
Пробај со психолог да си поразговараш околу ова.
Може да се работи на ова.

 

Д3 провери можеби ти е низок па ти треба повисока доза. Исто и б12 и магнезиум бисглицинат многу помагаат. Само земај редовно, резултати имаш видливи за месец до месец ипол. Јас пролетта од хаос во хормоните и стрес станав анксиозна со панични напади и страв. Овие ме препородија. Ама мораш редовно со месеци да ги земаш. Јас сaмо од б12 и магнезиум правам пауза и пак продолжувам. Животот е секојдневен стрес, мене ми влијаат секојдневните вести а камоли друго и гледам како знам и умеам да се заштитам.

 

Сите се имуни и сите можат да се справат. Притисокот од реалноста највеќе удира ако се повлекуваш континуирано, па се јавува анксиозност, неосновани сомневања во себе, почнуваш да се изолираш, па чувство на осаменост, неможноста да се носиш и си веќе рака под рака со депресијата. Кога ќе се спротивставиш еднаш, па научиш како да враќаш секому - полесно е. Ова го зборувам релативно за културни, воспитани, кротки луѓе. Не велам дека е во ред да се пушташ секому без усул, ама и те како треба граници. Секаде, без исклучоци. Спротивставувањето е мајка на мирот. Не да си црна овца, ама да знаеш како да си се заштититиш и се грижиш за себе (оти на крајот на денот пак ти си тука за себе, остави тие приказни крвта не е вода).

 

Фала ти ...
Да, исто и јас последниве години после Ковид..
Ќе земам уште сега.

Точно.
Ама некогаш самиот живот прави услови на кои не можеш да се спротиставиш така лесно, поточно неможност да најдеш нови и подобри поскоро.
Во секој случај флексибилноста е благослов. Џабе ти е сета интелигенција и знаење ако не умееш да се прилагодуваш на разни услови....

 

Прилагодувањето е супер, но границите се мирот!