Секако дека повеќе боли душевната болка. Физичката болка со тек на време ќе помине, ама душевната болка не поминува. Најболно нешто е да загубиш родител или дете. Загубата не се надоместува.
Тој што мисли дека физичката повеке боли,не ја осетил вистински душевната. И никогаш да не ја осети. И при душевната болка во секој дел од телото боли.
Јас немам толеранција на физичка болка, мајка вика нежна сум била. А пак болка од заб ... смрт. Сепак, душевната болка, кога би да седнала пред серија и 40 минути се смирувам, после тоа пак не сум како шо треба ама барем можам да ја контролирам. Се додека не почни да ме боли желудникот, да ми се крени притисокот и душевната болка да премини во физичка зошто тоа е чест случај, не само кај мене, туку и кај многу други.
физичка болка трпам многу ама душевна воопшто.Ако имам душевна болка ќе ја претворам во физичка,ќе збеснам.
Никој не доживеал толку голема физичка болка за да кажува дека душевната е потешка или повеќе боли, или обратното дека физичката е потешка од душевната. Секој индивидуално си доживеал одреден вид на болка со одредена тежина и таа си ја кажува дека е потешка и поголема. Сепак сметам дека душевната може да ја контролираме, се е до психата, за разлика од физичката која кога боли навистина боли.
Овие две болки се заемно поврзани... Не ретко, физичката болка со себе носи и душевна болка. А физичката болка ќе боли во моментот, еве нека биде денес и утре, ама како и да е ќе помине. Додека душевната останува како некоја лузна која може да ја носиш со денови, месеци, па и години. Пример, ако некој што ми е драг ми удри шамар, повеќе ќе ме боли навредата на мојата личност, неговата постапка отколку физичката болка што ќе помине за неколку минути. А тоа што оставило траг во мојата душа, сигурно ќе го помнам повеќе. Секако, сето ова не важи кога те боли заб, јазик, уво или некое слично незгодно место.
го делам уште истото мислење секогаш бирам физичка болка пред душевна мада можам више и двете да ги издржам мислам
Се согласувам со ова. Исто мислам. Мојата душевна болка понекогаш ми е неиздржлива, што кога ми е многу тешко почнува и срце и гради да ме болат. После тоа 3 дена ништо не може да ме смири.
Тоа да. Почнувам да паничам пред испити(уште и додатен стрес ако имам ау страшно). Па, почнувам да се тресам, па глава ме фаќа.Па, ми се сјебува дишењето.
Ако главата ти е во ред и душата на место, сметам дека многу физички болки можат да се издржат. Ако првото не е во ред, физичкото здравје не ми помага апсолутно ништо, напротив ми страда. Старите секогаш велеа, " Боже чувај ни го умот", со тоа мислеа и на душата, едноставно психички да сме добри и имаме мир. За мене е најбитно.
