Јас ова не го разбирам. Ако имам потреба да се вратам дома при конфликт - како е функционално? Ако после венчавка јас не можам да се вратам дома при конфликт - како ќе знам дека тој брак е издржлив за мене? Сакам да кажам, парче хартија не менва. Само раскинот е поскап ако прво иди брак пред живеење заедно. Вие функционирате добро, и да живеевте заедно пак ќе ви беше исто по некое мое мислење. Кај дисфункционален пар живеење заедно пред брак очи отвора. Можи кажваш нешто поќе во следното мислење ама одбивам да читам AI slop. За мене, живеење пред брак заедно е неопходно. Да видиш какви рутини има другиот, дали после подолго време заедно иди до чести конфликти, дали решението е бегање на секој по дома итн. И последново ми е јасен знак за раскин пример. Дејтам зошто гледам иднина со некој, ако не можам да живеам со него без паузи е џабе. Парче хартија нема да смени како се осеќам и колку комотно ми е со партнерот. Врска и брак се засноваат на љубов, почит и компромис, ама не и преминвање на граници. Не се менва шо јас толерирам во брак и врска. Зато ми се чини и многу луѓе мислат дека партнерот им се менва во брак, прагот на толеранција и компромис останва ист. Зошто различни работи очекуваат од брак, различно се прикажуваат во врска, не живеат заедно за да тестираат тие граници и се тоа дирекно влијае на то да перцепираме дека сега особата пред нас се сменала.
За мене живеењето пред брак е скроз бесмислено. Ако веќе сме стигнале до тоа да делиме сметки, обврски и да функционираме како брачен пар тогаш не гледам што тестираме?
Одлука е де. Ама по секоја цена не можи некогаш да останиме покрај некој. Заедничко живеење спасило многу луѓе кои би биле заглавени во лош брак или би се разведиле при прва прилика. Знам неколку. За такви ситуации и врски е. Другите гледаат дека се е океј и се посветват уште поќе еден на друг. Јас и лично за себе го сакам ова, колку и да ми е совршен партнерот во мои очи и колку убо и да врвиме за викенди, одмори, седенки и колку и да имаме разбирање и да дискутираме за се - не е исто со делење сметки и одговорности шо ги носи заеднички живот, па и стресот од заедничкиот живот. И од ко ќе видиме дека односот не се менува - брак е следниот логичен чекор. Не велам дека не се годи кај некои парови и без живеење претходно заедно, знам и такви. Едноставно велам дека многу би се спасиле, шо ќе сфатат дека не се еден за друг со заедничко живеење.
Разбирам што сакаш да кажеш, ама тука баш не се согласуваме во основата. Јас не го гледам бракот како нешто во кое ќе заглавам ако после сфатам дека односот е лош, ниту заедничкото живеење како некаква гаранција дека тоа ќе го откријам навреме. Луѓе живеат заедно со години, па по бракот пак се разведуваат. А сметки, обврски, стрес, навики и несогласувања не почнуваат магично дури кога ќе почнете заедно да живеете. Мене не ми е логично ајде прво да живееме како брачен пар, за да провериме дали сме за брак. Ако веќе не сум доволно сигурна во него за да се омажам со него, не би била доволно сигурна ни да почнувам живеење заедно. А ако сум сигурна за сето тоа, тогаш не гледам што дополнително треба да тестирам.
Добро сеа има луѓе што размислуваат дека ако стапат во брак нема назад тоа е тоа си одбрал ќе си трпиш зошто е срамота да се разведеш
Во РСМ брачните и вонбрачните заедници се ЕДНАКВИ пред закон. Бракот може да ви има само емотивна смисла, на државата не и' е гајле дали ќе се потпишете или нема. Јас лично не сакам ни еднаш да се омажам, освен ако морам од правни причини (еден од нас е странец, на пример). Секако дека би живеела со партнер пак, едно со друго ми нема допирна точка. Ако решам да ставам крај ќе ставам крај, нема хартија што ќе ме спречи - и се надевам дека ако тој сака да ме остави ќе ме остави, независно од хартија. Прекраток е животот за да бидеме со луѓе со кои не сакаме да бидеме.
