Дали се чувствувате како животот да оди напред, додека вие сте останале во истата состојба?На пат сте, но сè уште не сте стигнале до вашата цел, иако вашата генерација веќе стигнуваl до неа. Дали мислите дека доцнењето на некои работи во животот е последица на нашата „мрзеливост“ или едноставно е „судбина што ни е запишана“? Се чувствувам уморно од оваа состојба и не разбирам зошто се случува. #студентка
Судбина, се е судбина, јас веќе се помирив со судбината,колку да одиш против неа, не можеш да ја смениш.
Не е судбина, ти не менуваш ништо затоа. И мене ми стои у место ама ја па не би ни сакал ко генерацијата сите испоженети се со деца, не можам да се замислам во таа улога.
Никој нема иста стартна позиција, исти услови, ниту исти лекции. Кога целта изгледа предалеку мозокот се блокира и не прави ништо. Направи еден мал било каков потег денес и излези од зоната на комфорот. Подобро е да направиш несовршен чекор напред отколку совршено да стоиш во место и да чекаш работите сами да се решат. Ситуацијата е резултат на одлуки што ги имаме донесено од предпазливост, страв од грешка или чекање „вистински момент“. Кога премногу анализираме за да не погрешиме често завршуваме стоејќи во место.
Животот тече и (колку сурово и да звучи) не те чека тебе. Се живее во сегашниот момент, а сѐ друго е филозофија (а назад да гледаш, а напред). Човекот е суштество кое треба да си пронајде/создаде/изгради своја смисла на животот која ќе е вредна за него и ќе е доследен на неа во континуитет(!). Ако не оди во прилог, ќе се прилагоди нешто толку колку што се може, па живи и здрави.
@Zenzo Oz споредување со други е кратење/ крадење на својата среќа. Секој си има свој живот, не се води по шо кога треба. Води се према твоите потреби и цели. То е вистинскиот пат. Индивидуалниот.
zatoa sto samo gledas tugite zivoti mesto tvojot prodolzi so ljubomorata i nikogas nema ni da merdnes
Да али малце покомплицирано е од тоа. Не се споредува(ме) со една личност и заклучуваме дека сме назад, туку се споредуваме со околината, со врсници, со 70-80 % од нив кој гледаме дека се многу подалеку од нас во животот, било кариера, љубовен живот, патувања итн. Знаеме дека имаме потенцијал да го имаме тој живот но од Х причини сме далеку од тоа и самота помисла прави да се осеќаме уште подалеку и закочено.
