Скоро секоја вечер си фантазирам како имам дечко па се шетаме низ парк,па на одмор како одиме,исто така фантазирам дека имам ептен многу пари јака кола куќа со базент,исполнет живот,фантазирам како сум на одмор во најлуксузниот хотел и мн др работи. Сето ова што го фантазираме сакаме да се деси во реалниот живот.
Мое хоби е коментирање на мои стари коментари. "Мојот свет" уште постои само мојата врска со него е поздрава. Јас сум склона кон daydreaming. Ако не расправам приказна на долго и на широко ќе паднам во overthinking trap. Па подобро свет да градам. Сум пишала дека почна кога сум тргнала на школо и сменала школо. Тогаш верував во то. Сега знам дека е зошто тогаш преќинав со играње со кукли и такви работи, зошто претходно фантазијата беше канализирана таму. 2016 само шо имав завршено средно и полека излегвав од интровертскиот оклоп па можам да сфатам описот за како сум мислела дека "мојот свет" ми штети и дека ме нервирала зависноста на луѓето околу мене. 2016 јас, не се нервирај. 2022 јас веќе за ништо не ѝ е гајле. Имаш и здрава врска со својот свет, со преактивната фантазија, со луѓето околу тебе и веќе има сомнеж од кај можи да иди. Сега од ко си прокоментирав старо мислење, да кажам од сегашен аспект. Јас имам преактивната фантазија. Мозокот ми работи 300 на сат константно. Дали то било работење и длабење на некој world building ( шо ако имав способност да пишам добро би излегол бестселер пошто кога велам world building мислам буквално world building), дали паѓање во рацете на overthinking или длабење игри и вежби шо можам да ги искористам со работата, како и уметност - сега донегдеанескроз имам контрола врз мозокот оти сфаќам како работи. И не ми смета. Да легнам и да заспијам така шо ќе одам да го доградам my ever growing world ми е релаксација и форма на escapism. Ама она шо сум напишала последно - стојам зад него. Ако си постојано во прибежиште на друг свет - време е за барање помош. Океј е било какви техники на бегство да користиме. Ама не смеат да ни го диктираат животот и премногу да влијаат на нас и да ни нарушват секојдневието. Пошто тогаш е веќе проблем. Јас порано имаше подобар начин за комуникација, јас сега многу порелаксирано збора па ќе се цитирам пак ко заклучок, ова шо го баблав, накратко и концизно кажано:
