Мислам дека не е секогаш до годините туку кога човек се осеќа спремен. Јас бидејќи израснав со помало внуче во ист двор , го исчував што се вика нормално заедно со мајка му све правевме и мислам дека и на 20 години да родев дете ќе бев спремна. Е сега има случај на мм колега од работа , жената негова има 36 години и пред 2 месеца добија детенце , она кога и да се сретнеме ми вика јас мислам дека уште не сум спремна за деца , пред некој ден го викнала мажот и од работа затоа што детето имало грчеви и плачело и не знаела како да го смири.
мајката не знаела како да го смири таткото ќе знае? Па да е некој друг ќе ја отера упм ако се јави и го повика од работа за да заврши нејзини обврски
Детето само на мајката е обврска? А таткото што? Не оправдувам тоа што го викнала од работа за грчевите, ама кога се работи општо за детето и таткото треба да се грижи за него
Ова на татково му се бегало од работа па си нашол решение А тоа дека на 35 си помалку "плоден' одошто на 25 жими мајка . Јас на 25 со триста инвитра и бакрачи не останав трудна а на 35 и 37 останав природно, без да сакам ( да напоменам со истиот маж ). И....кога сум била јас поплодна?????
Туѓите деца секогаш полесно се гледаат. Онаа мајка која барем еднаш не била испаничена, исплашена, почуствувала беспомошно и очајно... Алал нека и е. И да, бебе кое има грчеви може да вришти и плаче до зајдување. Да не помага ниту млекце ниту шетање во раце ниту думкање ниту чајче ниту капки ниту термофорче... И после часови часови гледање како тоа мало човече црвенее и зајдува да зедеш телефонот и да се јавиш на педијатар или сопруг. Во очајни моменти може и на полноќ да влезете во кола и да се возите бидејќи тоа го смирува бебето.
Значи секако дека детето не е обврска само на мајката. Ама искрено мене тоа ми е претерано , да го викаш од работа оти неможеш да го смириш , плус да не можеш да бидеш сама со бебето. Цело време да се до тебе мајка ти или мт. Жена 35 години се понаша како девојче од 18 години. И јас сум правена царски рез и јас со рана бев и 2 недели со болки , ама на почетокот на тоа бебе мајка му треба. Кога гледаш дека толку нало суштество е зависно од тебе забораваш на тоа ама ја не сум спремна за дете. Тоа е мое мислење.
tocno, dete e obvrska i na tatko nie isto imavme problemi so grcevi maz mi i jas po celi nojki budni dvajcata ajde edniot pa ajde drugiot. ama da se javam jas od rabota da go povikam??? nemoj sramota e. se slozuvam.jas nikad u zivoti ne sum panicela. abe sum pagjala krvoj operacii ne znam sto ti ne nikogas ne sum se uplasila. dete moe da se lizne dodeka ne se iznavikam i ispanicam i iznapcujam i da go zaklucam doma jas ne sum mirna.
Некои жени тешко го поднесуваат периодот после пораѓајот. Постпородилна депресија? Сте чуле? Јас бев со постпородилна, додека не се вратив на антидепресивите. Не судете од гледање од страна. Секоја си знае како и' е. он-топик. Медицински, во 20сетите сме најплодни. А колку сме спремни за родирели тој период, зависи човек-до човек.
Јас кога го посакував се осеќав спремна иако делумно би рекла, но кога го родив и почнав да се справувам со предизвиците сватив дека уствари целосно сум била спремна. Иако може да дојде момент кога седнуваш и се преиспитуваш за се позади себе, однсно се преиспитуваш дали си добра мајка.. Тоа постои кај секого но у глобала ако бебе е среќно ќе сум најсреќна на свет!!!
Првото го родив на 24,(да напоменам имав завршено и факултет и работа имав )второто на 31,третово ќе биде на 33. Може не бев спремна толку на 24,но имав повеќе енергија,нерви, искрено посакувам да си родев и други порано,до 30 да завршев,сега ќе беа понараснати,ќе имав повеќе време за себе. Но,желбите некогаш не се остваруваат кога сакаме.Според мене идеално е до 30 да се заврши со раѓање,секако освен ако има некои проблеми,
Мислам дека е индивидуално, затоа не би рекла дека постои некоја идеална возраст, иста за сите. Секој за себе си знае кога се осеќа спремен за таа улога. На некои приоритет им е да стапат во брак и да имаaт деца, на некои да завршат образование, да имаат успешна кариера, финансии, итн. Лично за мене, кога би морала да кажам возраст, би рекла дека над 25 ми е сосема во ред. Ама сепак ќе речам зависи. Јас лично би почекала додека не се стабилизирам финансиски, и додека не решам станбено прашање. Секако дека можеби е подобро да си помлад родител, како што кажа и членката над мене, бидејќи ќе имаш повеќе трпение, повеќе енергија, ама сепак ништо не е идеално, така да... Кога велам помлад родител мислам на некоја возраст од 25-30 и нешто, не мислам на 18, 19 години. На оваа возраст сметам дека децата се сеуште деца и не се доволно зрели и спремни за таа улога.
Ако не се преиспитуваш, значи си тврдоглава, секогаш знаеш што е најдобро и секогаш си во право. А такво размислување не е во ред за ни една сфера од животот. Апро-по... добрите мајки, секогаш се преиспитуваат и секогаш се обидуваат да станат подобри.
Не сме ни безгрешни ни најпаметни апсолутно Секогаш имаме простор за да научиме нешто повеќе И да, грешиме и ќе грешиме сите било за која сфера од животот Идеалност сметам дека не постои Се согласувам со тебе.
Јас постојано си викам дека си мислев дека ќе сум подобра мајка, дека немало да бидам нервозна и да викам... Ама... Некогаш мислам дека ме сум успеала како мајка, посебно кога пукам кога таа е кенкава. Иначе јас сакав да сум млада мајка, ама родив на 29,5. И искрено мислам дека 25-27 е ок. А за чекање, еве чекавме и чекавме, да се заврши факс, да се најде работа и така годините си врват, кога решив дека сакам дете, го чекав и тој момент, па се каев... Ниедна работа во денешно време не е сигурна. Дипломата не е пресудна повеќе за жал. Едино што се сложувам е свој кров.... Е само тоа би сменила.
Како прво, млада мајка си била Како второ, не може да не си нервозна. Посебно, кога се малечки ептен и за се' зависни од нас 24/7, а ние сме оние кои 99% од времето го минат со нив... Камен да си ќе пукнеш.. А луѓе сме
Zosto ednostavno ne si uzivate vo vremeto pominato so niv. Gugajte i smejte se zaedno. Ne sakam ni da pomislam na nervozi i sl si mislam kolku samo go posakuvav da bide del od mojot zivot i jas od negoviot. I nesakam toa malku vreme sto go imame pred da mi porasne da se nerviram. Da ne oocnam pa za nacinot na koj znae da me pogledne pred da se nasmee...
