Би простила зошто да не простам, само што после тоа нема никогаш повеќе ниту да ме види, ниту да чуе за мене.
По 6 месеци веќе не сум среќно сингл, се активирам за сериозна врска за да не си речам на стари години не даде се од себе, да не се каам, после неуспешни врски мислев дека можам да се носам со осаменост, но евидентно неможам.
Ги разбирам донекаде тие во брак со дете ако еднаш се случило, што опростваат, не е лесно воопшто, затоа што тогаш не си сам. Лесно е да се каже замини. И не ги обвинувам. Е кога се има насилство нема оправдување, тоа е сосема трета емоционална и физичка болка. Мора да се бега, заради себе и заради децата. А тие што сте во врска ич уво да не ви чуе. Имам и овде пишувано во врска кога се посомневав во дечкото ставав крај. Не трошев енергија да истражувам што и како. Подобро на време отколку во брак да се мислам со дете кој пат да го фатам.
