Кај мене татко ми е, токсично канцерогено негативно штетно влијание деморализатор демотиватор...а прозборам со него целата недела надоле ми иде со се и сешто... Ама не живеам со него веќе и не сакам ни да го гледам ни да зборам и почувствував одма самодоверба и не можам да си дојдам на себе од среќа дека тој извор на негативна енергија е далеку... Од друга страна па еден немам познат што е позитивен и различен од него... Повеќето луѓе што ги знам во околината ама ги одбегнувам како да се правени со иста полова опрема.... Сите одговори им се ќе видиме, неможам, не и друг пат.. Ова е скапо тоа е скапо се е скапо, нон стоп е криза.. И стагнираат во место и се вртат како лимбо 2 децении... И со нив не можеш да доживееш ништо освен слушање на кукања
Ова со младиот штрк во Гевгелија ме депримира и заради такви работи сега знам зошто има mass shootings и доаѓам до дереџе да ги подржувам и да ги сметам како благослов
Убаво пишале од Анима мунди: „Оттаму предупредуваат дека децата кои учествувале во чинот се жртви на општествена незаинтересираност, но и потенцијален ризик за себе и за околината доколку не се преземат сериозни чекори.“ Суровоста кон животни во детска т.е. адолесцентна возраст мора да се сфати сериозно. Не сакам да прејудицирам ама недостигот на емпатија, агресијата кон послаби или кон животни е голем red flag и треба да се гледа како на симптом на некој поголем психо-социјален проблем. Во анамнезите на психопатите кои сториле убиства или друг криминал се сретнува суровост кон животни во адолесцентната возраст. Не би ме изненадило ако овие деца испадне дека живеат во нарушени семејни односи... емпатијата се учи од дома најпрво, потоа на училиште и во комуникација со пошироката средина. Со вакви деца треба многу работа и тоа мултидисциплинарна -соц. работник, психолог, психијатар, воспитните установи, а најмногу од се родителите да си ја чукнат главата зошто децата им се однесувале така и зошто немале емпатија. Казна не е доволна само по себе, иако е најлесна. Потешко е да се направат суштински промени.
Суштински примени не се можни бидејќи на секого му е тешко да појде сам од себе...промени почнуваат прво од емпатија кон животната средина и загадувањето... И сите се како зомбирани од стресови од тензија и никој не го интересира тоа... Јас да сум бил таму ќе сум спречел неколку пати имам спречувано... Ама јас се плашам сам од себе зашто ако ми се спротистават ќе ми се уклучи психопатското во мене собирано цел живот и ќе одам до крај потикнат од адреналин.... Еднаш се исклучив удрив најсилно што можам шамар и се каам ама во таа ситуација таа го заслужи на едно девојче од ромска националност а требаше машко да удрам но бидејќи одејќи накај нив како минувач тие се расправаа со шоферите кои закочиле и ги убедуваа да ја остават мачката едната од нив рече разгалено како да е недопирлива јас што сакам ќе и правам на мачката ако сакам и ќе ја убијам тоа ме исклучи во секундата и пробав да и речам дај го одби и ми се откачи рамото пукна звук во целата околина... Фрлаа мачка на улица пред семафор... После ја земав мачката ја пуштив таа избега... Се слушаше низ целата улица силен пискот... Утре дента седејќи на клупа ми пријдоа две деца машки што беа со неа и ми рекоа што си и направил бе не може во уста да стави леб да јаде во болница беше.... Значи треба да знаат родителите дека не секој може да ги толерира садизмите на децата и примитивизмот направени од нив надвор од дома... И дека не е чудно некој да ги исклучи во ефект после да не ги нарекуваат на телевизија ангели и нив.... Ако Родителите се примитивни не може децата да се поразлични ама ако ги пуштаат да прават што сакаат без никакви граници има ризик и да добијат тоа што го провоцираат безгранично..... Штом сакаат таква садистичка средина треба и да ја добијат
Е да, најтешко е себе да се смениш. Прво треба да си признаеш дека не чиниш, па да најдаш чаре, па да работиш на себе. Патот не е лесен и брз. Но возможен е. Ако верував дека не е, немаше да студирам психологија. Некои родители не заслужуваат деца, тоа најодговорно го тврдам. Ги раѓаат и ги оставаат без грижа и надзор. Често и ги малтретираат и злоупотребуваат. Казните се задоцнета реакција. Често се неефективни, и по нив следува повторување на истото. Превенција ни фали, контрола низ битни стадиуми и возрасти, функционални институции здравствени и секакви и култура да се побара помош и за психички проблеми како и за здравствени. Уствари, и за здраствената култура сме на ниско ниво.. А ова што го пишуваш за себе, наликува на состојба на афект. Кој ја доживеал, се има од сам себе изненадено или уплашено за што бил способен. Ама обично се случува кога се собирало капка по капка, па последната ја прелева чашата.
Па во населбата каде што бев нов сум гледал садизми од ромите кои поминуваат и мавање со камења без причина на мајка со мали кучиња разнесување на нејзините кучиња некој фрлени од мост во вардар... Кршење шишиња примитивни вресоци... И веќе ми дојде претекување на шишето и викам нека биде што биде ќе удрам... Потоа не бидна ништо... Ја се каам што удрив можеби и таа би се покајала кога би била во нормална средина.... Ама едноставно тие што малтретираа кучиња беа до неа и сакав нив да ги неутрализирам... Ама нејзиниот извик и садизмичност да прави што сака на мало беспомошно маче ме заинтригира и си реков исто и јас можам да го правам ова на тебе... Не сакав ама бидна после кармата и мене ми се врати двапати... И сум збунет дали воопшто треба да се мешам или да и ракоплескам кој поголем садизам ќе направи
Здраво на сите. Можеби форумот не е за мене бидејќи сум машко, но сакам да споделам како се чуствувам. Со мојата бифша партнерка ( на далечина бидејки живеам во странство ) одевме 5 ипол години, и за тие 5 ипол години изградивме многу работи заедно, и навистина се сакавме и навистина беше голема љубов, мислев дека ќе останеме заедно за цел живот. Јас во последните 2 години од врската, имав проблеми со анксиозност, и неможев поради тоа да се опуштам интимно со неа, но наспроти тоа, секогаш се трудев да бидам добар дечко, и секогаш ја ставав неа на прво место. И наеднаш ми се случиа многу лоши работи во животот, имав огромна повреда, ги скршив двете раце, моите родители сакаа да се разведат, и тука почнав со конзумација на канабис. И додека бев во болница, и под дејство на канабис, на сите тие силни лекови, не бев при себе и и се истурив по пораќи и и кажав дека сакам да раскинеме. Бев мазохистички настоен спрема самиот себе. И очекував барем малку да има емпатија спрема мене во каква лоша состојба сум бил во моментот, кога и кажав дека ми е жал и дека не сакам да раскинеме дека се каам, таа ми кажа " Можеби некој ден, ако видам дека навистина си се подобрил, а за сега сакам да останеме другари ". Реков океј, секако сакам да се подобрам, да бидам подобра личност, и комуникацијата продолжи меѓу нас сосема нормално, секој ден комунициравме и ми се чинеше како да е се во ред. Додека еден ден не ми се јави и ми кажа дека запознала нова личност, и дека и е жал, дека сеуште ме сака, но неможе веќе со мене. Дека со таа нова личност е "сѐ како што треба да биде". Не сака да ме изгуби од својот живот, сака да останеме другари, но не и повеќе од тоа. Тука ја прекинавме комуникација и оттогаш поминаа 6 месеци. Светот ми се распадна, неможам да разберам како единствената особа на овој свет за која бев сигурен дека сѐ би сторила за мене можеше да ми го направи тоа, како сите овие 5ипол години да не и значеле ништо, и притом знаеше во каква тешка ситуација се наоѓам во тој момент. Ме остави, и продолжи да си го живее животот како ништо да не е било меѓу нас, да објавува фотографии и слично, како да и е гајле за мене, ниту еднаш не ми напиша да ме праша како сум. И неможам еве сеуште после 6 месеци да ја преболам, неможам да се помирам со фактот дека таа веќе не е моја, сеуште сум многу емотивно зависен од неа. Целиот живот ми стана сива депресија, пробав да работам на себе, да не мислам на неа, пробав да се движам, да се дистрактирам од болката. Но ништо не помага, после 6 месеци само ми се врати уште поголема депресија, неможам веќе да уживам во работите што ги сакам, ништо не ме исполнува. Во меѓувреме се тешев дека е во нова rebound врска и дека можеби нема да трае долго, и сакав повторно да пробам да се смириме, но пред 2-3 дена видов дека објавила фотографија со новата личност, и тука веќе ме скрши целосно на парчиња. Не можев веќе да издржам, земав скалпер и си ги исеков вените на раката. Цела вечер течеше крв, целата постелнина беше во крв, но ништо не се случи. И неможам повеќе да ја издржам оваа болка, и не гледам никакво друго решение, сакам да се самоубијам. Веќе не гледам иднина, ништо не ме радува, кога помислам на иднина се гледам само себеси како и по 2-3 години повторно тагувам за неа, а не сакам да најдам друга партнерка, бидејќи неможам повторно да сакам така некого како што ја сакав неа, и не сакам друга личност, ја сакам само неа. И неможам повеќе, еве веќе 4ти ден како неможам ништо да јадам, неможам ни да заспијам навечер, цело време само плачење и анкциозност, нема ни 5 минути да запре болката. И навистина размислувам да се самоубијам, само така гледам излез од оваа криза. Се извинувам за големиот пост, но многу ми е тешко и сакав само да споделам.
Наштетување сам на себе секако знаеш дека не треба да правиш инаку не би пишувал тука. Во врска со девојката... јбг срања се дешаваат. Друг пат ќе знаеш што треба а што не. Исто ќе знаеш дека и не треба твојата среќа да зависи од партнерката. Сепак една расправија и не е доволна за крај и може повеќе дистанцата направила штета. По тоа што пиша, имаш и ти доста да работиш на себе. Среди ги мислите, батали трева и порно, пешачи и дигај тегови. Немаш деца со неа и нема зашто повеќе да ја контактираш и да ја мислиш
Нема врска дали си машко или женско, форумов е за сите. Ама прво и најважно: СЕКОГАШ има друг излез! Моментално тоа што си во очај и потонат во една дупка од која не гледаш излез ти прави да мислиш дека нема друг излез. А излез секогаш има. Рече дека си во странство па не знам дали таму имаш некој свој или си сосема сам. Потешко се надминува депресија (и било кој проблем ако немаш поддршка). Мислам дека прво што треба да направиш е да побараш помош и поддршка и да кажеш на своите најблиски или на некој на кој навистина можеш да му се довериш дека си во ваква состојба. Некогаш излезот од дупката е подадена рака од еден човек кој ќе ти покаже прозорец, врата или светлина од темницата во која се наоѓаш. Моментално емоциите не ти даваат да смениш перспектива на ситуацијата. Ја гледаш како крај а всушност е нов почеток. После раскинување на долга врска нормално е да има процес на тагување по тоа, треба да поминеш низ целиот процес на преболување. Нормално е да мислиш дека никогаш нема да сакаш како што си сакал претходно и дека никој друг нема да може да ја замени. Ама човек што знае да сака, кој знае да пружи љубов секогаш ќе има прилика за нова врска. И тие нови идни девојки нема да бидат исти ама секоја ќе си има свои квалитети и ќе биде посебна на свој начин. И заради тоа ќе биде подобра од претходната. И тогаш ќе ти биде чудно како си можел да мислиш дека бившата била најдобра. Врските се менуваат, некои остануваат, некои не. Некои болат повеќе кога ќе се прекинат ама откако ќе ја поминеш таа фаза на жал и тагување и ќе се заситиш од тоа, ќе можеш да се свртиш назад и да ја погледнеш како една приказна која си ја доживеал и е во минатото. Сигурна сум дека ако си дадеш време и се посветиш на себе и својата добросостојба, ќе дојдеш до моментот кога ќе сфатиш дека си ја надраснал, и кога ќе мислиш на неа ќе гледаш само со благодарност што постоела и што ти била лекција и искуство ама нема да имаш желба да се враќаш. Можеби во овој момент би ти помогнале и лекови колку да се смириш емотивно, мислам дека не е лошо да побараш професионална помош. И обавезно да не минуваш низ оваа фаза сам.
@sloncetodumbo Рече дека се имаш навлечено на канабис. Мораш да се рехабилитираш од зависноста, побарај стручна помош. Некогаш употребата на супстанци е тригер за психички проблеми. Па одеднаш се развива некоје емотивно растројство или психотични растројства. Ако имаш физички проблем од повредата и тоа решава го со терапии, константна физичка болка е исто фактор кој додава на депресијата.
Верувај, сè може да се преболи. Боли ама ќе помине. За никого не вреди да си одземаш живот, убави работи се пред тебе. Некое време боли, но дај му време на времето, ќе ти помине.
Мораш под најхитно да одеш на психијатар уште одма утре сабајле ни упат ни термин правец на клиника психијатрија Зарем сакаш да им приредиш такво нешто на твоите родители,на сестра брат ,да ги скршиш за цел живот? Она брат ке си продолже со животот ке се омажи ке има деца ти нема ништо да видиш А замисли дека заа 2 3 год имаш жена деца фамилија и си среќен Подобро е тоа нели?
