Разговарајте за да ви олесни душата

Драга Ванеса, моментално поминувам низ некоја слична ситуација со татко ми. Кај нас тоа трае веќе со години, константно разговарање за положбата во која се наоѓа тој, но истовремено и ние.
Донесов другарка која е доктор дома за да разговара со неа насамо и после тој разговор се согласи да оди на стручен разговор со друг специјалист, во болница. И што се случи?
Целиот разговор течел во насока дека него не му е ништо, давал лажни одговори на прашањата и глумел лажна самоувереност. Сценариото кое веќе го имавме предвидено. Докторот и покрај се’, му препиша апчиња кои во меѓувреме ги набавивме и буквално стоеја нечепнати со месеци. Контраиндикациите ги научи на памет и при секое наше ‘зошто не ги пиеш’ ги диктираше нив.
И така се до еден момент кога при наивна прошетка со мајка ми, не го вратија дома со брза помош. Близината која ја осетил до ‘најлошото’ го натера да го сфати проблемот и да конечно нешто превземе за да го реши, или барем ублажи.
Поентата ми е дека мажите поради својата улога во семејството, големото его, потребата за докажување и сите останати особини кои им ги носи полот (звучи глупаво знам, но чиста вистина), игнорираат се’ што е и веќе воочливо, само за да не изгубат од својата маженственост. Тежок е моментот кога глава на семејството треба да признае дека има било каков проблем.
Мојот совет за тебе е да пробате уште еднаш да разговарате. Објасни му дека ти е потребен татко, на мајка ти-сопруг, на малото-дедо. Пробај фати го на емоција, објасни дека не е ништо страшно, си доаѓа и со годините и најважно, дека може да се лекува.
Доколку не успее и ова, пробај со мојата тактика доколку имаш некој познат доктор/ка. Чисто за да му објасни колку брзо може болеста да напредува. Можеби ќе ви се лути, но сигурна сум дека после неколку дена ќе ја сфати поентата. Зошто ќе размислува интензивно за проблемот и своето однесување.
Ти посакувам среќа, тука сум за што и да ти треба. За жал, нема многу што друго да се направи.

 

Прими сочуство
Биди силен,животот е брз. За неколку години ќе ја гушнеш пак,те чека таму некаде.

 

Решив да си ја отворам душата да си кажам маките.
Кога ве прочитав, се осетив премногу мала за темава.
Убава вечер од мене..

 

Кажи бре, што се споредуваш со други, секоја планина своја тежина

 

@Stark Прими сочуство Старкче. Нема утеха за такви неминовни, а зли моменти. Биди покрај семејството, минувате низ иста ситуација, ќе ги пребродите овие тешки мигови. Ќе живее мајка додека сте вие живи, во вашите срца и меморија.

 

Благодарам

 

Ти благодарам што го сподели вашето искуство со болеста. Направив муабет „насамо“ со него, се согласи да отиде на лекар, ама поради короната (од Струмица сме) се е блокирано. Нека се потсмири ситуацијата и ќе отидеме. До тогаш мајка ми му дава „задачи“, да купи неколку работи, да донесе неколку работи од другата соба, со цел да видиме како прогресира болеста. Сега за сега е добар, ќе се врати и до 3 пати да праша што требаше да зема, ама ги погодува. И најважно од се, да не се заборави како му е нему во целата ситуација.

 

Прими сочувтство...

Многу ми е жал.

Биди силен, и знај дека сега имаш ангел-чувар... Ако ти треба муабет, или било што, тука сме.

Оди на матичен и побарај упат за невролог. Или закажи директно на невролог во приватна, само поскапо ќе излезе. Ова со коронава ќе трае уште многу време. Не смееме да го занемаруваме здравјето така, секоја помината минута е битна.

 

Многу ми е жал нема утеха и точно знам како се чувствуваш...таа проклета болест и мене ми ја зема мајка ми
Биди храбар,кога ти се плаче исплачи се не собирај ништо во себе..ако ти треба муабет слободно пиши

 

Фала ви на сите, нека почива во мир...

 

@Stark прими мое сочуство, нема утеха знам, и ја мразам таа проклета болест уште колку луѓе ќе земе аман веќе. Пред некој ден еден мој близок роднина ја изгуби битката со рак на бели дробови, има мајка стара 85 години, искрено за неа многу ми е жал сега е сама и немам сила да и се јавам да и изразам сочуство.

 

Ако имаш можност оди и посетувај ја често, колку да не е сама.

 

Ве молам кажете ми како да научам да игнорирам и да не си ставам се на срце?
Значи имам проблем што мислам дека се некој мене ми се лути, се некој за мене зборува, има проблем со мене. Чувствувам како да не сум прифатена.
Долго време го немав ова чувство ама сплет на околности и ми се појави пак.
Плус тахикардија имам. Денес од сабајле ми тргна така. Слушнав некој муабет, можеби не беше ни за мене и се вознемирив. И сега цел ден сум таква. Опкружена сум со луѓе намќори, едсн ред муабет не можеш да направиш а сум приморана да ги трпам и гледам цел ден па ве молам како да научам да игнорирам.

 

@Depresivna333 тоа е карактер, не можеш во целост да си го сменеш..можеш донекаде само да избалансираш, да користиш некои техники на смирување и опуштање.. и да игнорираш.

Не ни мораш да се трудиш да бидеш прифатана од луѓето во твојата средина. Оти они не се трудат да се прилагодат, туку мораш ти? Чим не ти прават муабет, не им прави ни ти. Чим не те викаат на кафе пауза (ако си на работа), не ги викај ни ти. Чим не пазат они како ти е, не пази ни ти. Буквално ко времето надвор, така само со луѓето.

 

Најдобронамерен совет, престани да им придаваш значење на тие луѓе тогаш зборовите кои си ги слушнала, значи муабетот кој можеби и не бил наменет за тебе( еве и да бил и за тебе наменет) нема да те допира толку. Финтата е таа, значењето. Кога не ми значи некој и се најубаво и се најлошо да ми каже мене ми е како сам со себе да си прави муабет. А сум била во твои чевли и сум реагирала така како тебе, се при срце да си ставам и сфатив не вреди само ќе си создаваш други здравствени проблеми, како на пример тахикардијата. Друго мене што ми делува корисно, се повлекувам подалеку од такви личности и одам на прошетка во природа, да ги оттргнам негативните мисли и чувства кои ми ги создале.

 

Соочи се со фактот дека секогаш ги имало и ќе ги има ваквите (не)луѓе. Пробај да се спријателиш со позитивни личности, со нив ќе бидеш спокојна и ќе можеш да се насмееш.

Секое едно нешто кое ти причинува стрес, било тоа работа, обврска, личност- пробај да го дистанцираш од себе. Ако веќе си принудена (како што викаш ти), пробај да се издигнеш над ситуацијата, ти си многу повеќе од ваквите карактери и точка. Твоето психофизичко здравје е најважно, цени го и грижи се за него. Не дозволувај секому да те разочара и потресе.

Убаво би било и ако пронајдеш некоја занимација која ти лежи, а воедно и каде што ќе можеш да ја истураш негативната енергија.

 

Насочи го умот кон нештата што те прават среќна. Така нема да ти остане време да мислиш за оние другите личности и нешта. Понекогаш има смисла да се обидеш и да ги разјасниш работите со некој што ти е лут за нешто/има каков било проблем, но прифати го фактот дека не може да им се допаднеш на сите. Секогаш ќе се најде некој што има друго мислење и тоа е во ред.

 

Пу да ти се плукнам во животот, абе олку работи да ми се случуваат. Ама ај си велам да видам до кај ќе тера, "уживам" во спектарот на емоции што ми се како резултат на случувањата досега.

 

Многу е тешко кога животот станува досаден и монотон,бараш промена а неможеш да направиш,дури невозможно е.
Душа ме боли многу.
Викаат животот е ридче-долче, кај мене ридови и карпести планини е.
Се бориш за некое "подобро утре" а сигурен си дека не постои нема ни да дојде.

 

Зошто си сигурна дека нема да дојде? Мислам дека имаше ти накај 19, 20 години. Допрва те чекаат едно чудо одлуки да донесеш. Сите тие одлуки ќе влијаат за тоа како ти се одвива понатаму животот.

А за она што не можеш да контролираш, не вреди ни да се секираш премногу. Можеби сега немаш независност за да направиш некој промена, ама може да работиш на себе. Промени ја перспективата. Пробај да не го гледаш времето како досадно и монтоно, туку како шанса да си поставиш и оствариш помали, пореални цели.