Разговарајте за да ви олесни душата

Цела година посетував психолог и уште посетувам ама тој пусти страв на момент го губам и пак ми се враќа, сега и мажот ми и свекрва ми се настинати сега се дома па ќе прават тест.... среќа не сме дома кај брат ми останавме..... Господ само да е со нас тоа ни останува.... И во право си и јас несакав да си кратам моменти со моите кратко ми се тука..... Ама пусти страв не ме остава ни секунда. Мајка ми цело време вели што треба да биди ќе биди ништо не можеме да смениме Господ си знае....ти благодарам на советот

 

Најмногу сами можеме да си помогнеме, тоа што треба да биде ќе биде сакале или не. Постојано живеење во страв и тоа не бива. Јас и сега имам некои црни мисли ама среќа научив да контролирам ама претходно бев секој момент а што ако.. И потоа ми следуваше паничен напад, со мачнини, тресење, и кога маж ми ме прашаше што се плашам понекогаш ми беше срам да кажам што се филмови си правам во глава. И верувај што и да дојде дали добро или лошо, жив човек се прекрца. И јас велев за некои работи ако ми се случи тоа од страв ќе умрам ама еве ме жива, здрава, со повеќе искуство и да ти кажам лошото искуство ме зајакна.
Знам дека е тешко ама најди некој вентил што те смирува, да оттргнуваш мисли, мене книгите ми се спас, не дека немам паники, ама жив човек, од железо да сме некогаш забегаме со мислите а плус и короната мислам овие 3 години најмногу придонесе.
Смени психолог ако немаш подобрување, можеби друг има други начини и техники, сепак товарот е на нас, ние треба да смениме правец иако тешко оди.

 

Mnogu mi e tesko, mnoguuu mnoguu..premnogu

 

не знам дали е за овдека ова што ќе го напишам ама ете ајде нема врска, во последно време се чувствувам како животов да ме мрази и да ми возвраќа за нешто што стварно го неам напраено, што год да направам увек испаѓа катастрофа, крајот на претходната, почетокот на оваа година па се до сега, што год да направам и постигнам завршува катастрофално лошо, се почна декември претходната година, имав сообраќајка од која едвај извадив жива глава, колата отиде цела (која што сеуште ја исплаќам) ама битно ајде јас се спасив, помина што помина тоа, после 2 месеци ми крадат нов телефон (што сеуште го исплаќам), пријавив во полиција џабе беше се. После тоа купив нов телевизор кој што за неполн месец дена тоталка рикна (сеуште нормално и него го исплаќам). Пред некое време ми се деси на работа да повредам нога и изместам зглоб, неписмените од градска болница ме оставија така искривен зглобот да ми зарасне, искрено више ни сам не знам што толку иам згрешено на некого за вака се да ми се враќа.

 

Види другар, тоа што ти се случило со материјалните работи воопшто не треба да ти претставува проблем, бидејќи кола, телефон и тв се заработуваат се купуваат нови. Гледај ти да бидеш добро. Ама сега веќе имаш проблем со ногата, оди по доктори види што можеш да направиш да ти се среди ногата.

 

Dali se imate custvuvano(na momenti) Kako da ne vi e do nisto.
Ednostavno, se custvuvam srekna no ne mi e toa. Imam golema praznina, golema bolka vo srceto moe.
Na momenti se custvuvam srekna na momenti nisto ne me ispolnuva. Se nerviram od sitnici, lesno izbuvnuvam, izleguvanjata so drugarkite ne mi se interesno, gi odbegnuvam. Neznam Kako zivotot da mi stana monotonen, se toa.
Od druga strana koga sum so decko mi mi e super. No stom izleze nekade, zaglavi, si razmisluvam Kako ne e za mene tip.
Neznam ni da objasnam se custvuvam.
Postojano mislam deka sum iskoristena, nemam doverba vo nikogo.

 

Немој да се грижиш, сосема е во ред што се чувствуваш така. Сите некогаш сме се нашле во таква ситуација. Помини некое време сама со себе, исполни си го времето со работи кои ги сакаш и не се преоптеретувај со мисли.

 

Уште 10 дена одам во нов град каде што не знам никој. Значи таму ќе учам. А буквално никој не знам. Имам страв. Ако не ме прифатат останатите, ако не најдам другари.

 

Не знам дали е соодветна темата, но морам да прашам, имам постар брат и роднини кои не знам дали можам да ги наречам роднини. За нив како воопшто да не постојам, постојано му се јавуваат на брат ми кога им е здодевно, му пишуваат, а на мене никогаш, само за роденден ми се имаат јавено и тоа цел разговор од 5 минути на шега го имаат истерано. По природа и јас сум малку срамежлива, а тој не е, но сепак, многу ми е мака кога така прават. Кога се кај нас на гости секогаш знаат нешто да речат, да се пошегуваат на моја сметка. Не знам дали е до мене или до нив, можеби е личен избор, некогаш ме фаќа инает и почнувам да ги избегнувам. Некој совет? Или лп

 

Според ова ми изгледа како брат ти да е постар од тебе, и веројатно е поблиску со возраста и размислувањата до тие роднините отколку што си ти. Скроз е нормално, барем според мое досегашно видување. Тебе не те сметаат за "достојна" да разговараш на нивно ниво бидејќи си уште мала според нив.
И јас сум меѓу најмалите од сите братучеди, од мала сум научена дека постарата сестра беше вклучена повеќе отколку јас, и веќе искрено не ми ни пречи тоа. Ако ти се роднини не мораш да се чувствуваш должна да одржуваш контакт со нив штом тие тебе те избегнуваат. Најубаво игнорирај, кога ќе потпораснеш можеби и ќе се смени тој однос, можеби и нема, зависи колкава е таа генерациска разлика меѓу вас.

 

Поконкретно братучеди/ки се во прашање. Да разликата со нив е 15 години, но од брат ми сум помала неполни 2 години.

 

Јасно. Ти си за нив уште дете, а тој е веќе поголем, иако нема голема разлика во вашите години.
Уживај си во тинејџерството и стави им игнор на братучедите. Нив секако не им е гајле за твоите емоции, доволно се возрасни, си имаат свои животи, свои проблеми, сигурно не ни помислуваат на тоа каков однос имаат со тебе.

 

Некој да ми пише лп..

 

Што може да значи кога човек више нема ни солзи за да се исплаче? Вејќе одреден период се во живот ми иде нанадоле а јас колку и да осеќам дека сум несреќна во душата имам 0 емоции и уште полошо ми е, само се собира ама и стои така. Како да се навикнав дека е вака и тоа ме плаши многу.

 

Само храбро!
Нормално е да се осеќаш вака.
Биди сигурна во себе дај си време да се ориентираш.
Барај и следи информации, типс и сл. за побрзо да се снајдеш и прилагодиш.

А за пријатели ич не се секирај, ако си отворена за нови познанства, се мешаш со народ, тоа само по себе ќе се нареди.

Во природата на човекот е да се заситува од емоциите.
Односно кога ќе се „изживее“ една емоција, таа почнува да исчезнува.
Може и да остане некое време, но да не е со ист интензитет или да прерасне во некоја друга емоција или да добие друга боја/тон.

Сепак емоциите се психички процеси, па како такви се менливи.

Некогаш од тага се преминува во други чуства кои се налик на апатија, на рамнодушност..
Некогаш треба да се биде down за да добиеш воља да се кренеш..

 

Ја не знам од каде да почнам
Цел живот од мала ,една другарка која не ме неќе поради мојот изглед па не се здруживме ко што треба па и средно во друг град немав баш сјајно друштво... па по природа не сум зборлива мн затоа што нема што да кажам све по старо нити излегував немав друштво...
А за работа неможам да најдам што ќе ме бива келнерка или шанкерка или чистачка неможам ради рбетот....
И до ден денеска не знам што ме бива како да немам хоби, немам желба..
А сакам да се вработам да се здружам со колеги али тешко неам таа среќа..
Потоа за 5,6 год татко ми се разболи и се изборе две год преживеа а пред да почини ме остави бившиот и после некое време почина пред 10 месеци , и одма мајка ми се разболи од иста болест и овој месец почина а пред 3 месеци и дедо ми исто почина... све е како демони фрлени..
Живеам со брат ми и жена му ама брат ми ќе си замини странство па така да неколку месеци без него освен со жена му ќе седам како што е трудна...доаѓа како нов живот во куќава....
Али јас .. неможам да поднесам дека ја нема мама и само сум нервозна
Знам дека треба да одам Скопје ради рбетот па да живеам таму со работа итн ама како без пари нигде не се оди....немам помош
И се заглавив за све
Не знам зошто ми се дешава вака
Едноставно не ми се живее да ме нема
Не го сакам овој живот поготово без мама ,таа ми беше све со неа муабети со неа сегде ,таа ми е мојата подршка мојата љубов а сеа ја немам ,ја изгубив и све изгубив....
Ја буквално ќе полудам ух...психички ќе ме убие

 

Ми тежи на срце духовните вистини неможам овој пекол да го издржам сакам да не се родев да не страдав толку

 

Ех животе

 

Со два збора од личност шо прв пат ја гледам ми го расипа цел ден и додадр само уште една капка во чашата.
Во 1 месец поминав секакви стресови поврзани со здравјето. Два дена мрднав колку да сменам мисли и ќе се најди некој да измудрува. Ми се смачи секогаш да велам фала и извини како јас помалку да вредам па морам за се' нешто да ви бидам љубезна. Ми се смачи да сум вишок.

Се прашувам до кога, и шо ќе ја прелие чашата. И знам дека само во мене е проблемот, во моите мисли и начинот на кој ги дожувувам работите, ама чоек не можи да се смени, реално.

И луѓе шо не мора да ме трпат, ќе ги поштедам. Од другарки и дечко се дистанцирам, уште моите дома да можев да ги спасам, ама фамилија е нема бегање.

Патем, фала ви и вас, за смеа, тага, за совети и чамче муабети.

 

Затворен тип сум, не споделувам проблеми со никого. Со насмевка дочекувам се на лицето, веќе сум уморен. Ништо не ми оди во животов.
Невработен сум, многу ми е срам од моите веќе што на 23 години чекам уште пари од нив. Луѓе на мои години работат или дипломираат, јас ништо од тоа. Летово сакав да работам, не сум мрзлив, не работев за да спремам испитите зошто се тешки,. Во некоја депресија сум, не направив ништо ни на испитите, се изгубив самиот. Полагав и не положив ништо. Никакво машко не сум, не ме бива за ништо во животот. Имам девојка, немам пари да ја почастам, немам автомобил, моите живеат од минимални плати, не можам да очекувам ништо од нив повеќе. Излегување и на кафе ми е луксуз, не сум бил на одмор, цело лето седев и учев, резултат никаков. Се затворив во себе многу, губам контакти со луѓе, имам чувство како да сум клошар, немам пари за излегување, ме изморуваат и муабети со луѓето, немам што да кажам за себе ново, затоа избегнувам контакт со секого.

Не бев секогаш ваков, во тинејџерските години бев целосно спротивен. Бев амбициозен, вреден, дружељубив, весел, со самодоверба, немав проблем со комуникација.

Не знам дали ми треба совет, само сакав да кажам некаде за чувствата, со никого ги немам споделено.