Разговарајте за да ви олесни душата

И јас за истото дојдов со тоа што ни за договорено од пред две недели кафе немам ни време ни друштво се омажив во друг град и одењето дома ми е минимун 2.5 ч и плус уште некои ситуации би додала.
Пример понекогаш се осеќам ко да сум направила грешка што тргнав по овој пат. Си мислам што би било доколку решев да останам сама да немам деца да можам ко ќе си дојдам од таа работата да си легнам и цел преостанат ден да читам книга или спијам или не знам шетам. Дали би била посреќна вака само уморна сум и ништо друго. Тажна сум немам на кого да се доверам а целата околина вклучувајќи ја и мајка ми ,н е не она главна е уствари во напнување за второ.
Не сум се дотерала или излегла веќе 3 г.
Со мм тешки несогласувања и зборови поради кои и на развод размислував а никој не знае. Самодовербата на нула а дополнително ме уништува во што се претвора животот овде... навистина не знам од кај да почнам.

 

Се би дала за таа пуста мама да ми се врати здрава и жива.
Мажена, едно синче, надминавме некои тешки моменти со сопругот, како и во секој брак.
Но мама проклето ми фали, ми фали и тоа како...
7 проклети години поминати без мама ама боли, боли до срж... Имам потреба да си кажам на некој близок многу работи, дел од роднините ми свртија грб, супер функционираме со сопругот сега за сега, ама некако ми треба женска особа што сварно ќе се исплачам. Ама нема за жал, на другарки не се доверувам за работи што ми тежат ...
Си плачам и си плачам со денови навечер и не можам некои моменти уште да поверувам дека мама не ми е тука... Многу е тешко, душа ме боли

 

Денес ме изнервира шефот на работа. Трет пат му е ова. Границата е до три. Грутка во грлото ми застана што не му вратив. Би сакала да имав пари на страна сега и во истиот момент отказ да му дадев. Се чувствувам многу лошо сега. Ја уништив тироидната, ја поправив, прекинав со терапија, и пак продолжувам исто! Пак сите не искажани зборови во грло. Ама веднаш ме заболува вратот. Нема повеќе место. Кога ќе се сменам? Кога?

Сакам да плачам, да се исплачам. Зошто сум ваква каква што сум? Зошто толку лесно може да ме изнервира некој? Нешто ама ништо не ми се свиѓа. Не знам ни што сакам да кажам веќе. Не знам како да објаснам. Не знам што сакам да работам.

До скоро многу сакав со луѓе да работам. Сега не сакам. Уствари изгледа сакам со луѓе кои доаѓаат и си одат. Ама не сакам да имам колеги. Или сакам да имам избрани колеги. Не сакам да си отидам од некои колеги. Понекогаш и сакам. Не знам што да правам со мојот живот. А сакам нешто да направам.

Се плашам дека и моите деца ќе пораснат во слаби особи. Јас сум значи слаба особа. Немам самодоверба. Не враќам на никој за да не го повредам фактички. А дозволувам да ме повредат. Значи за никаде сум. Како да се променам? Не ни можам да заплачам не знам што ми е проблемот. А треба.

Оваа недела немам слободен ден и сите ми се собраа зошто не сум му рекла на шефот, дека ако не му речам ќе ме става без слободен ден цело време. А јас уствсри немам никаков проблем со тоа што немам слободен ден. Кога е дете болно ме пуштаат во 9:00 да си одам дома. Сега е една колешка со две деца болна и затоа не ни прашувам за слободен ден. И сега ништо не ми е јасно. Во очите на сите како глупа да сум. Ама до сега сто пати без проблем ме пуштија порано дома кога некое дете не смее да оди во градинка. Ама јас не кажувам на колешките за да не почнат да му преречуваат на шефот. И сега фактички за работното време секогаш имам и јас и шефот разбирачка, ама овие си имаат смислено некој филм и ме прават глупа, а јас точно знам зошто не се бунат за оваа недела. Уствари и зошто гледаат во мојот план не ми е јасно. Јас сум по природа тивка и мирна и некако како сите да сакаат да ми направат некоја бура. Не знам како да им речам да не се мешаат во мојот план. Јас немам проблем, а тие имаат проблем што немам слободен ден. Или јас сум грешка и мора да се бунам за слободен ден. Не ми е јасно. Дали навистина сум глупа?

 

Здраво
Господ грев да не ми пишит ама некогаш стварно неможам да си ги поднесам децава мои
Рано ми беше дијагнпстициран тумор на јајник како совет ми беше да да останам трудна операциијата , инвитро абортус после немање на срцева акција после упеа на природно
Имам две близначина кои се родија предвремено расти ги растии ги тие се истии не мрдааат имаме 13 месеци а исто како да имаат 8-9 месеции криво ми е многу ми е криво зошто вака се испадна немам сила веќе да се бораам никако ред да фатиме ни за спиење ни за јадење нервозата ми е 1000 знам дека се само деца ама некогаш неможиш
Со сопругот се расправаме секој ден едноставно не се пронајдов во улога на мајка никако

 

И јас сум предвремено родена, на 9 месеци сум изгледала ко да имам 5 месеци. Само треба јаки нерви и трпение, штом се дома со тебе тоа е супер, не се во инкубатор, сега само треба да пораснат, а кај нив нормално ќе оди потешко затоа што се предвремено родени. Не се нервирај, и јас така сум била плачлива, јадење ко на врапче по малку па еве ме жива и здрава. Дај Боже и твоите деца да си пораснат и да ги прати среќа.

 

Некој за разговор во порака ако има нека ми пиши а по можност психолог или студент по психологија

 

Некој за разговор

 

Во пеколот ќе ми биде подобро отколку на земјата.Родител сам да те турка во токсична средина е жално многу се нервирам крај нема

 

Не заборавај дека сепак ти го управуваш твојот животен тек колку и некој да те бутка некаде. Воланот и сопирачките се кај тебе.

 

Некој да ми пиши

 

Здраво

Долго време имам проблем со комуникацијата и искреноста со моите родители а и со нивниот однос кон мене.

Се работи за тоа што секогаш сум на последно место во нивните животи.
Брат ми кој е постар секогаш им е на прво место, работата, блиските роднини па на крај јас, ако имам среќа за мало внимание.

Да појаснам зошто е тоа така.

Куќа од три спрата, во кои два се реновираат му ја препишаа нему.
Тој троши огромни суми на пари за шетање, скапа гардероба и парфеми а јас не можам ниту да мрднам од дома.
Секогаш завземаат негова страна, секогаш сум црна овца, и кога и да сум тажна наместо да ми бидат потпора, тие уште повеќе ја влошуваат ситуацијата.

Да, безброј пати е разговарано.
И да, никогаш не вродува плод.
Ја изгубив почитта и љубовта кон нив.

Во меѓувреме, барам станови под кирија и уште една работа за да опстанам, но зошто да биде така?
Се чувствувам отфрлено.

 

Не очекувам дека со ова што ќе споделам нешто ќе се промени магично, но можеби ќе се осетам полесно.
Не знам како неколку години мислам дека ништо не ми оди. Можда не сум благодарна, можеби некои немаат ни толку ама јас не се осеќам среќно. Колку и да се трудам пак сум во срања. Години поминаа и ништо не е средено. Мислам дека цел живот ми е во еден хаос огромен и не гледам излез за брзо време.
Смачено ми е и навистина почнав психички да попуштам.
Многу е лошо кога р’мбаш како стока и не си доволно платен, кога дома каде што треба да ти е хармонично ти е ужас и кога не можеш ни нормален партнер да си најдеш за да споделиш барем некое чувство.

Скроз ми се смачи да се трудам да се прилагодувам на сѐ и на секого и скроз ми се смачи од нелагодност во животот.
И ќе ми речат ќе дојдат и твоите пет минути?
Кога е тоа?
Никогаш евентуално како што е тргнато сѐ.
И толку се осеќам катастрофално шо и да сакам да одам на психолог мислам дека првата сеанса само ќе плачам од шо доволно е некој само да ме праша како сум и што осеќам и да гргнам во плачење.
Навистина ми е насобрано сѐ

 

Mozes ako sakas da mi pises na mene ke si pravime moabet.Slobodno

 

Ohhhh be mila moja sekoja planina si ima svoja tezina.Sekoj misli deka negoviot problem e najgolem I deka nema pogolem.Od arno ima poarno od loso ima poloso.Nikoj ne sme bez problemi site gi imame.Znam deka so ova jas ne ti dadov nikakva uteha samo sakam da ti kazam deka ednostavno nie zenite sme rodeni za maka za zal taka e.Ako sakas mozes slobodno da mi pises pa ke si napravime moabet moze ke ti olesni

 

Ова што ќе го напишам е можеби последното нешто што ќе биде, веќе немам желба и вољја за ништо, едноставно се откажувам од се и што сака нека биде веќе, едноставно не можам повеќе да се борам секој ден ми е ист. Веќе скоро 6 месеци никој не пишал или да се јави да праша како сум, што правам, а порано се јас се јавував прв за да имам контакт, напишав една порака на пријател и на сеен ме остави, не знам што се случува со мене веќе не сум тој што бев весел, насмеан, љубезен. Дали од кога девојчето прекина со мене контакт се сменив на цело? Дома ситуацијата и не е сјајна баш, брат ми е поголем не се грижи за родителите, со татко ми се договараат двајцата по вибер што да се направи и како да се направи општо викам. Го седнав татко ми навечер правевме двајцата муабет да подигне кредит за да може да ги направиме вецето, спалната, кујната за да има дека да спие, спалната на времето 13 години оти течеше кровот цела е уништена, фала богу го сменив кровот, внатре колку можев сменив ставив нови врати, прозори, плочки дома и во вецето колку можев направив. Не личи 33 годишен маж да спие во дневна соба да нема свое место за спиење, колку можев направив, оти 12 години не беше направено дома ништо, немавме ни мивалник, надвор ги миевме чиниите, а татко ми не знае оти имам земено кредит за да може да средам дома и веќе скоро 3 или 4 месеци должам пари за кредитот ќе ми ја блокираат сметката оти имам потпишано меница и на нотар имам потпишено за договорот за кредитот. И се враќаме на разговорот со татко ми, му кажав да подигне кредит да средиме дома да средиме како луѓе и по неколку натегања прифати и ми рече дека ќе побарал од брат ми пари за да му пушти за да не подига кредит, и му велам не прашувај не сакам, тој е таму 6 години до сега ако сакаше ќе помогнеше. Му се јавил на брат ми не знам што правеле муабет со брат ми и доаѓа дома татко ми се кара со мене, а кога беше болен една недела брат ми не дојде од Германија да го носи на болница туку јас го носив и зедов боледување од работа за да го гледам татко ми, мајка ми цела беше исплашена за татко ми. Му пишувам на брат ми зашто прави расправии, зашто не сака да напредниме да живееме со убаво, брат ми вика дека куќата што живееме е препишена на мене, а и на него имал дел од оваа куќа. За оваа куќа што е препишана на мене, моите родители не ја купија туку од на татко ми страната чичко ми собра пари и ја купи за да не бидеме на улица или под кирија да не седиме, и кога дојде време чичко ми ја препиша дирекно куќата на мене,јас да бидам газда и брат ми ме уценува и татко ми го подржува ако сака да се направи дома требало соба на брат ми и на татко ми да им препишам и после ќе размислат дали ќе прават или не. И од кога се скарав со брат ми гледам ме блокирал на фб и на инстаграм, и мислев да ги избришам од него сите слики на фб ама нека стојат не ми пречат, а брат ми кога вадеше бугарски пасош никој не знаеше и го молев да одам за германија да поработам малку, немало работа и не примале со мкд пасош и да не сум отишол никако во германија, еве се разведе сега скоро брат ми со жена му, да видам кај ќе ги носи стварите што ги има дома, а мајка ми кога во 2000 год доживеа нервен слом сама отиде на психијатриска болница и јас сам на 10 години сум одел пешки 12 км за да и однесам облека по патот без помош, татко пијаница, брат немам, само јас се грижев за нејзе фала на бога сега мајка ми е подобра, а и брат ми го подига татко ми да не дава пари дома за основни работи, туку јас да купувам и од на мајка ми пензијата да купиме а на татко ми платата да му биде чиста. Веќе немам вољја за ништо, по цел ден дома сам, ндкни излегов отидов на еден рид мислев да се фрлам, ама ми текна мајка ми како ќе биде сама без мене, оти она ми е столб она ми дава подршка, и за мачето како ќе биде и се откажав. Едноставно веќе сум изморен од се немам вољја за ништо, ќе избришам и фб и инста и се и на мира ќе бидам, само не ми е јасно како може сопствен брат да те блокира на фб и на инстаграм

 

Абе што го ебаваш брат ти , ако навистина све сам си направил, и се грижиш и помагаш … кој го ебе него , ќе ти тропне на врата кога ќе сфати што гомнарии правел.

Ти гледај да се отарасиш од кредитите земи екстра работа. Гледај да се имаш спастрено колку толку да не направиш беља и куќата да ви ја земат.
А татко ти седни го и кажи му дека си крајно разочаран од него, треба да де засрами од неговото однесување и ако е љут дека негов сопсствен син или миленикот негов отишол во германија и го оставил нека лечи комплекси на него а не на тебе. Боцни го малце нека се замисли….

Какви деца се нема , не ги ставаат родителите ни на ум, камоли да се грижат за нив, нека седне на клупа на клинички да види како изнемоштени болни сами идат, сами по автобуси се влечат.
А ти доста со убивање , живототт е таков има и многу по страшни работи, ти си вреден, паметен ќе се извечеш од оваа гомнарија и ќе најдеш некој кој ќе те сака и почитува . А пријатели ќе напраиш, шо ќе ти се препич луѓе , празни , ако не пишал не пишал начекај и врати ти со иста мера, како да не знаеш какви се луѓево.

Здивни малце, одјеби се и посвети време на тебе, та за брат та за татко кој и да е со сила убавина не бидува.
Земи ја мајка ти прошетајте негде, купи и чоколадо/ цвеке нешто , позбори со неа за тоа како се осеќаш, што те мачи, што те боли …
Ќе биде се! Ако не биде сам ќе си ги наместиш работите !

 

Ќе бидеш изненаден колку честа појава е оваа. И најчесто оние кои живеат во странство се поалчни за пари и имот. Ќе поминат години, ќе сфатат како било ама до тогаш за жал за една соба не комуницираат меѓу себе.

За другото, прво со ладна глава осмисли ова со кредитот. Прво што ти треба е работа. Фокусирај се на тоа за да можеш да го враќаш. Подигање нов кредид моментално не е најдобро решение бидејќи без работа тоа ќе биде уште поголем проблем, а и банката нема да дозволи кредит за татко ти ако ти не работиш.
Работа во странство има и со македонски пасош само оди малку потешко. Не чекај од брат ти туку сам почни си ја процедурата.
На крај, ова се минливи проблеми за кои има решение. Секако дека сега ти е тешко, ама од овде може да оди само на подобро.

 

Го седнав стариот мој и му велам ти имаш два сина, немаш еден син како што му овозможи од бугарски пасош до факултет така сакам и да ми средиш на мене да живееме како луѓе а мене ме турнавте на страна. Му подигна кредит за свадба да ја направи и на крај се разведе од жена му и парите пропаднаа за џабе а што се виде ништо а јас сакам да направиме дома да биде убаво, оти кога ќе се разболеш и по болници треба да те носи тој нема да дојде од германија оти јас излегувам од работа и останувам дома не одам на работа да те гледам, туку на мој товар ќе бидеш, а не да ми се јавува на вибер да ми вика да сум се грижел за тебе, имаш 63 години и мајтап те игра он тебе, ама чекај ќе се разболеш пак, нема да те погледнам син ти од германија нека дојде да те гледа, а јас нема ни да те погледнам воопшто па да видиме кој вреди повеќе дали јас или тој, а тој да дојди тука тоа што не можам да му дозволам да те гледа, ако сака нека ти најде стан или куќа под кирија да ти земе да те гледа, и на крај ми вика стариот мој не сум бил домакин, другиот бил домакин, му викам на стариот ако другиот бил домакин немаше да се разведе од жена му, и дома ќе гледаше да направиме а не јас да правам сам без ничија помош перална, и шпорет нов да купам и телевизор и прозори и врати и плочки и кров да менам се сам без ниту помош од вас двајца, а и не прашувате од дека правам и колку пари се тоа треба ама ако назади ти е орото, ќе дојде време ќе ме молиш ама ќе ти кажам оди кај другиот, кај мене не. Оти јас ако не сум домакин нема да купувам дома од прашок до јадење се од мојата плата, на одмор немам одено никаде, само не знам кое дете купува дома за јадење а таткото ги чува парите на страна за негови потреби ги троше, само тоа не ми е јасно. Имам верба дека ќе се среди се, нема да биде се така, иако на работа ми стигаат решенија од извршители ќе се заврши се тоа нема да биде така, ама понекогаш се разочарувам на цело и немам вољја за ништо да направам и да се потрудам, губам надеж често, ама сепак потајно верувам дека ќе се среди се

 

Не ми се верува колкав идиот излезе, додека беше правев се за да му погодам и продавав мои работи лични за да му помогнам верувајки дека ќе ми помогне во иднина за на крај да ме турне на страна. Ама ако орото му е назад свесен е ама инатот не му дава да попушти да ми се јави, си мисли дека не можам без него, и така сум научен цел живот сам да бидам па дали бил он или не бил во мојот живот воопшто веќе не ми мења ништо тоа

 

@Sinisa123 кога пишуваш оделувај пасоси хаха полесно да де прочита .

Апсолутно нема мајмун да те прави сопствен татко, родителите треба да речат чувај сине пари јас колку можам, ако не можам ќе ми дадеш ти.

Ако ќуќата е на твое име полека среди си, не земај кредити само за на брзаке, гледаш какво време иде - невреме. Битно ете кровот, битно вода/струја сметки, остало полека полека ќе средиш.

За се си во право, и срам и арам треба да му е, има две деца нормално е дека треба да мислиш и на двете. Како за едното све а другото ? Само да печали ? И тоа е ок секако / ако немаш ама да го кажеш на убав начин и нормално да речеш тато ќе помогне колку може!

И пак да го седнеш и пак, кажи му разочаран сум не сум љут, разочаран од тебе и брат ми. Лесно е да зврцнеш и едно кило банани еднаш у година и син на година да бидеш, тешко на оној што гледа стар човек, ај ќе го однесеш кај треба , а кај е нега, секирации, нервози? Тоа никој не помислува него ете живее со него па шо го кошта и од работа и од било каде да иде и да го носи / враќа, тоа и ја би можеш .

НО не е така мака е и тоа голема мака.

Чувај си го здравјето , направи си рутина, нешто што ќе направи да се осетиш дека еве ова ми е под контрола ова ми иде. Дали прошетка од 10 минути, дали на сладолед со мајка ти еднаш во недела, дали книга една ќе купиш ќе ја читаш, не знам што сакаш/ кои интереси имаш.

Ќе речеш ја што зборам она што ми кажува , ама мораш од негде да почнеш, не земај тие брзи кредити тука да се оправиш ќе ти олесни, големи гомна се, жити све тоа пази не си уништувај живот само ради старо ако е нешто дома.

Малите работи го прават животот Синиша, ама најмалите ќе ти помогнат да сфатиш колку се е банално. Еве те читам одамна , не ти е лесно, ама верувај на многу луѓе не им е . И многу полоши работи ми кажале/ сум чула / па гураат што се вика, смртта е неизбежна за сите нас, ама да си земеш живот е лесниоѕ пат. Толку е нема рај мај , а зошто? Ќе се бориш и бориш мора, живото е борба! Филозофирам знам , клише знам, али јебена вистина е ..

А.. да и не моли никој никогаш за ништо(вклучувајќи семејство) , сите ќе ти тропнат на врата кога тогаш ,се се врти во круг. Karma is a bitch.