@Лејди Гага ох, си се спасила веруј. Памтам како опишуваше дека ем што работата е ужасно напорна, тешка и за никаде, згора на тоа си имала работа со токсичен гад од колешка, а ништо помалку токсични не биле ниту тие претпоставените, кои не те ценеле веројатно доволно. И поарно што вака испаднало. Прилики ќе имаш, ќе се снајдеш, ќе се поклопат коцките, само биди си трпелива, упорна, откажување нема, ќе биде се во најдобар ред. И ја прекинав да идам на работа. Едноставно здравјето, мирот и спокојот немаат цена. Тераме даље, нешто поубаво сигурно нè чека
Не дозволувај оваа ситуација да те натера да се сомневаш во себе. Ако си давала 100% секој ден, тоа веќе кажува дека си сериозна, работлива и посветена. Понекогаш местото, тимот или околностите едноставно не се поклопуваат со нас – и тоа нема врска со способностите. Тоа што не ти го продолжиле договорот не значи дека не те бива, туку дека тие имале свои причини што веројатно немаат врска со твојата вредност како работник. Нормално е да те фати страв дека истото ќе се повтори, но секое ново работно место е нова приказна, нова енергија и нова шанса да бидеш ценета таму каде што треба. Продолжи со апликации, не губи самодоверба – понекогаш токму после вакви моменти се отвораат подобри можности. Твојата посветеност е ретка и токму таа ќе те донесе до вистинското место. Не се предавај.
Првиот ден откако ми ја соопштија веста не бев со мислите на работа присутна. Многу бев лута, со сила отидов на работаприметувам дека од време на време станувам нервозна. И си ја префрлував вината на себе, затоа што секој ден беше борба, а и да бидам искрена многу работи не ги можев таму... Иако ми ги покажаа! Но наоѓав свој начин, тогаш тоа за нив беше погрешно. Ок Секој има право на свое мислење. Но не сакам да дојдам до тој степен да не можам да си ги исконтролирам емоциитеиако се случило да им повишам тон на колеги кои биле неправедни спрема мене и пациентите. Едноставно не можам таму да се однесувам како ништо да не се случило, иако максимално се трудам да си ги контролирам негативните емоции! Стварно незнам што ми е... Очигледно сум во фаза на жалење. Јас уште од почетокот и кажав на шефицата дека ми треба време поради тоа што сум неискусна. Трудољубивоста и емпатијата се работи што никогаш нема да ми ги земат
@Лејди Гага верувај, тоа место не е за тебе! Близина со шефици нигде не ти треба, бори се за твое место под сонцето. Одработи си - земи си плата. Цени си го времето и наплати си ја секоја минута која е отповеќе. Стварно не сакам да звучам клише, ама кога-тогаш ќе бидеш на место каде вистина ќе бидеш ценета.
Не звучи воопшто клише - и јас се надевам дека наскоро ќе дојде денот кога ќе отидам на некое место кадешто ќе се пронајдам
А можеби и шефицата има удел во одлуката повеќе од тоа колку тебе те бива ? Јас дојдов да си кажам дека ми е тешко многу ,осамена се осеќам. Немам на кого да се доверам... за ништо. Моите мисли од црни поцрни ... Дури и веќе тешко ми е на глас да ги кажам ,од ненавика.
Здраво дечки. Одсекогаш сум била повлечена и срамежлива девојка и не сум имала другарки и друштва, имав само една другарка кој ми е другарка цел живот. Во основно и средно школо бев исмејувана и одбегнувана од некои соученици, и тоа влијаеше на градењето на мојата самодоверба и оформување како личност низ текот на годините. Денес сум возрасна дрвојка во 20есетите и имам самодоверба 0. Од неодамна се вработив во една компанија каде што работата налага постојан меѓусебен контакт меѓу вработениите, одржување на состаноци и сл. Ми треба повеќе време за да се опуштам да комуницирам со некој нов, а за јавно да зборувам пред поголема група на луѓе па не станува збор. Се препотувам целата, снемувам воздух кога зборувам, ми трепери гласот, и како резултат на тоа не успевам да се изразам баш добро. И постојано ми е во мисли дека ќе кажам нешто погрешно за кое ќе ми се смеат, дека другите се повеќе над мене, дека имам некое ментално нарушување и сл. Со најблиските луѓе сум опуштена и комуницирам најнормално, ама кога треба со други ми треба многу време за да се опуштам а се до тогаш којзнае какво мислење ќе стекнат за мене. Има ли некој во слична ситуација и како си помогнал?
Здраво мила,ништо страшно не е тоа што ти се случува можно е да си анксиозна ..посети психолог поразговарај си за проблемот
Дали вие кој имате сестри често зборорите со нив , сестра ми од како се омажи воопшто не збориме , кога и да ја прашам ми вика не знам зашто сакаш да ти зборам и порано беше оддалечена од мене ама сега скроз ,воопшто не збориме ...дали сум во право што се лутам не знам , јасно ми е секој свој живот и деца и брак , ама тоа ли е причина да се изгуби контскт со сестра ?
Не мора секој ден, но треба да се слушате, одвреме навреме да си идите на гости, да излезете заедно. Кога ќе има дете, исто така, треба ти да го гледаш тоа дете, твое внуче. Зависи што карактер е сестра ти ама не треба така да се тргне од се. Тоа не значи дека треба да и се лутиш. Одржувај контакт, некој друг веројатно ќе ти каже да не се замараш, да не ја бараш ако не те бара таа, дека треба да се отсечат врски со некој иако е семејство, но јас би рекла одржувај контакт. Еден ден можеби ќе стане поблиска, ќе сфати колку се важни блиските и семејството.
За жал не можам да молам ,секогаш сум била јас таа која пишува и ѕвони , но повеќе гледам дека сметам и се решив да се тргнам за жал ,така е , воопшто не збориме поточно таа не ми збори , од една страна ми е криво бидејќи сепак сестра ама од друга тоа е , ти благодарам
Сигурна си дека сето тоа игнорирање е без никаква причина ? Не знам, многу чудно, прашај ја, да не ти е лута, да не си ја навредила нешто, а ти не си свесна за тоа. Можеби сопругот не и дозволува да комуницирате ( за жал постојат и такви ситуации ) Во секој случај ако не споделиш со сестра и арно и лошо, тогаш со кого ? Јас отсекогаш сум сакала да имам сестра. И сите што ги познавам сестри во моја близина, сите се многу блиски.