Разговарајте за да ви олесни душата

Само опуштено.
Биди тоа што си.

Со среќа

 

Благодарам

 

Никој не беше тука освен јас и она. Саботата дур јас се грижев за пациентка што не може сама скроз да се пресоблекува, колешката ми вика хитно да дојдам со таков тон арогантен, не те ни погледнува како на дугме да сум. На врата не ми ни кажа што е само рече да дојдам. Јас се исплашив мислев којзнае што е.

Признавам дека и нервозно и реагирав бидејќи ме контролираше цело време што правам и ми се мешаше во работата...
Причината некои алишта не биле здиплени. Океј прифаќам во иднина ќе пазам алиштата да бидат здиплени. И реков не сега имам пациентка, да завршам. Брзо завршив и после се соочив со тоа дека сум безобразна ,, Како така ми викаш не, јас сум тука шефица, не ти! '' Па што е толку лошо што сум кажала не? Ве молам да ми каже некој. Толку многу се налути што ме испрати порано дома.

На пат буквално плачев, се тресев цела, мислев дека ќе паднам, се трудам да не си зимам толку при срце и да останам смирена, ама оваа ситуација ме извади од такт.

Сега имам пак одморќе си бидам раат

 

Зарем не доби отказ од кај оваа досадна шефица?

Јас мислам дека можеби има некоја позадина на овој тригер. Сметам дека многу ја гледаш ситуацијава како драма особено на работа. Сакам да кажам не треба да се потресуваш само смирено да и одговориш. И секако веднаш на секое пријави ја кај надлежен, мора да има повисок од неа.

Зошто плачеш и се тресеш накај дома, тоа не ми е јасно, како реагираш на нештата мора да се најде начин да го подобриш. Едноставно постави си граници и кажи и ги. Ако ги премине не да се трескаш. Ќе и одговориш смирено ама децидно, отсечно и ќе ја пријавуваш на секое. Но, секоја грешка ете лошо диплење и слично признај ја и кажи дека ќе се трудиш подобро. Но да плачеш и се трескаш не гледам причина. Не си 24 часа на работа. Гледај позитивно на се. Кога така се понаша едноставно биди мотивирана дома кога ќе дојдеш да си бараш нова работа а не да плачеш. Научи се да заобиколуваш вакви ситуации и истите да ти бидат мотивација за подобра ти!

Само смирено и со повеќе самодоверба!

 

Да, добив отказ но уште еден месец сум таму. Затоа што и претходно се има вака однесувано, да ме става под притисок и да ме контролира, и кај надлежната ја пријавив, ништо. На моменти и смирено реагирам. И да си ја вршам работата. Едвај чекам да си отидам од таму!


За работа напишав апликација и чекам одговор.

 

Ништо, месецот мора да се истрпи. Ама па и без тоа ти го прекинаа договорот, предлагам, ограничи контакт со шефицата на само неопходното, фокусирај се на своите задачи, кога ќе те напне пак и ќе ти е преку глава, запиши се во едно тефтерче за случката или телефон, и штом најдеш време пак пожали се од неа. Цело време вака. И ти малку забиберувај и го денот.

Важно кога ќе излезеш од таму гледај напред насмеана, дека ќе дојде нова подобра работа.

 

На минимум ни е контактот, површен, само неопходното го збориме. Ова со пишувањето е предобра идеја, тоа ми е како терапија Сакам конечно да најдам работа што ќе ме исполнува дај боже сите да имаат добро работно место.

 

Денеска разговарав и избегава да ми каже , мажот не е причина фин е , всушност него му реков го прашав прво ми рече не знам стварно ,а тој доста работи така да не верувам дека тој се замара , нема врска ,малце ми е криво што сега идат празници и и е роденден ,ама нема ништо да земам и дефинитивно ја изгубив сестра ми , кога не ми збори тоа е , нема ниту јас да зборам . Јас мислев само другарки се оддалечуваат од другарки кога ќе најдат дечко , сега почнаа и сестрите ,жално ама тоа е , без обѕир што имаме свои животи мислам треба секој со сестра да има муабет , ете јас ја немав таа среќа

 

Јас сепак мислам да и дадеш шанса, ете земи и нешто за роденден, и прашај ја зошто не разговарате, што е проблемот. Пробај да дојдеш до одговор, па потоа донеси дефинитивна одлука. Ајде нека биде љубов прво па и последно ако треба

 

Нема да ми олесни и да пишам тука, знам.
Неизвесноста ме убива... седам и чекам, секоја секунда... Се скренав од мисливе!

 

Не чекај, што и да е, ако треба да дојде ќе дојде.. Колку повеќе чекаш и мислиш, дупло повеќе ќе чекаш и мислиш.

 

Најголема лага е дека времето лечи сѐ!

Не лечи ништо, само се учиш да живееш со тоа што ти се случило, учиш да го прифатиш тоа и да се помириш со ситуацијата.

Болката за член од фамилија никогаш не поминува, никогаш не забораваш..
Колку години и да поминат, исто боли.
Секогаш боли тоа празно столче на масата..
Едниот на небото, другиот далеку од дома.. Ништо не е присутно колку нивното отсуство.

А на Бадник, Божиќ и Велигден како болката и копнежот да се уште поголеми.
Колку и да е сѐ убаво, колку и да си постигнал во животот, ги нема саканите да ја споделиш среќата со нив, заедно да се радувате.

Боли суровата вистина, фактот дека никогаш нема да биде исто без нив, никогаш ниту еден празник нема да биде ист како кога бев дете, кога бевме сите заедно.

Колку време и да си поминал со саканите, никогаш не е доволно..
Се надевам дека е негде на подобро место, дека нѐ чува сите од горе.

Среќни празници на сите православни христијани, нека ни е за многу години.
Сакајте се, чувајте се еден со друг!

 

Ме расплака..