Разговарајте за да ви олесни душата

Само опуштено.
Биди тоа што си.

Со среќа

 

Благодарам

 

Никој не беше тука освен јас и она. Саботата дур јас се грижев за пациентка што не може сама скроз да се пресоблекува, колешката ми вика хитно да дојдам со таков тон арогантен, не те ни погледнува како на дугме да сум. На врата не ми ни кажа што е само рече да дојдам. Јас се исплашив мислев којзнае што е.

Признавам дека и нервозно и реагирав бидејќи ме контролираше цело време што правам и ми се мешаше во работата...
Причината некои алишта не биле здиплени. Океј прифаќам во иднина ќе пазам алиштата да бидат здиплени. И реков не сега имам пациентка, да завршам. Брзо завршив и после се соочив со тоа дека сум безобразна ,, Како така ми викаш не, јас сум тука шефица, не ти! '' Па што е толку лошо што сум кажала не? Ве молам да ми каже некој. Толку многу се налути што ме испрати порано дома.

На пат буквално плачев, се тресев цела, мислев дека ќе паднам, се трудам да не си зимам толку при срце и да останам смирена, ама оваа ситуација ме извади од такт.

Сега имам пак одморќе си бидам раат

 

Зарем не доби отказ од кај оваа досадна шефица?

Јас мислам дека можеби има некоја позадина на овој тригер. Сметам дека многу ја гледаш ситуацијава како драма особено на работа. Сакам да кажам не треба да се потресуваш само смирено да и одговориш. И секако веднаш на секое пријави ја кај надлежен, мора да има повисок од неа.

Зошто плачеш и се тресеш накај дома, тоа не ми е јасно, како реагираш на нештата мора да се најде начин да го подобриш. Едноставно постави си граници и кажи и ги. Ако ги премине не да се трескаш. Ќе и одговориш смирено ама децидно, отсечно и ќе ја пријавуваш на секое. Но, секоја грешка ете лошо диплење и слично признај ја и кажи дека ќе се трудиш подобро. Но да плачеш и се трескаш не гледам причина. Не си 24 часа на работа. Гледај позитивно на се. Кога така се понаша едноставно биди мотивирана дома кога ќе дојдеш да си бараш нова работа а не да плачеш. Научи се да заобиколуваш вакви ситуации и истите да ти бидат мотивација за подобра ти!

Само смирено и со повеќе самодоверба!

 

Да, добив отказ но уште еден месец сум таму. Затоа што и претходно се има вака однесувано, да ме става под притисок и да ме контролира, и кај надлежната ја пријавив, ништо. На моменти и смирено реагирам. И да си ја вршам работата. Едвај чекам да си отидам од таму!


За работа напишав апликација и чекам одговор.

 

Ништо, месецот мора да се истрпи. Ама па и без тоа ти го прекинаа договорот, предлагам, ограничи контакт со шефицата на само неопходното, фокусирај се на своите задачи, кога ќе те напне пак и ќе ти е преку глава, запиши се во едно тефтерче за случката или телефон, и штом најдеш време пак пожали се од неа. Цело време вака. И ти малку забиберувај и го денот.

Важно кога ќе излезеш од таму гледај напред насмеана, дека ќе дојде нова подобра работа.

 

На минимум ни е контактот, површен, само неопходното го збориме. Ова со пишувањето е предобра идеја, тоа ми е како терапија Сакам конечно да најдам работа што ќе ме исполнува дај боже сите да имаат добро работно место.

 

Денеска разговарав и избегава да ми каже , мажот не е причина фин е , всушност него му реков го прашав прво ми рече не знам стварно ,а тој доста работи така да не верувам дека тој се замара , нема врска ,малце ми е криво што сега идат празници и и е роденден ,ама нема ништо да земам и дефинитивно ја изгубив сестра ми , кога не ми збори тоа е , нема ниту јас да зборам . Јас мислев само другарки се оддалечуваат од другарки кога ќе најдат дечко , сега почнаа и сестрите ,жално ама тоа е , без обѕир што имаме свои животи мислам треба секој со сестра да има муабет , ете јас ја немав таа среќа

 

Јас сепак мислам да и дадеш шанса, ете земи и нешто за роденден, и прашај ја зошто не разговарате, што е проблемот. Пробај да дојдеш до одговор, па потоа донеси дефинитивна одлука. Ајде нека биде љубов прво па и последно ако треба

 

Нема да ми олесни и да пишам тука, знам.
Неизвесноста ме убива... седам и чекам, секоја секунда... Се скренав од мисливе!

 

Не чекај, што и да е, ако треба да дојде ќе дојде.. Колку повеќе чекаш и мислиш, дупло повеќе ќе чекаш и мислиш.

 

Најголема лага е дека времето лечи сѐ!

Не лечи ништо, само се учиш да живееш со тоа што ти се случило, учиш да го прифатиш тоа и да се помириш со ситуацијата.

Болката за член од фамилија никогаш не поминува, никогаш не забораваш..
Колку години и да поминат, исто боли.
Секогаш боли тоа празно столче на масата..
Едниот на небото, другиот далеку од дома.. Ништо не е присутно колку нивното отсуство.

А на Бадник, Божиќ и Велигден како болката и копнежот да се уште поголеми.
Колку и да е сѐ убаво, колку и да си постигнал во животот, ги нема саканите да ја споделиш среќата со нив, заедно да се радувате.

Боли суровата вистина, фактот дека никогаш нема да биде исто без нив, никогаш ниту еден празник нема да биде ист како кога бев дете, кога бевме сите заедно.

Колку време и да си поминал со саканите, никогаш не е доволно..
Се надевам дека е негде на подобро место, дека нѐ чува сите од горе.

Среќни празници на сите православни христијани, нека ни е за многу години.
Сакајте се, чувајте се еден со друг!

 

Ме расплака..

 

Јас исто така сум го доживеала тоа да ми почине близок, моите родители… И знам колку сѐ боли кога празниците доаѓаат и нема со кого да ги споделиш. Болката никогаш не исчезнува, само учиш да живееш со неа. Секое празно место на масата потсетува на нивното отсуство и колку многу ги сакаш. Но, важно е да го чуваме споменот на нив и љубовта што ни ја дале, да ја делиме со оние што сѐ уште се со нас. Тие секогаш ќе бидат дел од нас, во нашите мисли и срца. Љубовта и споменот за нив нека ги направат овие денови полесни.
Мора да бидеме добро за нив, јас верувам дека се тука ...

 

Бог да ги прости, лесна им земја..

Точно така, саканите никогаш не умираат, живеат сѐ додека ги спомнуваме и се сеќаваме на нив.

Мора да останеме силни и да се бориме, затоа што и они би сакале да нѐ видат дека сме среќни и дека сме успеале.
Верувам дека нѐ гледаат и нѐ чуваат од некое подобро место од ова.

 

Затоа не тагувај премногу... Баба ми бог да ја прости ми кажуваше ја сонувала мајка ми како и вика да не плаче по дедо ми, тој само што почина, и рекла не плачи ти кога плачеш тој со нозете е во вода, сакала да каже нема мир се грижи, затоа ти викам, и јас верувам во тоа можеби така ми е полесно па затоа

 

Мојот татко почина баш на денешен ден...
Со кнедла ги спремам празниците.


9...
И времето не излечи ништо...
Постојат настани кога позади насмевката блескаат солзи во очите...
Солзи на кои не смеам да им дозволам да побегнат.
Постојат мигови кога се прашувам како би изгледал околу твоите внуци. Мигови кога се прашувам дали си горд на нас ,дали навистина можеш да не видиш и чуваш од некаде таму.
Има денови кога ,,Hurt " од Агилера ми е на репит и да сакам да заѕвонам но знам дека не можеш да се јавиш...
Знам дека ако беше тука некои работи нема да беа како што се ,знам дека немаше да дозволиш многу работи да ни се случат. Но тоа е што е ... дали се навикнав ,не воопшто.
Уште на памет ти го знам бројот ,но знам дека нема да си таму.
Боли и тоа што те нема а боли и тоа каква станав јас откако почина... засекогаш ќе недостигаш !