Разговарајте за да ви олесни душата

Ми отиде и ти најмила.
Толку се каравме, смирувавме, плачевме, пеевме.
Колку и да беше лошо ќе те гушнев и болката одеднаш се претопуваше во разбирање,сочувство.
никој неможеше да ме сфати како тебе и одеднаш кога ќе ти го чуев милното гласче од мракот бликнуваше километри светлина
Ми беше пристаниште после бура, мелем на рана, душичка
Ми ги трпеше испадите на лутина,не сфаќав колку те повредвам,прости ми, можеш ли?
ах колку не сфаќав боже
не ти ги разбрав емоциите, те земав здраво за готово,мислев како мене тврд орах си.
Мислев прво дека сме си лути и затоа те нема, до моментот кога не ти зазвонев и слушнав твоите од другата страна како плачат липтат кога мајка ти ми соопштува дека тебе веќе .... те нема.
Ме удри шок,неверица,тага, болка што неможе да се опише со еден збор!
Уште не ми се верува дека пишувам за вакво нешто, срцето ми е парампарче.
Мислев ќе имаме уште толку многу време пред нас, пак ќе се караме,мириме, ама денес сфатив дека тебе веќе трајно те нема и сешто ми остана се бледите спомените на нашите среќни денови
не можам да верувам дека последен пат те видов пред 5 дена уште еј!
само 5 дена и тој.ден толку убаво си поминавме на сонцето после дождецот, на кој најубаво беше облечена како трнорушка со фустанчето.
ДА ЗНАЕВ ДЕКА ТОЈ ДЕН НИ Е ПОСЛЕДЕН САМО
Зборуваше со толку елан и кога пред да се разделиме ме гушна тоа беше толку силно,дури се ежам кога ќе ми текни.
сакав да те прашам зошто така ме гушкаш ама нешто од внатре не ми даде да изустам
колку спомени вративме тој ден знаеш ли?
сфатив колку сум најсреќна што имам личност како тебе поред себе
Незнам кому да се јавам утре, и што да речам?
Утре на твојот погреб да се појавам?
што да кажам ако ме прашаат како се знаевме, како животните патила ни се прекрстија?
Тебе те сретнав кога изгубив сешто не чинеше, душа ми се пара.
Наслон си бевме,нишка, бреме, сеее . . поминаа денови,мислев се лутиш и ти како по обичај, затоа не креваш ама не било така?!
Лутата мене ме касна овојпат,прости ми те молам до небото и назад осеќам неизмерна тага толкава што сакам да дојдам по тебе.
сакам ова да е ноќна мора и кога ќе се разбудам да ја дочекам твојата утринска порака со насмевка наутро и најтопла емоција.
се да е само една шала како тие што си ги правевме што би било кога ќе не нема
Ах животе немилосрдно краток , зошто НЕА мораше да ја земеш од сите?
немам веќе зборови,незнам што да кажам, не сум свесна сеуште што се случи.
ПАТУВАЈ СО АНГЕЛИТЕ ДУШИЧЕ , секогаш ќе те чувам во моето

 

Сакам само да се искажам некаде, со надеж дека барем малку ќе ми олесни товарот што го носам на душава. Однапред се извинувам на долгиот пост.
Се чувствувам како нешто да не е во ред со мене, како нешто да ми фали и како да не ме бидува за ништо, како да сум најнеспособниот човек на светот. Никогаш не сакав да се споредувам со другите околу мене, меѓутоа најпосле испадна дека мајка ми и татко ми навистина се во право кога велат дека сите си одат напред во животот а јас тапкам во место и не напредувам во ништо. Сите се во среќни врски, бракови, со успешна кариера и убава плата, со исполнет живот а јас не можам ниту еден асален дечко да најдам ниту работа. Навистина сакам да останам силна и цврста, не сакам да изгубам надеж, се трудам и се борам за да сменам нешто меѓутоа има денови кога премногу тешко ми паѓа таа борба. Некогаш немам сила да глумам дека се е во ред со мене и да носам лажна насмевка. Често заспивам гушејќи се во солзи, прашувајќи се што и кому сум толку згрешила за да го заслужам ова. Иако сум млада, се соочив со премногу разочарувања, ми се чини дека не ми е судено да бидам среќна и дека не заслужувам да ми се случи нешто убаво во животов. Не сум некој што бара многу, знам да ценам и да се израдувам на помалите работи но од друга страна и она што за повеќето луѓе е ситница може премногу да ме повреди и разочара, се си земам при срце. Тоа ми е последица од долгогодишно врсничко насилство од соучениците, секогаш бев отфрлена, исмејувана и навредувана, без поддршка и емпатија од другите. Премногу години поминаа, ама не можам да се опоравам од тоа. Имам многу ниска самодоверба, ја преиспитувам секоја своја постапка, секогаш мислам дека јас сум виновна за се и секогаш се плашам дека нешто ќе згрешам, секогаш го имам најлошото сценарио во главата. Немам соодветни зборови да опишам како се чувствувам. Се чувствувам како ништо да немам постигнато во животот, како да сум безнадежен случај. Ни работа, ни љубов, ни социјален живот ништо не оди. Завршив факултет кој не е воопшто перспективен доколку немаш партиски врски, со месеци барам работа, аплицирам секаде за буквално секаква позиција, одам на разговори и обуки меѓутоа безуспешно. Секогаш кога ќе помислам дека тоа е тоа, дека конечно сум си ја пронашла среќата и вистинската прилика, вистинскиот човек за мене, повторно испаѓа дека било само лажна надеж. Не знам што е љубов, го немам почувствувано тоа вистински. Премногу разочарувања. Толку сум психички и ментално и емотивно исцрпена што некогаш немам ниту сила ниту волја за ништо. Изгубив секаков интерес за се што некогаш ме правеше среќна, ги запоставив сите хобија, се дистанцирав и од пријателките и од семејството, постојано ме викаат на излегување но верувајте никаде не ми се оди ниту нешто ми се прави, се затворив дома во четири ѕида и веќе кренаа раце, престанаа да ме викаат. Никој не ме разбира, немам ниту еден човек со кој можам да поразговарам, да си се искажам и да ме разбере.
Сум разговарала и со психотерапевт, меѓутоа џабе. Ми се одрази многу и на менталното и на физичко здравје, на социјалниот живот, на изгледот.. Само сакам и јас да почувствувам љубов, како е да си сакан и почитуван, како е да ти е возвратена љубовта. Сакам да си имам работа и свои пари, да сум независна од друг и да си живеам самостоен и мирен живот без депресија и анксиозност. Зарем не заслужувам, зарем многу барам? Велат се во свое време, се се случува со причина, велат се што е твое ќе си дојде, меѓутоа кога? Јас тапкам во место, а годините си поминуваат. Сите што ми го кажувале тоа се со работа и во среќни врски и бракови. Се плашам да верувам дека нешто убаво ќе доживеам. Мислам дека нема излез од оваа ситуација.

 

Најпрво, АПСОЛУТНО никако не се споредувај со други и не мисли дека секој што е во врска, брак, работа дека е среќен, секој се бори со нешто.

Љубов не треба да очекуваш од никого, таа доаѓа од себе, прво треба да се сакаш себе. Можеби толку ја бараш затоа што и твоите се дрзнале па те навредиле као не те бива. МОЛАМ! Тие треба да се подршка а не без врска муабети. И да најдеш врска тоа нема да го реши твојот проблем. Почни од себе, сакај се себе, зошто плачеш пред да легнеш, па имаш живот радувај му се. Па што ако имаш таков факултет, запиши нов, запиши некоја обука. Пак почни да учиш, или работи што било, има таму нешто во тебе ама треба да го најдеш, а нема со осуди со ЉУБОВ но кон себе!

Ако ти треба сајбер пријател, пиши кога сакаш

 

Слично како кај мене.Ти треба среќата да ја бараш во себе,а потоа во другите.Не е дека не те бидува ,ниту дали заслужуваш туку сплет на околности на кои влијаат многу фактори.Да се жениш/мажиш не е лесно ,носи многу обврски освен среќа.Поработи на себе и самодовербата,и другите не секогаш те гледаат како што си мислиш ти,затоа опушти се и се ќе си дојде на свое место.

 

со исти мисли бев некаде од 16 до как 20 год. После мозокот си го окупирав со други работи. Многу си во overthinking. И јас бев. Самоанализа самокритичност.... можда тие години се такви. Секој период си носи нешто.

Она што сега можеш да го направиш е да работиш на себе,посети психолог, води дневник, читај книги. Не се оптеретувај со мислите многу многу.

 

@LibreGirl Чувствата ти се валидни. Buttt,

Чекаш животот конечно да те избере и да ти ја потврди твојата вредноста, а тоа не функционира така

Мора ти самата да започнеш да ја градиш својата самопочит и самодоверба, активно - буквално секој ден преку конкретни сопствени постапки.

Во спротивно, ништо однадвор нема да биде доволно, дури и кога ќе дојде. Ни дечко, ни мечко

За почеток, престани да се обидуваш цел живот да го средиш наеднаш. Избери еден фокус за почеток и работи на него.

Воведи си здрава рутина. Пример, аплицирај секој ден на 3 огласи и не си земај при срце ако те одбијат - значи не било за тебе.

Започни да се движиш, да пешачиш на свеж воздух и најважно од сè, не се изолирај, комуницирај со луѓето, барем со 1-2 личности.

Не чекај една голема надворешна работа да се деси и да мислиш дека тоа ќе ти го поправи животот. Реалноста е дека додека се изолираш, ништо нема да се промени

Решението не толку гламурозно, ама тоа се нашите мали конзистентни постапки секој ден. Избери си се самата себе прво

 

Ако сака некој да ми пише лп.

 

Поминав низ период на анксиозност, панични напади. Работев долго време на себе, се надоградував, и Слава му на Бога(бидејќи религијата ми помогна во најголем дел) живеам поквалитетно, работам и заработувам солидно и се повеќе напредувам во секој поглед, на мастер сум итн. Но, има дел во мене кој е празен, а тоа е моментот што не сум исполнет на љубовно поле, и што колку и да работам на себе и на самодовербата, "раните" од пред неколку години секогаш се тука. Не сум човек што не излегува, но имам ментална бариера да започнам врска иако сум имал многу шанси за тоа. Таа бариера е поради фактот што не можам да најдам личност која ќе ме прифати за своите слабости, минато, и состојба. Нели живееме во општество каде што мажот не смее да има било какви проблеми и да покаже слабост. Океј, не генерализирам, ама мислам дека секоја жена би сакала сигурен маж. Тоа е што се однедива до мене. Друг проблем е тоа што негувам вредности од типот на лојалност, искреност, врска низ призма на пријателство и меѓусебно разбирање, бидејќи сметам дека само таква некоја би ме прифатила. Премногу ме оптоварува и фактот што пријателствата во денешно време се сведени на корист, глумење на одредени улоги, и немање на емпатија. ...

 

Како ќе знаеш дали некоја ќе те прифати ако не сакаш да започнуваш ништо, како ќе ја запознаеш личноста?
Не можеш на сите да им се допаднеш и тоа е во ред не се плаши од одбивање или дека нема да бидеш прифатен.. Како ќе знаеш ако не пробаш?
Не мора и по секоја цена да имаш девојка што е твое ќе си дојде.. Работи на себе не само на крариерата, посвети се на нешто друго, некое хоби, исполни со го времето и не мисли постојано на тоа дали ќе најдеш девојка.

 

Па да речеме дека сум бил одбиван или се губел интересот. Сум можел да глумам и да го маскирам тоа, но кога си со некој подолго време со тек на време се дознава вистинското лице.А поважно ми е да сум искрен, отколку егото да ми е на прво место. Последниве години созреав многу и сум далеку посигурен. Долго време работам на себе. Инаку ти благодарам многу за советите, се водам по тоа, и е многу подобро

 

@WolfaLone Но, ако постојано ги скенираш луѓето и бараш доказ дека ќе ти ги прифатат минатото и ранливоста, пред воопшто врската да започне,

Буквално сам си се саботираш. Споделувањето на поранливи работи треба да се одвива понатаму, кога веќе интимноста ќе биде воспоставена

Според мене, премногу си фокусиран на пронаоѓање сигурна личност, а забораваш на хемијата, игривоста, романтиката, привлечноста, на убавите почетни работи

Здрава врска започнува со флерт, со хумор, со забава, со доверба која се гради постепено. Не со trauma dumping уште на прв дејт

Чувствата ти се валидни, но треба да размислиш и каков партнер ти сакаш да бидеш, што го прави одењето со тебе enjoyable, што нудиш емоционално, освен искреноста, каква енергија внесуваш во односот

Едноставно не дозволувај минати стравови да ти ја контролираат иднината и да те кочат толку

 

Nemozam da izlezam od doma, mislam deka imam depersonalizacija i derealizacija se vrtam vo krug neveruvam deka ke najdam soodveten psiholog za ova i nemam so koj da razgovaram i otvaram naovie temi lugjeto ne razbiraat

 

Ми пишува, добиваш малку надеж дека нешто ќе се случи, прекрасна личност, со вистински вредности и наеднаш ја снемува.. барем кажи ми зошто Нема да го разберам ова, а не ми е прв пат.

 

Не се замарај.

Значи дека не била баш толку прекрасна личност како што си ја замислувал.

Нешто најмизерно ми е да гоустнеш некого без збор. Многу пичкарски и ниско.

Било поминало, треба да научиш да се цениш, не да се бедираш.
Што е твое, нема да те одмине, само труди се и биди добар човек.

 

Сеуште се надевам дека има некоја причина... инаку фала ти многу, ми значи.

 

Зависи за какво минато станува збор. Ако е криминално, не можеш да очекуваш некоја да остане.
Ако е друго во прашање, тогаш е до таа која не може да се носи со такво нешто поради свои причини. Не сите толерираме исти работи. Една личност може да се справи со нешто, а друга не може.
Ти треба да го прифатиш тоа и да бидеш искрен. Кога тогаш ќе ти се најде правата на патот.

Кај вас мажите и ова е проблем. Брзате и за кратко време многу очекувате.
Ако ти пишува, не значи дека ти дава надеж. Можеби и таа не е спремна за врска, само разгледува терен. Можеби сака само пријателство или прво тоа пред да помисли на врска.
Ако е заинтересирана за тебе, јасно ќе ти го каже и покаже тоа. Треба да бидеш трпелив.
Ако нема ништо, ќе си тераш понатаму.

 

Да бе, да си игра со туѓи чувства да не треба?
Не е хумано
Не е хумано да исчезнеш туку така.

 

Не е. Но не секогаш личноста која гоустнува е крива. Некогаш не е до неа, туку до гоустнатата личност.
Можеби она за него дознала нешто непријатно, но не можела во лице да му каже и се решила на ова.

 

А од кај знаеш ова све? Не им светиме ние.

Не бранете жени само зашто се жени.
Има еден куп кучкетини.