Разговарајте за да ви олесни душата

Животниот поглед базирај го на личните мисли, ставови и интереси, а не на нечија копирана верзија за успех. Туѓите достигнувања се индивидуална постигната цел, а твојот напредок согледај го низ објективноста и реалните можности.

 

Долго време се чувствувам како светот да се срушил врз мене, животот го доживувам како товар.
Немам енергија, песимист сум па затоа имам константно лошо расположение.
Oпкружена со арогантни, егоистични поединци кои се преценуваат себе а ги потценуваат другите, ветуваат а не исполнуваат и на никој не му е грижа како ти се чувствуваш.
А јас сум многу емотивна, се си ставам на срце.

Сакам да бидам позитивна, поопуштена и да го победам лошото расположение. Морам да се оттргнам од некои личности и нивната негативност. Да се ставам на прво место и да си бидам приоритет.
Ќе практикувам шетање во пророда, сонце. Ја имам и креативноста ама ја запоставив, посветувајќи време на работи кои не заслужуваат.

Од денес имам позитивна визија за животот, само да видиме колку долго ќе трае.
Мала промена денес, носи различно утре.

 

@Ugly Duckling како да се читам себеси. Во многу слична ситуација сум долго време и како да не можам да најдам излез. Ти посакувам она што ти е зацртано да ти стани реалност и навистина да бидеш што попозитивна.
--
Имам чувство како да луѓето не сакаат да разговараат со мене. Со кого и да започнам разговор, тоа не трае долго и личноста како да почнува да се оддалечува од мене. Мислам, нормално дека го имам дм и слободно си разговарам со него, но ете мислам дека и добро би било да имам повеќе од еден човек за разговор и дружење.. А ако се обидувам имам чувство (најверојатно) дека ги оттурнувам луѓето, дека им сметам, дека сум досадна..
А ужасно ми фалат вистински пријатели, не само некои ради реда со кои немам ништо заедничко..

 

auuuu beeeeeeeeeee

old-gold

 

Се што ти се чини сега е моментално, ќе дојдат и поубави денови, мора да имаш надеж. Добро е што си свесна кои ти влијаат на распложението па пробај да ги оттрнеш, барем на некое време. Резервирај си еден период само за себе и за луѓе кои ти влијаат позитивно. Шетај, забавувај се, прави нешто што си го сакала од секогаш, заборави на телевизии, серии вести итн, и ако користиш социјални мрежи користи ги за ако ти требаат за да провериш нешто. Окупирај се со активности. Со тек на време се тренира психата и ќе рамислуваш позитивно. Ти посакувам да успееш

 

После 5 дена одмор се разболуваш, кашлаш на 40 степени веќе 3 недели.

 

Многу е тешко кога немаш пријатели во животот едноставно сама на овој свет.Млада сум ми се излегува навечер ми се пие кафе со некого ми се разговара со некој.Сите ме искористуваат и ме бараат кога им требам а кога јас имам потреба никој никаде нема,сите ме игнорираат.И еве дојде време за годишен одмор јас немам со кого да одам ке полудам дома жими се а толку сакав да отидам некаде да се тргнам малку од се да сменам малку се гушам од едно исто работа дома работа дома само тоа па тоа дури имам приметеноо дека почнав сама да си зборувам...незнам до кога вака

 

Некогаш премногу ми е од се... Хаос од обврски,луѓе, емоции. Ми треба мир, 2-3 дена само за мене, да пливам, да се одморам, сама. Ми смета бучава, гужви, премногу ми дојде. Не можам да го издржам темпото на брзање, немам време да се одморам во моментот. И врв, емоционален хаос. Збунетост, не знам што е правилно веќе. Немам сила да се соочам уште еднаш со игрите. Не сум начисто, не е јасно на каде се движи сето. Се гушам во сопствениот парадокс. Ми треба одмор, очајно ми треба време сама за себе, се чувствувам изгубено, ми треба мир за да си го пронајдам правецот.

 

Citav pred nekolku minuti, statija koja gi nabrojuvashe znacite na emocionalna I mentalna istoshtenost. I se pronajdov. Problemot e sho ne znam kako da si pomognam. Vekje nemam volja za rabotite sho gi sakam I ramnodushna sum duri I koga ne treba da bidam. Premnogu razmisluvam za se. Se osekjam kako vo bezlizlezen krug. Ne znam sho so sebe I ova trae dolg period. Ako ima nekoj sho minuva/pominal niz istoto bi sakala da mi pishi.

 

Ме фаќа паника.. Ме фаќа паника за мојата иднина.. Треба да најдам работа.. Завршив туризам, но искрено не знам дали и што би работела по струка. Или хотел или туристичка агенција. Во хотел имам работено кратко, но тие трети смени некако не ми одговараа, а и кај нас не е баш лесно да најдеш хотел, а да не те тера газдата да работиш по соби со гости. ( не е секаде вака, но знам многу помали хотели каде што се случува ова).. До сега многу несериозно го терав животот, живеев од мама и тато, излегувања, дискотеки, но веќе е време да превземам нешто ете почнувајќи од тоа да најдам работа, да имам обврски, да не лежам по цели денови во кревет и да ме јаде депресија. Ама многу сум безнадежна, не знам ни што би работела, ни каде, ни како ке се снајдам.. Многу сум "улежана" , станав мрзлива, а воопшто не бев таква, не ми се мрда од кревет.. Буквално немам желба за ништо, па дури ни на кафе не ми се излегува веќе со месеци.. Само се трујам со кафиња и цигари, здравјето си го уништив.. не знам што со себе...

 

Добро ти е тоа да почнеш да работиш,нови луѓе и нова средина ќе си воспоставиш ред, е сега пробај барај и нешто друго а не само по струка за почеток.

 

Како мислиш по соби со гости? Не го правиме тоа. Пробај во хотел, не е крај на светот, бар ќе мрднеш од дома.

 

Можеш сега да почнеш да работиш некаде,било каде додека да размислиш што како.Немаш никаква штета да си имаш пари на страна а и да станеш самостална.И покрај тоа што си завршила таков факултет немора да значи дека мораш да работиш нешто такво.За почеток можеш да размислиш кои се тоите таленти кои се твоите амбиции и да одлучиш што навистина би сакала да правиш.Можеби рабптата која ја сакаш да кажеме има потреба од добро познавање јазик па можеш оваа година да работиш на тоа и веќе од година да си започнеш некаде каде што ќе сакаш.

Јас сум поминала и сеуште некогаш поминувам од тоа.Ние сме многу емоционални и затоа се некако не треснува.Многу лошо чуство е но можеш да го победиш со внесување на доза позитивност.Сватив дека позитивноста влече позитивност сп себе.Размисли за тоа кои се позитивностите во твојот живот.Еднотавно уживај во него.Почни од малите работи.Пример:направиди доручек со омилрната храна,искажи им ги чувствата на најблиските,ако сакаш да црташ купи си прибор и сл.

 

Kako ja crpish motivacijata? Ete pr jas sakam da crtam I znam da crtam ama odamna nemam crtano oti nemam motivacija (najlosho e umetnicka dusha da gubi motivacija I inspiracija). Istoto vazi I za ostanatite raboti sho gi sakam, zaednicko im e deka nemam volja da gi pravam...

 

Подолго време сум во иста ситуација. На се сум рамнодушен, ништо не ме исполнува иако ги добив работите по кои мечтаев. Немам желба за ништо.

 

Ah barem ne sum bila edinstvena

 

Едноставно си имам една мисла а тоа е Еднаш се живее.И ако размислиш тала е секој момент е битен секоја секунда.Љубовта кон нештата е многу битна...

 

И јас поминувам низ слично. Дури не се чувствувам тажно, туку празно и рамнодушно. Летово бев на едно место што ми беше сон цел живот, а јас само се сликав неколку пати и толку. Не се ни израдував. Вчера имав “ден за паметење”, а јас ништо- прва линија...
Исто така, не знам што со себе. Не се чувствувам исполнета ни во работата, ни во студиите. Се обвинувам дека направив премногу грешни избори...
Многу имам да пишувам, целосно се пронајдов во твојот пост...

 

Zal mi e...pishi mi ako ti treba muabet

 

Јас сум личност која поголем дел од мојот живот (да не кажам најголем) повеќе слушам отколку што зборувам. Отсекогаш сум ги слушала идеите, ставовите на други луѓе отколку што јас сум ги искажала моите. Така долг период се навикнуваш на тоа и не ти е проблем да слушаш, дури и се научив повеќе да прашувам јас отколку да одговарам. Станав безгласна на еден начин, секогаш имаше некој што може да ме надвика, тивок глас имам. Затоа и поголем дел од времето моите ставови беа нечујни или фрлени под тепих бидејќи некој друг се изразил погласно. Не ми пречеше, оставив бидејќи некако си ја сакам самотијата, не сакам да се истакнувам, го оставав тоа на другите - имаа поголема желба за тоа.
Но еден човек ме научи на нешто друго, тој ме прашуваше, замисли. Ме тераше да зборам, ме тераше да му ги кажам моите соништа и идеи. Си викам "Еи види, моите идеи не се за фрлање под тепих". И така јас почнав најмногу пред тој човек да се изразувам, се здобив со самодоверба. Но во меѓувреме друга личност почна да преминува граници и да биде толку гласна што разбуди голем гнев во мене и го извадив најгласниот глас(со здобиената самодоверба од првиот човек). И од кога се изјаснив...бум. Со една реченица ме згасна. Зошто? Бидејќи сум научена да те слушам. Си викав валда ако прозборам ќе бидам сфатена ко јас што ја сфаќав таа личност, можеби и затоа повеќе слушав, што знам. Но не, пак останав безгласна, порано слушав бидејќи јас така избрав за да функционираме, а сега само ќутам бидејќи сфатив дека за тебе не вреди збор да се каже.
Сепак тие личности ќе бидат пак гласни, но не од морален аспект туку од себичност. Нема да знаат да слушаат. Нема да знаат што значи молк.
Барем ми олесна на душата.