Разговарајте за да ви олесни душата

Овде водам сосем нов живот и релаксиран, порелаксиран.
Моите ми викаат дека овде нема просперитет и морам да во Скопје да одам.
Сега посмирена ми е анксиозноста.
Таму ко ќе се затвораме во тоа малиот стан...

 

Dololku ne sakas da se vratis Skopje,ne moras.
Pa vozrasna si najdi rabota i sedi sama, deckoto moze ke ti se pridruzi moze ke te pobara vo meguvreme, zivotot ne zavrsuva so prvata nasaoka na raskrsnicata... ima uste mnogu mnogu mnogu natamu.

 

Вака, на 30 години мораш да бидеш силна и да постапиш по твое, дури и на крај и да не резулулитра како што ти си сакала, ке знаеш дека бил твој избор. Зборувај со дечкоти кажи треба нова работа да барам за скоро овде Битола ама што би било ако не најдам одма, и ќе видиш какви му се намерите дали ќе ти каже да одеш кај него или слично. Но пред се на 30 треба веќе да си самостална особа, родителите некогаш поради емотинивност повеќе не унаказуваат.

 

Сакаме двајцата да одиме до Скопје.
Мајка ми сега ми вели да сум го прашала татко ми дали ќе ми, пази, дозволел да сум одела си дечкото во Скопје и дали ќе смее тој дома кај нас да влезе??.!
Истото и го правеа и на сестра ми.
Нервози, кавги.

 

Ne te razbiram devojce, 30 godini imas,kako moze da dozvolis takov odnos?!?
Osamostoise i nema potreba da baras dozvola,samo ja soopstuvas svojata odluka,pa ne si 15 godini.

 

Мислам да стисниш заби и да им покажеш дека имаш став. И да те барат не им дигај, една две недели, и кога ке помине тоа, и почнат да те молат пошто кога се караш тие знаат дека те држат прсихички, тогаш ќе им речеш, ако јас во мојот дом не сум добродојдена поради дечко ми, тогаш тој не ми бил мој дома , изгради став. И гледам дека сите ти викаат дека 30 имаш и треба да се осамостоиш, но ние и на 40-50 повторно ќе бидеме деца за нив и повторно ќе се понашаме така. Значи само силно и со став,не дигај кога те барат, покажи им дека не си само со зборови.
ПС. Ова ти го кажувам освен ако не постои некоја задња причина поради која твоите не го одобруваат момчето ако има некој порок или е насилен.

 

Многу се плашам да немам ХИВ,никогаш се немам тестирано и ми е страв многу.....

 

Зошто мислиш така?

 

Тој е златен. хуман.
Му имам одбивани повиците, му немам кревано.
Кога ќе си дојдам дома, татко ми и викал на мајка ми, како шо цел ден сум излегуваа еднаш бев кај него од 10-15, па што сум правела, па сум била ко скитник, не сум барала работа и слично.
Караници, татко ми и вика на мајка ми зошо да сум канела, си легнува да спие а мајка ми со кренат притисок ме чека дома да си дојдам.
Па сум немала принцип, реков ќе се вратам во 12, а сум заканила дур во еден по полноќ се вратив.
10000 пати ми ѕвонат тој веќе сфати што е работата.
Ако не му кренам на татко ми или не се јавувам е тогаш 3 та светска, ми вика, како не сум способна да работам, дома требало да се чисти, нова работа да се бара, а не по цел ден да се шета.
Еднаш дури ко мали не има избркано да седиме кај мајка му еден ден. Не знам се скарале со мајка ми нешто. Многу плачев тогаш и мајката ми исто.
Мислам од тоа имам трауми

 

Бидејќи бившиот имаше ме изневерувано со најголемите ороспии и тоа имал незаштитен однос...

 

Подалеку веднашшшш !!!! Ќе најдеш работа, подобро трпи за минималец додека не најдеш нешто асално, топкај сол и леб но не ве враќај таму. Знам дека лошо ќе звучи ама некогаш родителите не се аслни. Шо и да биде и да имаш моменти на слабост дома не се враќај. Ако татко ти реши да се однесува со тебе само тогаш зборувај со него и мајка ти.

 

Разговарав со мајка ми вчера 1 час на телефон, имав анксиозен напад пред некој ден, ама за среќа брзо се стабилизирав и не и го спомнав тоа, не сакам да се грижи.
Добро сум и сфатив дека премногу се променив изминатиот период.
Дрска сум со луѓето, ги туркам од себе зошто не ми даваат доволни причини за да им верувам.
А пак и како да им верувам кога со некои постапки ме изненадуваат, негативно.
Вчера во невнимание и залутана со мисли несакајќи додека готвев си го исеков прстот, длабока рана, едвај ја санирав. И би дала се за психичката болка да ја заменам за физичката.
Физичката брзо поминува, психичката мора да помине време.

Не барам совет, само сакам да си олеснам.

 

Ke sednes kako vozrasna i ke si go kazes mislenjeto,planovite zaednicki so deckoti.
Malku mi e nejasno tatko ti vo bt, majkati sk vo mal stan...
Ama ok!
Sega oladi si ja glavata najdete si rabota,stan bt ili sk kade planirate i samo ke soopstote sto sakate da napravite.
Razbirlivo imas izbuvliv roditel,nieden ne e idealen,no toa ne znaci i deka na 30 godini treba da ti go dirigiraat zivotot.
Da zasekogas sme nivni deca,no ne i odlukite koi se odnesuvaat isklucivo na nas da ni gi nosat tie.
Malku samodoverba i hraborost za da mozes da preseces.
Veruvaj vo sebe!

 

Татко ми работи Ск, а мајка ми одеше на терапии и по неколку месеци седеше Скопје.
Врската со дечково не ми е мн сериозна, сега пред месец, два почнавме.

 

Tatko ti nema kontrola nad tebe,ne te gleda,tehnicki ne ziveete zaedno.
Prenesuva poraki preku majka ti..
Mozes da se odelis dokolku sakas,ako smetas deka ke ti bide podobro a ke ti bide.
Deckoto velis ti e zlaten,a ne go poznavas dovolno.(1 2 meseci ne e dovolno da go zapoznaes,seuste jadete od medot).
Skoncentriraj se na toa da najdes rabota.
Nemoj da se potpiras na nikogo,da ne se razocaras, pa na kraj i povredena da bides a tatko ti da ti kaze "ti rekov",se sto sakas da napravis napravigo sama i hrabro!

 

Многу лошо се чувствувам, многу.. Во брак сум 3 години но некако како веќе да "не го сакам" мм. Веќе се ми е сеедно за со него, ја нема таа страст како порано, се е подрукше. Веќе повеќе од месец дена мислам на бившиот. Односно со него излегов 2,3 пати и толку не одевме, не ми беше дечко. Сега многу ми фали и жалам што не бевме заедно. А имав шанса, тој сакаше.. Ме уби помислата што ќе беше ако останевме заедно, можеби сега ништо од ова не би се случило. Ќе полудам веќе..

 

Можеби е во прашања монотонија во бракот која ти здосадила и само сакаш неа да ја смениш.
Разговарај со партнерот и заедно потрудете се да смените нешто.

 

Имаше период кога тој беше премногу избувлив мислам дека тоа направи толку да се оддалечиме. Сега не е толку избувлив како што беше ама сепак сеуше е. Премногу е нервозен, постојано вика а тоа ми смета. Сум му кажала 100 пати но одговорот е дека не сум го послушувала па затоа викал. Сама сум правела да е таков... Некако се ми здосади, не можам веќе немам волја за живот.. Немам на кој да се потпрам немам подршка од никого.. А на овој нема ден да не мислам, тоа уште повеќе ме убива бидејќи физички не, ама психички како да го изневерувам мм..

 

Нормално е страста да ја снема со тек на време, многу заебано чувство е знам, па посебно што ти се мотка друг низ глава.
Среди си ги мислите и разговарајте.

 

Што луѓе ќе бевте сите тројца?На секоја кашлица ви кажувам дека чај од прегорен шеќер нема да ја смири кашлицата туку ќе ја зачести.Нели еднаш и пред вас давав за да видите.Нели и видео ви пуштав да ја чуете докторката.Ама нели вас ви е најважно контра мене да одите и ги бришете сите работи од главата и пак секоја настинка истото го слушам.Па нели сте со факултет "најпаметни на свет".Зар една реченица не успеавте овие 3 години да научите.Ма и син ви е како вас.Гоните се у три лепи кога ќе кашла малото нема да го слушнете веќе Среќа е што сте 2000 км подалеку инаку до сега ќе бев разведена од син ви