Реалноста е мртва, ние ја убивме

Дискусија во 'Психологија' започната од Saya, 17 мај 2011.

  1. Saya

    Saya Популарен член

    Се зачлени на:
    6 јануари 2011
    Пораки:
    1.190
    Допаѓања:
    5.537
    Ова е повеќе филозофска тема отколку психолошка, ама феноменот наречен „хиперреалност“ зема се` поголем замав и во човечката психа, не прави несигурни и параноични, да патиме од константната потреба за претставување на лажна слика пред останатите (особено на Фејсбук), и бомбардирани од медиумските бомби да почнеме повеќе да веруваме во рекламите отколку во реалноста (нивната спротивност).

    Симулирањето на секојдневниот живот и моралните вредности преку медиумите доведе до искривување на правилната перцепција на реалноста, па дури и историјата и политиката. Јадеме се` што медиумите ќе ни сервираат, и најтрагично, се` помалку и помалку се сомневаме во неточноста на огромниот број информации што денес ни се подостапни од било кога.

    Kaко вие се носите со ова бреме? Жртви сме на хиперреалноста или не? Дали навистина реалноста е мртва, а ние ја убивме?
     
  2. Theodora

    Theodora Популарен член

    Се зачлени на:
    19 јануари 2011
    Пораки:
    1.505
    Допаѓања:
    5.560
    Во однос на лажното претставување на себеси би рекла дека е карактеристика која некои ја поседуваат и во реалниот живот и виртуелно, меѓутоа е со краткорочен ефект бидејќи подолгорочно ќе испливаат вистинските факти на површина како фекалии од дупната канализациска цевка, само е прашање на време.

    Во однос на перцепцијата на историјата и политиката има различни категории на луѓе.
    Првата не му се ни мислат воопшто сведени се на елементарни нагони јади, пиј, сексај се, спиј и детс ит - немам што повеќе да додадам за оваа категорија,значи тие не ја перцепираат реалноста подалеку од фрижидерот или креветот во сопствениот дом.
    Во втората се голтачи на готови соџвакани перцепции кои сакаат да се повикуваат на некој авторитативен, според нив секако медиум или некоја личност која ја идеализираат како непогрешлива и би ја цитирале напамет до последен здив.
    Во третата се луѓето кои својата перцепција ја ставаат на многу обртаи низ центрифугата на својот мозок и се вечно заглавени во анализи, синтези, тези итн и се обидуваат да ги најдат сите постоечки извори за одредена информација, сите причини, последици и мотивација значи луѓето кои имаат свои ставови и перцепции и се свои на своето бидејќи макотрпно дошле до конечниот став, :) .
    Поконкретно еве јас историјата како наука и не ја почитувам премногу бидејќи е исполитизирана и субјективизирана до максимум и ја пишувала претежно раката на агресорот - ја перцепирам како хроника на злосторствата и несреќите на човештвото не ја негирам, ама ја прифаќам скептично и резервирано.
    За политиката се трудам да ги оценувам објективно настаните и личностите и тогаш кога сум субјективно засегната од некоја постапка која ми пречи и затоа не сум член на партија бидејќи не сум човек кој во хор би изговарал „Амин„ кога нешто ќе се коси со моите принципи и убедувања, а е наметнато од партијата.
     
  3. zhap4e

    zhap4e Форумски идол

    Се зачлени на:
    27 март 2011
    Пораки:
    6.307
    Допаѓања:
    100.869
    Пол:
    Женски
    Реалноста, мислам дека од многу поодамна е мртва или е, ако ништо повеќе во клиничка смрт.
    И ова е така според мене уште пред појавата на сиот оној професионален маркетинг ешалон умешен во доброто пакување на одредени производи или индивидуи за да им додаде во плус од нивната продажба пред јавноста, сервирајќи и го како пример за тоа што треба да се има или што треба да се биде.

    Па, ако во едно старо време, кога рекламите и телевизијата за широка пропагандна војна со реалноста не постоеја, постоеше самиот човек и неговата чудна потреба и желба да зачини секоја една приказна со плус нешто и со тоа од реалност да направи нешто поинакво. И ова е нешто, што на луѓето им е во крвта.
    Без оглед дали говорат за себе или за друг, секогаш она што го говорат е забиберено со нивната потреба од преувеличување на нештата, благо скршнување од досадната приказна и претставување на истата како супер интересна за слушателот. Впрочем и кој би сакал да чуе некоја досадна приказна за комшијата, ако истата не ја раскажеме на интересен начин, кој макар и за сантиметар ќе отскокне од фактите.
    Истото се случува и кога самите ние се претставуваме пред јавноста. Нашата желба да им се допаднеме на другите, да бидеме прифатени во компанија на познатата трупа „хот чикс анд гајс“, ма и воопшто во било кое друштво, речиси секогаш е пропратена со некаква маска, која си ја ставаме сакајќи да се претставиме поинакви, поблиски до оние кон кои се стремиме да допреме... макар што, штом се почувствуваме сигурни во своја кожа ја симнуваме маската и си ја разголуваме душата.

    Од друга страна тука е и самата пропаганда која ја шират таблоидите, телевизијата за познатите личности во филмската и музичката индустрија, кои секогаш, ама апсолутно секогаш ни се продаваат со конкретна приказна, која поминала низ прстите на експерти, за осмислување на пакетот од боја на коса, должина, облека, па се до трагичната/авантуристичко-бунтовничка/или невина душа сторија за ликот и делото, со плус име за да се запечати пакетот.

    Згора на тоа, филмовите посебно се полни главно со актери со начукани преку 20 години во задникот, кои глумат тинејџери и продаваат една искривена слика за тоа како физички треба да изгледа еден тинејџер. Пак и цртаните :tmi: колку повеќе ги гледам барабар со внук ми, толку повеќе сфаќам дека уште од мали им се сервираат одредени приказни за тоа што и како треба да биде и како треба да се претставуваат пред јавноста (а да бидеме искрени, не секој ја поседува во себе таа харизма да владее со толпата, да пали и жари, некои се просто од оние што гасат).
    Па, ако некој посака да е во чекор со толпата :hai: си се претопува во трендовите кои ги диктира толпата, а кои се всушност сервирани од мала група на индивидуи, кои го диктираат трендот.

    Дури и за државите во меѓународната политика има интересна теорија за реалноста со која дури и тие се соочуваат при нивното формирање, опстојување и играње среде останатите. Имено, државата постои како таква сама по себе штом никне на меѓународната сцена, без да има потреба некој да ја признае. Но, каква ќе е нејзината позиција на меѓународната сцена, сепак зависи од односот на великите кон неа. А, односот на великите е тоа што ќе ја определи дали ќе биде субјект или ќе е просто објект на меѓународната сцена. Така е и со индивидуата во „реалниот“ свет.

    Што се однесува до виртуелниот свет, тој е интересна квази-реалност, на која што секој добива плус или во минус во должина на забите, а ретко кој останува со своите.
    Оние фраерите, одат во минус. Тие се мили и грижливи кон невините девојчиња, онака како што оние реално милите и грижливите (непопуларните во реалноста) влегуваат во чевли на фраери па иди и разбери ги.
     
    На Markusa2, mime87, crazylady и 1 друга личност им се допаѓа ова.
  4. Lux

    Lux Форумски идол

    Се зачлени на:
    27 ноември 2009
    Пораки:
    7.068
    Допаѓања:
    6.342
    Пол:
    Женски
    Ако беше мртва, немаше да ја убиваме :)
    Реалноста постои, но ние полека полека ја убиваме.
    Со забрзаниов развој на технологијава полека стануваме робови на виртуелноста и реалноста ја заменуваме со компјутери, телевизори...
    Со самото тоа што реалноста се повеќе и повеќе се губи ние ем сме хиперактивни, а со самото тоа и жртви на хиперреалноста.
    Сега е вака, за 20 години искрено стравувам што ќе значи зборот реалност.
    Некои работи многу брзо се менуваат, некои не, ама конкретно со виртуелноста, ако постои можност да се учи од дома преку компјутер и воедно исто така и да се работи, кој би одел тогаш на работа и би станувал рано кога истото ќе може да го сработи дома ? Е ова ќе биде деликатна тема за дискусија во идниве години, чувствувам, кога веќе постои можност да се полага компјутерски.
    Можност, стварност, вистина и реалност би рекла наспроти виртуелност.
    Некои работи не можат да бидат нереални, па така тоа ми е единствена надеж дека реалноста ќе постои.
    Медиумите си пласираат се и сешто, наше е што ќе прифатме, а што не и како ќе ги искористиме тие информации.
    Реалноста постои, ама самите ние ја потиснуваме и ја заменуваме со други работи, а тоа има големи последици врз сите.
     
  5. kankus

    kankus Популарен член

    Се зачлени на:
    31 декември 2010
    Пораки:
    1.462
    Допаѓања:
    798
    апсолутно да се е испревртено а со тоа и многу тажно кога се губи секаков контакт со реалноста :sweat: :sweat:
     
  6. Annie.mk1

    Annie.mk1 Популарен член

    Се зачлени на:
    10 мај 2011
    Пораки:
    1.631
    Допаѓања:
    3.738
    Токму така, ние ја убиваме реалноста...
     
  7. Papillon.Papi

    Papillon.Papi Популарен член

    Се зачлени на:
    5 октомври 2013
    Пораки:
    3.233
    Допаѓања:
    9.602
    Пол:
    Женски
    Сега, јас ќе испаднам дволична кон реалноста... ја почитувам, но ми се случува да забегам во мојата БУЈНА фантазија.
     
  8. summer-lover

    summer-lover Популарен член

    Се зачлени на:
    12 јуни 2013
    Пораки:
    377
    Допаѓања:
    1.254
    Пол:
    Женски
    Секој си е во свој филм...далеку од реалноста...Според мене подобро е да си летиш во облаците,да се филмаш отколку да се бориш со суровата реалност.Но,кога ке дојде време да се соочиш со реалноста е тешко...многу тешко. :|
    Подобро е што реалноста е мртва..бидејки таа нас не убива со суровите нешта што ги има,тажните моменти....
    Реалноста е СУРОВА
    Еј абе јас поет почнав да бивам,ама незнам дали ме разбравте што ви кажав. :?: