Свекрвите и снаите – проблеми

Да ама работата е што не работам воопшто тешка работа, не е којзнае колку платена, ама битно работам. Ме направија демек детето на таблет ми седело, јас цело време трубам дека работам дур спие. Хиперактивна личност сум, што ми е плус, со 4-5 часа сон мам да функционирам без проблем. Некои денови ми се вришти од умор, ама тоа е. Насабајле станувам пред него, на попладневно спиење работам, ако се заигра, гледам да сработам уште малку, кога ќе легне навечер исто. Ама овде сите си читаат, како им одговара, немајка излегов што работам од дома, со него, а не работам ни којзнае колку саати. Ама нејсе, џабе е да објаснуваш, си читаат како им одговара.
А за одење по комшии, она сама нека оди кога сака, мене тоа не ме засега, несакам со моето дете, без ралзика пандемија или не, да се ака по куќите. И се има случено многу пати, да ја нема да незнам кај е со него, пс и уште да се лути, имала право да го носи кај сака. Епа нема.
П.с. браво за тебе, подобро сама, одколку со помош низ нос што ќе ти излезе.

 

Не, не се претерува. Верувам дека има мајки што прават и повеќе од мене. И им се восхитувам дури би сакала да слушнам и нивни приказни за јас да научам од нив. И јас имам состаноци кои некогаш стануваат смешни кога на сред разговор ти се уклучува детски глас и бара нешто а ти не си успеал да го исклучиш микрофонот но луѓето имаат разбирање за вакви ситуации.
Верувајте дека луѓето незнаат колку се силни се додека тоа не им остане како единствена опција во животот.
Им се восхитувам и на тие што си го средиле животот и имаат помош и олеснување. Едноставно имале повеќе среќа и умешност од мене. Понекогаш посакувам и јас да имам помош. Често попуштам надевајќи се дека работите можат да се променат, дека и јас сум научила од моите грешки кои си ги признавам бидејќи не верувам во безгрешници но и тие од нивните. Но некогаш едноставно не оди. Во тој случај единствено останува да сме силни и да помине оваа криза да се вратат некои работи во нормала. Многу пати и од другари и пријатели му викаат како издржувам ама ете се навикнува човек. Има и мајки каде неможат ни денови да земат па зборела или незборела свекрвата мора да ја замолат да чува дете и да трпи. И тие се уште поголеми мајки од мене бидејќи за да обезбедат иднина на своето дете мора да трпат разни понижувања и ниски удари. Затоа велам во секоја приказна има нешто големо, секому неговата вистина му е најголема, неправдата кон него е најголема неправда, но со малку повеќе разбирање околу нас ќе сватиме дека секој човек се бори на свој начин.
Затоа несакам кога членките реагираат премногу остро или сваќаат премногу лично.
Некогаш имаше период во мојот живот кога легнував со молба да го издржам денот што доаѓа, да имам сила. Кога ќе се разбудев пак бев жива среќна за се што имам во животот, знаејќи дека многу луѓе се борат со тажни судбини. Си велев штета би било спрема тие луѓе да се жалам дека моите обврски се најтешки и дека нешто неможам.
Затоа оставете, не мислете толку на свекрвите. Имајте почит на дистанца. Ако не оди оставете сепак некоја почит бидејќи е сепак родител на вашиот маж и пораснале едно прекрасно суштество кое сте го одбрале за маж. Не паѓајте на ниво да се докажувате која е во право, вие се повлекувате а таа автоматски во тој случај губи.
Имајте убава вечер, се распишав ама ете и јас да најдам време за некој коментар

 

Јас живеам со мојата свекрва, но веќе не можам . Сакам свој личен простор со мојот сопруг и моето 2 месечно бебе.Она и јас воопшто не се сакаме, е горчлива. понекогаш воопшто не зборуваме дури и цел ден. Но, моето главно прашање е што сакам да се иселам. Јас сум спремна да изнајмувам под кирија затоа што немаме пари да купиме нова куќа, но не сум сигурна дека мојот сопруг ќе разбере затоа што тој го живеел целиот свој живот со својата мајка (има 31 година). Не знам дали ќе ме разбере дека ми треба простор и мој мал свет. Се исплашив да разговарам со него, но едноставно не сум среќна повеќе овде. Се карам со него секој ден затоа што сум нервозна а тој не знае што не е во ред со мене ... сакам само простор , мир. Ке полудам и се плашам дека браков ќе се распадне ако продолжам да бидам тивка и да чувам сè у себе.

 

Треба да разговараш со сопругот сериозно, може во прво време нема да те разбере затоа што сепак кога си се омажила си ги знаела околностите дека треба да живееш во заедница со неговата мајка, иако на сите ни е познато дека се се менува кога ќе се роди бебето, можеби до тогаш не ти пречела мајка му, ама кога ќе се роди бебе ти треба приватност и мир... Најдобро да разговараш со него и да му кажеш искрено се што те мачи, зошто те гледа дека си несреќна и нервозна, а не ја знае вистинската причина зошто. Ти посакувам што поскоро да се преселиш и да си оформите Ваш нов дом, размисли дали имате доволно примања да плаќате кредит за ваш стан, наместо кирија.. можеш да му дадеш таков предлог на сопругот, ќе си имате ваше катче, а реално и на старите им е потребна комоција и приватност, не само на младите, па и мајка му да си биде сама, да има комоција, друго е да отидете на гости еднаш неделно, друго е по цели денови заедно.

 

Абе ке пробам ќе разговарам , дилемата е да не помисли дека сакам да го оделам или пак да ме одбие да каже не доаѓа у обзир. Тогаш ќе испадне дека воопшто не му е гајле како се чувствувам јас.

 

А нели и ти си се одвоила од твоите? Нели и ти си била навикната цел живот со мама и тато?
Ко што ти рекоа, не ја напаѓај мајка му, фокусирај се на тебе и вашиот брак. Смирено и сталожено изнеси му ги своите ставови и желби.

 

@stefanijata и јас живеам со свекор и свекрва во заедница, со нив сум во супер односи, но делиме кујна, и јас сакам мое катче и мир со маж ми и детето, без устручавање. Разговаравме со мм и го прашав дали ако купам стан би дошол да живее со мене и ќерката, или да се оди под кирија. Ми рече не. Имаме тука голема куќа, не гледам зошто да излегувам од неа. Му ги објаснив моите аргументи и се договоривме да приправаме, да се прошируваме или пак нова куќа во истиот двор зошто има место три да се направат а не една. Купување на друг плац, стан или под кирија секако би коштало повеќе. А реално и двајцата имаме помош од неговите (ни ја чуваат малата додека сме на работа),а и на нив им требаме поради икс здравствени причини. Видете дали постои некое вакво или слично решение кај вас.

 

Јас не можам да ги разберам мажите кои на 30+ години уживаат да живеат со своите родители. Ајде, кога нема услови, нема друго, таму ќе е.
Ама и кога има, не, тука има куќа, не мрдаме. Да не се делел од неговите. Бре, бре, мажиШТА.

Еве, мене ми е токсично со мои родители, САМА, а не па со фамилија. Не, не се колиме по дома, ама, едноставно, они тераат едно, ти друго, има судир на мислења и постапки. Неизбежно е, па и најарните да се.

И на различни катови, и во различни куќи во ист двор...за мене тоа е едно исто. Освен што не се дели вц и кујна.

 

Да ама рече ти си во супер односи јас не сум. Едноставно жената не ме сака, кога е маж ми на работа она не ни збори со мене , мислам не ни сакам. Многу е себична ништо не даде пари за реновирање на ќуќата само за нејзини работи што требаше. Па и на внучето ништо му нема купено.
Вие како што гледам имате голема куќа оваа е релативно мала и ништо не можам да средам од неа зошто се ми фрла што ќе донесам. Не сакам да ја кодошам кај мажот така ништо нема да постигнам. Пари за правење нова куќа неаме , за кирија би се снашле.

 

@stefanijata дали за ова сте разговарале пред да се земете со маж ти?

 

Прво, свекрвата не е должна да ви дава пари за било што, и подобро.
Второ, не ми е јасно како може да се плашиш да разговараш со сопругот? Баш тој е човекот со кого треба да можеш најискрено да разговараш и да му кажеш како се чувствуваш. Заедно ќе дојдете до решение кое ќе ви одговара и на двајцата.

 

Па за куќата не е должна ама за внучето? Бар нешто да му купеше на него, мајка ми сите пари ги фрли за него она ништо.

Иначе не , неам баш разговарано на оваа тема со него пред да се доселам. И сега сваќам каква грешка направив ама тоа е. Мислев ќе биде се океј.

 

Леле што ќе помислел ако му речеш да се оддели од мама, дете од над 30 год. Мислам стварно ми е нелогично маж кој веќе има фамилија и дете да не сака да се оддели од мама, а ти што си се оделила од твојот живот и од мајка ти и си дошла во нова куќа тебе не ти е тешко, тоа не се важи.
Маж ми има посебен спрат, си го средивме се, па не можам со жива сила да го натерам да се качеме горе пример за ручек кога не викаат, цело време си е тука доле и ми вика дај да си се вратиме Лондон што убаво ни беше сами, а свекор ми и свекрва ми се фини и најголем дел од времето не не замараат за ништо.
Има да го седнеш и да му кажеш дека сега вие сте фамилија, а они се поширока фамилија, и вашиот комфор е на прво место. Треба да градите дом и да се учите да живеете сами и нема што да ти е страв. Ако не сака, фино лепо дете за рака и кај твоите па да видам дали нема да дојде.
Така свекрва ми направила, живееле во еден стан, главоболки секојдневно со свекрва, а таа е постара од свекор ми, тој бил 20 кога се зеле она 27, замисли он дете уште бил. Еден ден и пукнал филмот, зела дете, си дошла кај мајка и, направиле спрат за неа и дете, нему му рекла ако сакаш доаѓај ако не, седи со мама цел живот. И така после некое време дошол...ќе видиш дека ќе игра на крај како ти што ќе речеш само да бидеш похрабра и одлучна.

 

Како што ти кажаа, свекрвата не е должна да ви дава пари за ништо, ако сте работоспособни, вработени, си имате средства, сами ќе си реновирате што не ви чини ако останувате таму.
Второ, и јас ќе те прашам како @Annora, како тоа се плашиш да разговараш со сопругот? Па тој е човекот со кого си одбрала да го поминеш животот, татко на твоето дете, и ти не можеш да му кажеш искрено што те мачи? Проблемите со разговор се решаваат, не со ќутење. Те плаши неговата реакција? Немој да ја ставаш свекрвата во преден план, кажи му дека сакаш да си бидете само вие тројца, оти вие сте семејството, ви треба мир и приватност. Дали во истата куќа, дали под кирија или да си купите ваше, ако не сега, подоцна. Ако е разбран човек, ќе те сфати.

 

Еве моментален пример каква е. Нешто не и е денот на госпоѓава и само тропа лупа таму и бебчето од памет се извади.
Дали да ја кажам дали не. Морам да зборам вечер со маж ми зошто толку ми фали да одам од зид да ја удрам.

 

Кога дечко ми би не би сакал да се одвои од неговите, а мене не ми е задоволство да живеам во заедница, тогаш и ќе се размислам дали треба со таков човек да се омажам па и да оформам фамилија. Чисто мое размислување е. Сметам дека тоа е проблем и понатаму влече низа други проблеми. Ние живееме сами, свекорите се во друг град, па сѐ уште мм плаче по клопата на мама. Мене и тоа некогаш ме навредува, а не повеќе..ама секој со своето

 

мене ми е најјако што немажени што не искусиле заеднички живот со маж и што немаат свекрви,што коментираат во темава

 

Извини, не знаев дека треба да имам маж за да имам право да коментирам на темава.

Зошто воопшто се двоумиш дали да му кажеш на сопругот? Можеби таа несвесно тоа го прави и се додека некој не и посочи дека го буди бебето, како очекуваш да внимава следен пат? Проблеми не се решаваат со ќутење и берење фрустрации.

 

А свекрви што немаат свекрви и што немаат искусено заеднички живот со маж може? Или мора да си во среќен брак?