Почни да му кажуваш на вереникот што точно ти смета и што те мачи, затоа што со чувањето во себе не си правиш никаква услуга. А ако во кавги слепо си ја држи страната на родителите наместо да проба да те сослуша и разбере, тогаш не ти ни треба искрено. Битен показател е и тоа како реагира кога му зборат "каква ти е таа жена што не се јавува" и слични глупости. Ако се смешколи и си тера со муабетите во иста насока како и тие, тоа секако е црвено знаменце.
Тогаш нема искреност меѓу вас. Врска и брак без тоа, никогаш не успеваат. Не е дали некој друг се слуша често со родителите на мажот, туку ти како се чувствуваш во врска со тоа прашање. Ако сметаш дека нема потреба и не сакаш, не го прави тоа. Уште не сте во брак, веќе имаш коментари, мислиш дека истите ќе бидат подобри кога ќе се омажиш? Зборувај со маж ти, кажи му што си мислиш, баш сега си во одлична позиција да знаеш што понатака. Не можам да ве разберам, јас под сопруг подразбирам дека имаш најдобар другар покрај тебе, дел од тебе. Ако на маж ми не му кажам што ми пречи, значи, сакам, мразам, на кој друг.
Во право сте знам дека комуникација е најважна, но штом почнам да зборам јас право плачам затоа избегнувам да зборувам.Инаку кога му велат така за мене тој право им вели ајде чао или не ме замарајте со глупости.