Справување со себе после живот во токсично семејство

Сакаш да почнам во детали да ти пишувам какви трауми сум имала како дете за да те убедам дека моите родители никогаш не се грижеле за мене? Откажување е дека тие не се за мене веќе живи. Не сакам никаков контакт ни комуникација со нив.

Пристапот ми е ок, може некој си мисли дека ако ти каже да им простиш зашто те направиле/родиле си мисли дека мисли добро што кажува такво нешто. Тоа е еден наратив што е многу опасен и ги затвора жртвите во еден суров круг каде што од нив се очекува да простат.

Да, во глобала тоа е апсолутно тресење глупости и треба да се размисли два пати пред да му се каже на некој. На НИКОГО не му била лесна одлуката да нема контакт и да не прости, всушност, простувањето е многу полесно, и страшно деструктивно за личноста на луѓе што пораснале во вакви услови.

Еве ти неиронично.

 

Ова со простувањето ми е како да го потиснеш, да го избациш од меморија и да не осеќаш ништо наместо да се соочиш со сите стравови и емоции што ти доаѓаат кога се присеќаваш и да најдеш баланс и мир. Пак она, не осеќај гнев, огорченост. Да де, пошто кога осеќав страв и несигурност топ ми беше.
А потиснување трауми на долг рок па и далеку полошо се изразува. И затоа е многу лош пристап да простиш.

 

Само тие што поминале низ ова ќе разберат колку е лесно простувањето и колку многу душата ти сака никогаш да не се случило тоа што ти се случило. Но преку некои работи едноставно ме смее да има преминување. И тоа е тоа. Кој поминал, разбрал, и знае.

 

Јас кога простував, по некое време се враќав на старо.
И долго време неќев да барам психолошка помош баш ради ова, зашто се осеќав дека ги изневерувам дека ете сум простила, било поминало, не мора сега да си будам емоции и стравови и лоши спомени.
Ама кога се охрабрив... сфатив колку сама себе сум се казнувала.

 

Се мислев кај да го пишам ова, решив овде.
Скоро се запознав со една поголема група луѓе со кои заедно трчаме. И иако некому дружењето со луѓе му е нешто најнормално, на мене никогаш до денес не ми беше.
Знам секогаш како сум се тресела кога сум била со луѓе, сум ќутела од страв дека некој ќе ме искара или ќе ме дознае дека сум во лоша средина израсната. Избегнував по секоја цена со некого да правам муабет, дури и кога сакав, се блокирав, не можеле зборови од уста да ми излезат. И некои што ми биле поблиски што ме знаеја дека сум таква, нормално ме мислеа за (вметни кој сакаш навредувачки збор) па уште толку се повлекував и плашев да комуницирам. Само се тешев дека сум тежок интроверт (и сум) ама не сум била толку колку што сум мислела.
Имав и огромен проблем на претходното работно место со истово, не знаев да се вклучам со колегиве па пак се повлекував па после сама се измачував и плачев што е со мене, зошто сум ваква. И пак на крај ми беше ќутењето ко некоја комфор зона што од друга страна не ја сакав.
И последнава година дена тоа се смени. И работната средина ми е одлична и со луѓево што трчаме ни оди дружбата и апсолутно не се плашам да сум "гласна" не до степен да доминирам во муабет, него да ете, не се плашам да бидам забележана и слушната. Нема тресење, нема плеткање јазик.
Знам дека за некои е ова ко втф зборење и дружење е нешто најнормално, што толку го воспеваш, али за мене не беше со години. Детство, тинејџерство, студентски денови така ги поминав. Имам другарки, не дека не, ама да бидеш и опуштен со помалку блиски луѓе ми беше нешто невозможно толку време. А си мислев вечито ќе останам вака

 

Иста сум и јас, не ни помислив дека може да ми е поради тоа што живеам во токсични семејство.
Сега кога те прочитав си велам многу веројатно е поради тоа, дома никогаш не ме слушале, никогаш не сме разговарале нешто, секогаш се плашев да кажам нешто затоа што секој пат се завршувало како лекција. Исто така и не сум имала можност да се дружам многу со други, затоа што моите никогаш не ми дозволуваа, секогаш им пречеа или нешто не им се допаѓаше кај другарите што ги бирам..
Сега тешко зборувам со некој, ако ме прашаат ќе кажам, ако не така си стојам секогаш мислам дека е глупо и не битно тоа што ќе го кажам. И ако сум евентуално со некој со кој долго се знам и ми е пријатно во негово друштво ќе разговарам, ама неможам ако ме гледа директно во очи или недај боже јас да погледнам во очи некој кога зборувам. Исто кога полагам усно на факс или презентирам морам да не гледам во проф или колеги штом ќе погледнам се блокирам и заборавам се.

Инаку ме интересира како успеа да се справиш со ова? Само од себе ти дојде? Се повлече целосно од семејството?

 

Не сум, имам спомнато некаде, уште малце.
Имам поназад пишувано, успеав да се ослободам од тој ментален затвор дека јас сум крива, дека "толку знаеле", сама си поврзував што од каде ми потекнува и некако дел по дел решавав. По многу долго време барање, случајно најдов многу добар психолог што стварно ми препозна како се осеќам во врска со ова, ме освести колку потсвесно сум си набивала вина, и самиот момент што зборев пред неа, некој непознат, ми помогна да се ослободам за комуникација општо со луѓе. Сум имала моменти што сум се заколнала дека од моја уста нема да излезат ама кога ги кажав, друго се осеќав.
Во меѓувреме и на трчањето се посветив ептен, иако само рекреативно, ме научи да градам дисциплина и да не форсирам ништо за брзо време, дека сѐ е процес, дека некогаш ќе паднам една скала надоле, ама може да се качам две нагоре.

 

Браво, ова ти е голем напредок.
Всушност и потешко е човек да се ослободи од менталните стеги отколку физички да замине. Оти и да живееш на друго место, мислите ќе останат исти без работа на себе.
Вистинска борба е.

 

Се спасив од токсичен брак,се вратив кај токсична мајка.
Но не можат да ме допрат од никој можен поглед.
Како некој штит да имам поставено,не ги приметувам.
И што е најинтересно наместо со секоја навреда,секој лошо упатен збор...тие наместо да ме соборат психички... напротив ме мотивираат да бидам подобра од нив,и да заблескам така јако што ке ги залепам....

 

Случајно ја отворив темава,прочитав неколку коментари и едноставно премногу ми дојде....
Браво за храброста на тие што сте се справиле со ситуацијата,но и една голема поддршка на сите што читаат и немаат храброст да превземат нешто и трпат.
Не трпете ништо што не ви одговара,никој не заслужува да друг му го уништува животот и да му гази по самодовербата....
Не сум бил во ваква ситуација,не знам ни приближно какво е чувството ама сигурно е многу многу болно.....една членка имаше пишано дека не и дозволувале ни роденден да слави,па има ли по болно за едно дете од тоа...(Можеби има..)
Само сакам да ве поздравам и поддржам
Храбро