Ако песочен часовник е мерило за љубовта која ја чуствувам кон тебе.Тогаш и Сахара е премногу мала за него.
Ти си едно такво слатко суштество, да те смачка човек, да те гњави, да те штипе цел ден, да се тркала со тебе. Колку е полесно кога ти ќе кажеш дека се ќе биде во ред, дека треба да ти верувам и дека си тука. Ех.
После толку време, кога сум сама, мислам на тебе... Сфаќам дека не би можела да те мразам, а и не ми е тоа целта. Сакам само да сум рамнодушна кон тебе. Секој ми кажува дека ќе помине, дека е нормално вака да се чувствувам, ама не, не е. Ова не е нормално, а ти не си било кој во мојов живот. Иако од тебе ми остана само спомен, и нималку надеж, сепак ти си тој...што ми го обележа животот.
Сега сваќам дека да си заљубен значи да сакаш некој безрезервно и да сакаш да му дадеш се без притоа да очекуваш нешто за возврат.
Малце можеби ќе звучам нескромно но ти ја начна темата за никон-от.....сакам вака да ме изненадиш но на балоните наместо шампањот , да виси NIKON-от http://www.youtube.com/watch?v=Ln3Z8G3eTc4
ПРекрасен си, уште да се потрудеше малце повеќе околку тоа да ја стекнам довербата, би било супер.. Веќе ми фалиш, и овие 2 дена со тебе ми беа прекрасни ...
Малце можеби ќе звучам нескромно но ти ја начна темата за никон-от.....сакам вака да ме изненадиш ,но на балоните наместо шампањот , да виси NIKON-от http://www.youtube.com/watch?v=Ln3Z8G3eTc4
Интересно одбележан петок 13ти. Преубаво ми беше... А сега, мене ме чека долга вечер,со несоница и моиве мисли. Држи ми среќа за утре. Уствари, држи среќа за двајцата, и ти си засегнат. Те сакам.
Не знам веќе како да постапам со тебе. Дали да се тргнам на страна или да останеме заедно? Страв ми е дека ќе те повредам. Страв ми е дека те повредувам. Се надевав дека ќе успееме, затоа и ти дадов шанса, заедно мечтаевме, планиравме... И сега како да ти кажам дека тоа веќе го нема? Зошто не ми е доволен твојот труд? Вниманието, нежноста, внимателноста, грижата, сите работи кои ги правиш... Не сакам да се тргнам од тебе од страв дека ќе го изгубам сето тоа. А сепак не ми е доволно. Не ми е доволно за да те сакам вистински. Не дека ми треба нешто повеќе, ама едноставно не е тоа. Не ми одговараш. Ме боли што не можам да те сакам на начинот на кој ти ме сакаш мене. Нема да најдам друг кој ќе сака ваква негативна личност до себе. И кога и да сум била во лошо расположение, наместо да се тргнеш, ти ме развеселуваш, се трудиш да бидам подобро, ги бараш причините за мојата невеселост, ми се смешкаш, смислуваш шеги, макар и глупави. Кога ќе ти се скарам за некоја бесмислена причина и се лутам како мало дете и не одговарам на повиците, доаѓаш да ми објасниш, разјасниш, да ме искараш. И на крај само ќе ми се насмееш зашто не можеш да ми се лутиш и ќе ме гушнеш. Кога ќе посакам да одиме некаде, да правиме нешто, не ти е битно дали е во твој интерес, дали имаш пари, дали тебе ти е тоа забавно. Ми ја исполнуваш желбата и тоа те прави среќен. Кога сериозно ми зборуваш за нашата иднина, за желбата јас да бидам твоја жена, кога ја гледам сигурноста во одлуката јас да бидам онаа со која ќе го поминеш животот, обично ја менувам темата, ти се лутам зошто зашто правиш такви планови, зашто длабоко во себе, знам дека не можам да планирам нешто толку сериозно. Променлива сум, неодлучна, несигурна. Кога ми требала утеха, поддршка, кога сум губела некој сакан, првиот завртен број бил твојот. Кога сум сакала прошетка во парк, некој со кој сум се чувствувала удобно, пак не си ме одбивал. Кога сум ти врзувала шамар, сум ти чепкала во телефон, во компјутер, сум ти ја нарушувала приватноста, не си кажал на збор, освен дека многу комплицирам. Кога сум немала доверба и сум била гневна на твоето минато и она што си го правел пред мене, не си ми кажал дека тоа не е моја работа. Не беше најдобро прифатен од моите, а сепак не ми се лутеше. Не ти ги исполнував желбите, не одев каде што ти сакаше, не се жртвував и не правев компромиси. Во најтешките моменти, кога губеше некој, спремаше испит, беше се скарал со некој и беше нервозен, не те штедев. Се карав и те нервирав. И кажи ми после сето ова, зошто не можам да те сакам? Зошто ми е поважно да се поздравуваш кога доаѓаш кај мене, да знаеш правилно да составиш една реченица, убаво да се изразуваш, да внимаваш на изгледот, да се грижиш за впечатокот кој го оставаш кај моите блиски, да се трудиш да те прифатат? Зошто посакувам да постојат барем неколку песни кои ни се допаѓаат на двајцата, да уживаме во ист тип на забава, да ми раскажуваш за некоја книга и впечатокот кој ти го оставила, да дискутираме околу суштината на животот, да се надмуруваме? Како да го оставам човекот кој толку беше среќен што ме доби и веќе е сигурен дека сака со мене да остари? Како да те натерам да си бараш некоја што ќе ти го даде сето она што ти го нудиш? Не ми е ни малку сеедно да продолжам без тебе, ама за твојата среќа би се жртвувала. Можеби ќе се жртвувам и на тој начин што нема да те оставам. Не би поднела пак да страдаш ради мене. Не после се` што направи. Ако треба ќе бидам несреќна цел мој живот. И јас сакам така да љубам. Кога ќе ми се скараш, да бидам мека, да не бидам горда, да ми е битно да не те нервирам. Кога ќе сакаш да одиме негде и да слушаме турбофолкерски песни, да направам жртва и да не ми е гајле, зашто после се`, најбитна е твојата среќа. Кога ќе немаш време да направиш семинарска, да ти помогнам, ама не зашто ми е должност како женска, туку бидејќи сакам. Кога ќе посакаш да ме видиш, да не се грижам каква ми е косата, колку степени е надвор, туку да го фатам првиот автобус и да дојдам. Кога ќе бидеш тажен, гневен, нервозен, да не чекам на страна додека ти помине, туку да направам се` да те насмеам. Кога ќе бидеш разочаран, да знам како да те смирам и утешам. Посакувам вака да те сакам и дадов се` од себе, ама љубовта не се форсира. Можев само да се залажувам дека те сакам, беше нешто ново, убаво, интересно и веројатно ми се допадна начинот на кој ме третираш. И сега не можеш да направиш ништо повеќе, ниту јас и сум гневна сама на себе зашто секогаш ми се случува ова. Некој страда, нечие срце е скршено, некого го боли мојата променливост. И најтрагично е што за мене нема поголема болка, не од личната, туку некој друг да пати ради мене. Веројатно таа ми е казната.
Не те можам некогаш. Немам зборови да се одбранам, да те демантирам, да ти кажам било што... Немој веќе така да ме гледаш.
Мило мое не ми се верува кога поминаа 5 години поминати во бескрајна среќа.неизмерна љубов,преголема доверба и разбирање. Кога ја почнавме врската сите беа против нас,против тоа дали ќе успееме бидејќи сме далеку.Успеавме,останавме заедно и покрај сите проблеми и тешкотии низ кои минавме.Преку реки и планини поминавме заедно и како што ти кажав сега сум уште посигурна дека мојата иднина е со тебе.Велат дека додека не се чувствуваш сигурен покрај некого,тој не е твојата сродна душа. Јас иако се плашев уште првиот пат кога те видов бев сигурна крај тебе и не ми беше важно ништо друго.Никогаш нема да заборавам како ја наведна главата кога ти кажав дека шансите да бидиме заедно се минимални.А,сега? Сега знам дека ако не ти ја дадев таа шанса никогаш немаше да бидам среќна и да го имам крај себе најсовршеното суштество на цел свет.Да,ти си совршен иако велат дека никој не е совршен,но ти немаш ниту една мана.Јас некогаш ја претервам знам дека правам да се чувствуваш како да не правиш доволно,но како не е доволно тоа што го имаш направено за мене љубов моја.Кога си немал пари да дојдиш од Скопје си идел стопер по патишта со непознати само за да ме видиш,си мрзнел по возови,рискираше се и дојде да работиш мизерна работа во мојот град само поради мене и д абидиме повеќе време заедно.Кога се вработе како професор бев најсреќната чичност на цел свет и најгордата мило душо моја.Секогаш кога сум тажна ти секундарно успеваш да ме расположиш,секогаш кога сум среќна ти си уште посреќен за мене.Ми помогна да преминам преку сите проблеми и неубави нешта кои што ми се случија откако сме заедно. Секогаш ти си првиот накој што му кажувам се и знам дека нема да бидам осудена туку сватена и разбрана.Мојата утех,водич ноиз животот си ти.Плачеме заедно и се смееме заедно.Сме поминале толку многу убави моменти кои што никогаш нема да ги заборавам.14-ти јули 2007 година никогаш нема да го заборавам тој ден,нежноста твоја,бакнешите само во чело поради стравот да не ме повредиш и нежните прегратки кои што секогаш и да си далеку ме прегрнуваат.Можеби не се гледаме секој ден,но знам дека ти како и јас се чувствуваме блиску еден до друг како да сме.Тоа е необјасниво чувство кое што го разбираме само јас и ти.кога ти се случува нешто јас знам пред да ми кажиш,а и ти за мене.Ние сме како душата и срцето,тие не можат еден без друг па не можеме и ние.Сонце мое кога ми е ладно ти ме грееш од таму,ме чуваш како најскапоценото нешто на светот. Ангелу мој нема нешто што не би направила за тебе,што и да ми кажеш ништо не ми е тешко.Сакам ког се смееш и брлајш како што велиш како мало дете,а скам и кога си смртно сериозен за некои теми.Ја сакам секоја твоја особина,бидејќи како што кажав ти си Совршен.Сакам што побрзо да си ја планираме нашата свадба,знам дека тоа ќе дојде побрзо од што очекувам.таинствен си,но ти се познава во очињата. Те Сакам Најбескрајно љубов моја и секогаш ќе те сакам најбескрајно
