Многу сум лута за сите работи кои ги изнакажа. Ама во истото време сакам да ти се јавам и да ти кажам дека идам, и дека сакам да сме заедно пак. Ако оставам на тебе ти никогаш нема да се јавиш,ти и твојата машка гордост. Ќе ми се јавуваш кога ќе си лут и ќе ми изнакажеш,оти така оти онака,го кажав тоа дека ме изнервира ама нема да кажеш да се смириме,луто ќе спуштиш. Дури и да дојдам да ти кажам ајде да се смириме,ќе се мислиш ќе се буниш,а гласот,очите се ти издават дека и тебе ти е тешко и дека сакаш да ме гушнеш. Сеа зошто правиш инает,а? Шо да правам кога сум си малце љубоморна? Мора ли згора на се изнервираш заради тоа па и да ми кажеш работи шо уште повеќе ќе ме збеснат? Шо се ли сум јас крива,само мене ли ме фаќат у моменти да ти кажам некоја глупост,да бидам љубоморна,да одговорам луто кога некој ме изнервирал,да ти преговорам ако нешто направиш..само јас ли ? Ама не,ти одма мора да се изнервираш заради тоа и да се скараме многу,очекуваш јас секогаш да реагирам како шо треба,да одговарам правилно,да не ме фаќат будалите од време на време. Очекуваш да сум совршена и да правам и да кажам се како шо треба кога треба. Епа не сум совршена. И правам инает,и иам променливо расположение некои денови,и сум љубоморна понекогаш,и се лутам без везе. Таква сум.
Прегрни ме уште еднаш со твоите раце. Подари ми светови. Или само обој го мојот во твоја боја. Сакам да те чувствувам до мене. Во мене. Со твоите раце да ги почувствувам сите бранови на светот. Сите ветрови. Сите болки. Сите љубови. Да допрам до мојата душа. Да ја соблечам пред тебе. Да не се срамам. Да ме држиш цврсто. Да дишеш во мене. Да те чувствувам уште еднаш... Убиј ме на зајдисонцево. Земи ме. Не сакам да ги гледам сама облаците, розеникавиот сјај на небото. Сакам да бидат веродостојни сведоци за нашето постоење. За нашето разбирање. За нашата тишина. За нашето молчење. И уште колку ќе чекам да те видам? Очајна сум како што никогаш не сум мислела дека ќе бидам. Очаен е воздухот. Дрвјата. Се е очајно. Се е болно. Врати ми се... Макар за пак да ме оставиш. Едноставно врати се. Спојлер http://www.youtube.com/watch?v=e3Tl00rQh48
Ах колку посакувам сонот од сношти да стане реалност, да лежам така до тебе и да трескам глупости, да се смеам како луда и мирно да заспијам на тоите гради Ми фалиш Х премногу ми фалиш , мислев дека ако те видам ќе можам побрзо да расчистам со самата себе, ама се излажав, кога те видов се почувствував жива, ми фалеа твоите глупирања и оние фацички што знаеше да ги правиш за да ме насмееш и кога не ми беше дојдено до смеа, ми фалиш да ми кажуваш убави зборови, вицови, ми фалиш да ме изазиваш, ми фали твојата насмевка, твојот глас http://www.youtube.com/watch?v=hL9JZaAvzYo
Некогаш ја презираше, знаеше со денови да не и’ прозбори, правеше да се замисли дали воопшто постои во неговиот живот. А потоа одненадеж ќе се појавеше облечен во неговото најдобро расположение, ќе ја шармираше и ќе и’ кажеше дека сака да го помине своето слободно време со неа. Никогаш не собра сила да му каже „не“. Го сакаше во целост, ги сакаше дури и неговата непостојаност и непромисленост, го сакаше и кога беше груб и насилен, најмногу го сакаше кога ја смееше, дури и кога се трудеше да му биде лута. Знаеше да биде и нежен понекогаш. Можеби поради тоа што премногу ретко покажуваше емоции, секој таков момент и’ изгледаше повистинит, пореален и повреден отколку ист таков момент со кој било друг човек на планетава. Се случуваше да седат еден до друг и да немаат што да си кажат, во тие моменти можеше да ја поднесе тишината. Двајцата знаеја да уживаат во таа тишина. Единствена тишина која не можеше да ја поднесе беше онаа кога си беа лути еден на друг. Тој молк ја доведуваше до лудило, до степен на газење на своето драгоцено его. Најчесто таа беше онаа што попушташе, но не и’ беше важно. Повеќе ја болеше неговата далечина отколку кршењето на својата гордост. Некогаш знаеше многу да ја повреди со неговата тврдоглавост и брзоплетост, да ги премине границите на дозволеното. Тогаш таа се повлекуваше и се откажуваше од нивната комуникација. Но тоа никогаш не значеше крај. Тој секој пат доаѓаше кај неа, секогаш кога ќе таа си заминеше. Знаеше колку мрази ласкање и лигави зборови, па успеваше да ја придобие на само негов, единствен начин, со прости зборови кажани на духовит начин. Колку само победнички се чувствуваше во тие моменти. Можеше да умре од среќа. Веднаш му простуваше, затоа што двајцата знаеја колку и’ недостига кога го нема и немаше потреба од глумење лудило. Се сакаа. Се оддалечуваа и пак се зближуваа. Така е тоа со правата љубов – има топло и ладно, има далечина за повозбудлива да биде близнината потоа.
http://www.youtube.com/watch?v=mtVN8vpR ... r_embedded Што би ти кажала ? Не знам. Што да те прашам? Не знам. Не би те прашувала за минатото.Не верувам.Би се распрашала за твоите деца.Какви се?Сакаат ли барем нешто од тоа што сакам јас... Би ти зборела за мојата мачка.За Мицика.И би те засмевала за тоа колку мојата куќа е всушност обична.Би ти кажала за Него.Како ме сака,и се грижи за мене.И ќе излажам секако.Тој никогаш нема да го има твојот поглед ,како ти,кога би се грижел.Никогаш не би се нервирал ако излегувам без шал на пример,или без вода во чантата,ниту би се лутел што палам по некоја цигара,како ти....
Со секој ден се повеќе те мразам,а сепак пак сум со тебе и покрај се што правиш...не е можно ова...не Зошто не си одиш веќе и да ме пуштиш да бидам среќна?
Секоја секунда,море стотинка од секундата јас мислам на тебе,на твојот лик,воздишки,на твојата бескрајна љубов.ПРед 5 години и еден месец да ми кажеше некој дека толку ќе сакам,а и ќе бидам сакана ќе го направев шушулига. Ќе му речев јас не верувам повеќе во љубовта,ниту ќе верувам.Но,сега јас ја сакам љубовта,нејзиниот мирис,ги сакам пеперутките кои ми летаат во стомакот секој пат кога ќе те видам,бакнам,прегрнам,но најмногу те сакам тебе.Чувството кога сме како мали дечиња кои што се раддуваат на нова играчка кога ќе ја видат на секоја наша средба никогаш нема да исчезне.Сакам да тонам во твојата прегратка,да се смејам на секоја твоја глупост,на секоја твоја нежност јас да се разнежнувам уште повеќе.Знам дека секогаш ќе бидиме вакви-заљубени и зелени како што велиш ти тешко нас на тој кој што ќе биди до нас,но битно е нас да ни е убаво.Те Љубам Тралалалајко -Брливко мој
Се беше прекрасно,нормално,неверојатно.Беше весело девојче со премногу илузии,сонови,желби,полно со фантазирачки дух. Се појави Давид и ја остави со целосен неспокој... Остави големи траги во нејзиниот живот.Ја остави да коленичи пред минатото,ја остави да липа пред неговите зборови,да плаче по неговата љубов.Ја остави да го бара во секој збор,да копнее по неговите усни,за кои заедно мечтаеја да се предадат едни на други,ја остави со надеж дека еден ден минатото би зазело позиција како нејзина иднина,и дека повторно ќе се спојат тие,двајцата како заљубени души. Тоа и се случува на вашата Цигарче...
... не знам да ти се налутам. Едноставно не оди толку лесно како што оди со другите. А лутка голема сум, знаеш.
19.08.2008- На денешен ден пред 4 години мислев дека сум заљубена, и дека и покрај сите проблеми во врската тој е вистинскиот. to be continued...
Морам да ти кажам дека си најнаивниот што сум го запознала. Многу си смотан, осеќам дека сега ќе има трета светска војна. Мора да те испеам јас тебе еден ден...
Многу ми е тешко се борам сама против себе.Срцето и разумот водат војна.Срцето ми вели да му пишам ,,сонце сакам те,не можем без тебе,требаш ми неќем да раскинеме,,а разумот ми вели,,треба да бидам што подалеку од него-така е најдобро за мене со него немам никаква иднина,освен нервирање и повредување секој ден-тоа никогаш нема да се смени,,Не знам што да правам,како да постапам поделена сум на две страни,а ти ни најмалце не ми олеснуваш во изборот...
кај си бе злато, во земја ли пропадна? те нема никаде или можеби си лут што ти кажав дека со колегите ке одиме или во Куманово, или во Маракана-а на крај си останав домче и си гледав филмче два пати ти титнав ниту еднаш не ми врати, што се замислуваш ти, ке се лутиш ко некое мало детенце СОЗРЕЈ МАЛКУ, 33 години имаш вечерта кога се запознавме, дури и за дечиња ми зборуваше-наши дечиња се познаваше дека лажеш ама ај, а се однесуваш ко тинејџер, и после јас сум ти била девојка-не ме засмејувај те молам абееее, знам јас дека на таквите ко тебе само игнор и грубо треба и не девојка туку за она што го бива(по можност за една вечер) и толку-како ли те поднесувала таа 4 години незнам,секоја чест за неа уште утре мислам да ти напишам порака-демек сум те запоставила бла бла, секако со некој комплимент-вие Овните пагате на тоа, а после злато ИГНОР, и Господ нека ми даде сила ако не ми одговориш да те заборавам-па после ако сакаш вени сечи за мене нема да имаш шанса ниту да ме видиш, ниту да комуницираш со мене
A: Откажи се од мене! Овие 2 дена ми се пеколни, нервоза до нервоза. Нема ништо да бидне меѓу нас зашто јас сеуште го љубам него, џабе се надеваш, џабе е се‘. Знам дека звучам грубо кажувајќи го ова по милионити пат ама морам вака, немам друг начин. Готово нека е .. ти Скопје, јас тука. Мирна глава, зашто стварно немам сила повеќе. Толку пати реков, толку пати пререче. Џабе. ~ А тебе .. шта да ти причам кад све знаш. Мислам, вие се‘ знаете. Тој не. Да беше ти на местото на детево погоре, да ми ги зборуваше иститите работи .. .. би те љубела до бескрај!! Се‘ за тебе мил мој .. ама ти за мене ништо. Too bad.
Ќе ти дојдам утре да те галам и палам. Спреми ми само добар џингл и ќе денсам. Може и Muse, со Undisclosed Desires!
