Ми фалиш бе глувче сеа во овој момент додека надвор врне да си лежиме и да си читкаме смешни мислења на феминкава и да се смееме. Па те немам видено 24 часа Те сакам!!!
Ти, дечко, многу ме збунуваш. А јас многу тешко се збунувам. Ама, како што би рекла една моја ценета блиска личност - остави ги работите да течат, така и јас ги оставам. :geek: Мислам дека повеќе сум упатена со тебе и твоите активности отколку со тие на мајка ми. Остави простор да почнеш да ми фалиш и да те побарам. Фала на разбирање, сега ќе одам и ќе си удрам клоца зш некој е толку добра личност а јас го заебавам по форуми.
Ми рече дека не ме препознаваш, а сега не се препознавам ни ја себе си. Престанав да ги бројам деновите од нашиот последен разговор, беше суров за двајцата. Празна сум, знаеш? И тогаш бев ама не сакав да си признаам, а ти со секој разговор се повеќе ме убедуваше во тоа. Не сакам да дадам шанса на никој. Сега мислам дека никој не е доволно добар за да се потрудам околу него. Знаеш колку пати се изгорев, што со тебе, што со другите ... Се знаеп, сигурно и сега чувствуваш како ми е. Таа врска не е раскинлива никако, а очајно сакам да прекрати. Не сакам да ми бидеш никако во мислите и секој да го споредувам со тебе. Да јас секогаш барав некој подобар од тебе и сеуште барам, но знаеш дека никогаш не пронајдов, а сега уште повеќе се сомневам дека има некој подобар од тебе. Но, ние завршивме... одамна... Но, знам и дека оваа приказна нема да се повтори со друг, знам дека со друг нема да иде подобро и посреќно него со тебе... Деновиве доаѓам на нашето место, сакам да те видам, да поминам барем покрај тебе. Или барем од спротива да те гледам, како некогаш... Знам дека и ова што сега го пишувам е празно, како и се друго, но ... некои празнини никогаш не се пополнуваат.
Малку е да го поминам животот со тебе.. Знам, нескромна сум, ама и вечноста со тебе ми се чини прекратка.
Има дел од мене кој од секогаш посакувал да сум твоја.Ова што го имаме е голема љубов.Комплицирано е , исцрпувачки и колку и да се караме тоа секогаш не зближува.Те сакам , те сакам толку многу што ме исцрпува.Незнам дури и дали е можно да сакаш еден човек толку многу.И се што правев од секогаш се сведуваше на тоа што те сакам...Не сакам да станеме како оние досадни парови , уствари никогаш не сме биле..Не сакам се да пропадне поради луѓето коа ни мислат лошо.Ако тука е крајот нека биде.
Уште едно утро без тебе,наместо среќа во мене владее голема празнина, која не се исполнува со никого и со ништо.Мојата лажна насмевка ме убива,колку повеќе се смејам толку повеќе моето срце пати.Не остана солза повеќе во моиве очи......НО МОРАМ ДА ПРОДОЛЖАМ И БЕЗ ТЕБЕ......................
Сеуште не сум сфатила што сакам. Те сакам ,барем така се чувствувам. Но неможам,нисам тај тип. Не сакам планирање далечна иднина (Јас + Ти таму и таму..патетично ) Не сакам животот да го трошам во досадни ,монотони работи.. Некаде на ќоше, во дискотека, лигавење демек се сакаме,нека видат другите, не сакам да ме интересираат твоите проблеми само затоа што тебе те интересираат моите. Дилема. Абе не сум јас човек за во врска, сакам да уживам..сакам да не мислам до курца.. Си го сакам животот назад!!
Не ме барај, не ми се јавувај, не ме чекај, се е безполезно јас и ти нема да бидеме никогаш она што бефме, најдобро е вака. Најди некоја која што ќе заслужи се што ќе и дадеш. Толку од мене и тебе.
Се беше како во сон, се случи како во сон.. зошто беше премногу убаво да поверувам дека беше јаве... бев среќна, за прв пат во животот.. осетив вистинска среќа и љубов. Но животот е суров, секогаш се обидува да ни ги уништи убавите моменти, да не сруши.. се разбдив.. во суровата реалност дека веќе заврши се.. И утрово ми се случи тоа, иако помина долго време.. прв пат се разбудив со болка.. како да немаше причина зошто да станам и да го испијам утринското кафе.. како да немаше доволно добра причина зошто да живеам. Се осетив толку празно, и од ден на ден наместо да се помирувам со мислата дека морам да живеам без тебе и да продолжам од каде што застанав.. јас стојам во место и се подлабоко тонам, одвнатре врискам и ми се рушат ѕидови.. а тоа никој не го гледа, не го разбира... сите велат ке помине.. лесно е да се каже тоа ама не поминува.. Знам дека никогаш нема пак да ме сакаш како што ме сакаше.. дека нема да се вратиш никогаш.. ова е пекол! Ке има ли ден кога ке бидам повторно среќна? И кога среќата нема да ми биде одземена за час? Мислам дека нема да можам да сакам некој после тебе, нема да сакам никој како што те сакам тебе.. не можам, а и не смеам. Ти беше последниот на кого му верував, повеќе нема да дозволам да верувам и да засакам некој толку многу! Каде си? Со која си? Никој не знае.. или не сакаат да ми кажат! Едно ме теши... помислата дека можеш да бидеш со илјада други, ама никоја нема да биде како мене.. тоа го знаеш и ти, мене ме сакаше поинаку.. не сакаше да ме повредиш знам... ти бев најмила од сите досегашни.. мило ми е што ќе имаш убав спомен од мене..
Знаеш Давид,воопшто не ми недостасуваш.Не добив напад на беснило и лутина кога ми кажаа дека си се мувал со некое девојче.Знаев дека кога тогаш ќе се случи и од сите претходни ситуации барем научив да не реагирам бурно,ако ништо повеќе. Да ти кажам дека убав ми е животот.Многу поубав од времето кога се мислев што ќе се случи ако пак те изгубам.Не те изгубив,јас се откажав од тебе. Не сум лута воопшто што сега со неа гледаш филмови. Не ме прави љубоморна тоа што сега со неа се слушаш и и посветуваш внимание. Не ме прави бесна фактот што сега со неа се гушкаш на истиот кревет каде што тоа го правеше со мене. Знаеш само што ме прави немирна..Фактот дека имаш нови случувања во животот.А моите нови моменти сеуште не пристигнале.
Ти си на господ бељата...остај ме вејќе е доцна за се..па каде беше кога те сакав и кога плачев за тебе те немаше ...оди си ...не ме поздравувај...
Се што сакам е да ме прегрнеш и да заборавиме на се,да си овде до мене засекогаш и никогаш да не си одиш,никогаш повеќе да не морам да те испраќам на станица,а секој пат да останува празнина во нас.Зошто сега кога се ни е во ред мора за некои ситници да имаме недоразбирања.Веќе ми е доста од нив,полека но сигурно се ладам,не кон тебе никогаш нема да се оладам и да се сменат моите чувства туку од ваквите ситуации.Ние не сме се карале никогаш,не сме си викале еден на друг,сме имале само вакви недоразбирања,но сакам да ги нема нив,зарем многу барам?Ајде знам дека како и секогаш се ќе биде во ред,но зошто мора да е вака,не сакам повеќе никогаш ,не сакам.
