Иди у пм.. се е поради тебе се' морав да редактирам.. Ти.. ти не си ни свесен низ што поминувам деновиве, не си не свесен дека се губам, дека едвај преживувам, се давам во сопствените солзи, се гушам, се борам за воздух, полудувам, и знам дека не вреди, но што можам срцево е посилно... Очајно ми требаш, сакам да врескам, сакам да те видам, сакам повторно да се најдам во твојата прегратка, повторно да ги допрам твоите усни... Незнам како да си помогнам самата на себе, ситуацијава излегува од контрола и свесна сум за тоа, ама неможам да превземам ништо... Боли тоа што те нема, боли до коски, душава ми ја распарчува...
Знаеш, колку е болно кога некој го сакаш најмногу, и правиш СЕ за него. Знаеш се одалечив од сите другарки, не излегував никаде, се само со тебе, се само ние, се.. Е сега сега многу ме боли, кога за оној за кого си жртвувал многу работи, полекаа, полека ти го врти грбот. Да, сватил дека му се потребни другарите, и можее во било кој момент да оди да си помине неколку часа. Со колегите од фах.... А јас.. јас само имав забрани, јас заборавив на СЕ, јас заборавива на себе си, да јас заборавив да се почитувам семе си. Јаас се изгувив. Јас сум сама сега. Јас сум сега крива за се. Е јас сега веке неможамммммм!!!!!!!!!!!!!!!1
едноставно дека го сакам, а онаа што сосила му оди и му се пушта е к*рва невидена....слеп еден, зар не гледаш...
Само ако ми раскинеш утре.. Ќе носа бомба со мене и ќе ја активирам одма, бар да умреме заедно, што има везе. Ах се смеам а срце ми плаче, морам да си легнам и да соберам сили за утре, незнам што ме очекува. Да не беа моите 2 другарки, незнам како ќе го преживеев овој стрес..
колку пролеав додека се присетив на тебе и на еден бивши утринава-твојот оригинал ако завршам во Бардовци на лечење од нервно попуштена сама сум си крива-потсвеста е крива ми треба перење на мозокот и многу почесто прошетки во природа а со кое право ми лајкнуваш на мој пост ај мрш во Арачиново мислам дека свати дека јас сум таа што сум и не мислам да се сменам-ако не си сватил, ке сватиш
Колаче мое,фала што постоиш..животот ми го направи неверојатно УБАВ.Немам зборови да ти опишам колку сум среќна што си со мене,колку сум среќна што ми зборуваш за нашата иднина,за нашите дечиња.Ме исполнуваш со среќа.Сакам кога ме држиш за рака,сакам кога шетаме заедно,кога ме гледаш во очи и ми кажуваш дека ме сакаш,кога ми правиш со усните твои најубави ..Колку и да се обидувам да најдам зборови да опишам што си ми е ЏАБЕ..Те љубам единствен
намерно не кренав слушалка..и по 100то ѕвонење,шо ако кренав?!пак се скаравме.. и се така до недоглед.. а денеска,знаеш зашо не дојдев со тебе..иритираат ме твоите другарки,а ти упорно продолжуваш константно да си со нив.. мириса на крајот..и тоа поради нив.. размисли пак..
we're slippin' but we don't fall there must be someone we could call We're pulling faces at the sun with that moon on the run Well I'm thankful... Sure I'd try and steal your heart away If I wasn't bound to let it go In a few moments or so but...You should come see us some time You're just so good to be around ...Surely you must have seen that too ...I'm sure that you knew... http://www.youtube.com/watch?v=pZ3NdxKcYP4
“Nismo se tražili, samo smo se našli… A sada tako nađeni kao da se opet tražimo. Možda je to smisao ljubavi, ta lepota neizvesnosti… Čekanje na nedočekano, nadati se u beznađu, grliti se bez zagrljaja, ljubiti se bez poljubaca, prožimati se u mislima… I spoznaja da smo tu negde. Tako blizu a tako daleko…” - Balašević
Со денови ме јаде секоја помисла на тебе, секоја секунда која поминува,а тебе веќе те нема.И не, не би ти кажала веќе ниеден збор иако проклетата надеж дека може нешто ќе се смени постојано ме измачува.Не сакам повеќе да се борам.Залудно е. А кога ќе помислам само колку не верував во зборот љубов и уште повеќе колку бев во право за тоа.Зошто мораше да те запознаам? Сеуште не добив можност да сфатам дека имав нешто толку прекрасно со тебе-тој што со години се надевав дека би можел да биде мој, а веќе наредниот момент се исчезна. Каде се сега твоите зборови, плановите за се што ќе правиме заедно?Каде си ти? Се појави во период кога мислев дека се ми оди одлично во животот и се откажав од сето тоа само поради неколку твои ефтини приказни. Требаше да си ја послушам интуицијата,да им придадам повеќе значење на малите нешта за кои мислев дека те држат на дистанца, да знам дека тие се показател на твојата индиферентност кон мене. И сеуште не ми е јасно зошто ја започна нашата страница кога ја остави недоречена уште првата реченица. Јас сум виновна за ова според тебе, а зашто веројатно никогаш нема да ми биде јасно. И како да верувам во бајки,кога една што имаше толку потенцијал најбедно заврши уште пред да започне...
Хахаха денеска од цела планина се се шетав накај твојта вила се' каква случајност нели ? Мило ми ее што и ти ќе си до сабота...
Кога сум со тебе шминка не ми е потребна. Блескам! Од љубов, од среќа, од задоволство. Те љубам, онака како што мислев дека не знам и дека не можам.
