Те сакам, те почитувам како никој до сега, но... некогаш ја претеруваш. Од една страна те разбирам од друга пак не или јас не сакам да те разберам. Стоиш измеѓу два огна. Не барам да бираш, барам да ме сфатиш МЕНЕ како жена, како брачен другар.... Ако ќе речам АКО трпение спасение само. Ќе си легнеш на брашното еден ден.
Здраво.. До денес сме заедно,10 месеци. Како само времето поминува брзо.. Сеуште сме како на почеток,недоверливи странци.. Нека сме множат,па додека оде оде..
кога ти се другарите мене ме заборавас сеа слободни се не ти се на факс и збеснувај со нив мисир еден а мене што не ме гледаш два дена не е проблем ни утре нема да ме видис на роденден сум задутре сигурно ке сакаш сам да излгаш значи во недела ја излгам на кафе со другарките значи кога више понеделник наместо да ме викнеш кај тебе или кај мене ти шетај мисир помисирен најмисир
Ми требаш ми требаш да разговарам со тебе, ми требаш како пријател, ми требаш да ме разгалиш... Ми требаш да ме сакаш, да ми пружи љубов некој .... Толку сум осамена :'( :'( :'( Пропаднавме
Се дешава.... еднаш во пет години да осетам хемија каква што не сум осетила доооолго. Се дешава... се плашат луѓето од такви силни побуди. Се исплашив и јас. И избегав, ни трага, ни глас, ништо да не остане. Ти, кажа дека од некои работи не се бега. Ама и ти се исплаши. Да не бевме врапчиња во душа, до сега ќе летавме како штркови. Ваљда.
Минуваа дните така брзо, се везеа ли везеа еден на друг на цврст шарен конец, а секој ден различен од претходниот, но не и подобар од него. Имаше нешто поразлично на почетокот на оваа везилка. Имаше еден дел каде жолтата следуваше по црвената, а неа ја продолжуваше длабоката зелена додека светло сината се дружеше со розевата. Тие формираа обоен живописен спомен. Звучен спомен. Спомен прекрасен, но болен. А како одминуваа дните како боите да бледееа во чекор со сеќавањата. Конецот како веќе да не сакаше да биде она што го беше замислил. Тој веќе не ги привлекуваше очите со силните дречливи бои. Тој веќе не потсетуваше на ништо што би се нарекло убаво. А така и со нас веќе ништо не е исто, а дали воопшто и ќе биде?
Ајде дојди си, да те гушнам, да се изгубам во твојата прегратка. Потребен си ми, иако не го покажувам тоа, иако сум ладна, тврдоглава... Не сакам да го слушам само твојот глас, сакам да го почуствувам твојот допир... Проклети и долги се дните од понеделник и петок, а кратки и слатки викендите......
Те сонувам веќе неколку дена по ред. Не знам зошто и знам дека не треба, но понекогаш ми годи. И прави да се смешкам.
И кога ќе ме однесеш далеку од сето ова? Ми фали нашиот почеток. И си фалам старата јас. http://www.youtube.com/watch?v=KaasJ44O5lI
И додека залутана во своите мисли, трагав низ книгите, ја барав нашата приказна, преточена во перото на некој друг, носена од туѓите имиња, која ќе ми прави друштво кога те нема, која ќе ми даде надеж, но и која ќе ги впие солзите, стигна порака „Чувај ме лепотице, бидејќи само мојот живот ќе нема смислам без тебе“...веројатно инспирирана од она изрека на Дарко „Тој да го чуваш лепотице“ https://soundcloud.com/darko-lesoski/pjmdrjlwzmmd ... и сега што да кажам јас?! Да, токму него го чувам јас, оној кој не може да ја прекине тишината на која се осудив јас, без тој тоа да го бара од мене... Да, токму него го чувам иако знам дека нема да ме наречи никогаш лепотице... знае тој рој подобри од мене... Да, токму него го чувам иако знам дека не му недостигам јас, нема тој потреба од мене длабоко во ноќта... Да, него го чувам, иако ги побрка сите мои соништа и планови за иднината, и иако знам дека не сака да биде дел од неа... Да, токму него го чувам, иако знам дека нема време да се грижи дали на моето лице има насмевка или не... Да, токму него го чувам, иако знам дека никогаш нема да ми донесе кафе во кревет и да ме разбуди со бакнежи.. Да, токму него го чувам, иако знам дека нема да минам ноќи и ноќи во кревет со него, покажувајќи му се што чувствувам за мене... Да, токму него го чувам, иако знам дека моите деца нема да го носам неговото презиме и ќе го знаат од бајките за луда љубов кои јас ќе им ги раскажувам... Да, токму него го чувам, кој знам и да може нема да биде мој целосно, бидејќи би итал кон заведување на секоја... Да, токму него го чувам иако не смее да ме допре, да ме бакне во чело, да ме гушни ни како пеперуга, а камоли како љубоморно горило... Да, токму него го чувам иако знам дека тој никогаш нема да ја испрати оваа порака, иако знам дека неговиот живот има смисла, иако знам дека не му требам јас во целост... му требаат само трошки од моето внимание, само малку подигање на егото.. Да, токму него го чувам, кој чека да заврши оваа моја бура на емоции, кој чека тивко да заминам од него, исто како што дојдов... Да, токму него го чувам, кој не ме сака ниту за душата, ниту за телото.... Да, токму него го чувам, повеќе од себе, како никогаш што не сум те чувала тебе, иако не треба, тоа ли требаше да го одговорам на пораката, се прашувам?!
