Извини.. стварно извини за се. Знам дека заслужуваш подобро, ама ти ме избра мене. Ти не ме познаваш! Душо навистина мислиш дека се плашам од духови? Плаши се од живите, а не од мртвите. Јас се плашам од луѓе! Особено од тие како тебе. Се сеќавам на секој момент поминат со тебе, на секој наш разговор. Ти си ми најголемиот спомен. Не сакам да те загубам, затоа извини, извини многу што вака сум рамнодушна кон тебе, ама морам. Колку повеќе ти се доближувам ти повеќе се оддалечуваш. Затоа ќе стојам во место за ти да ми се приближиш...
Зошто мора вака да биде? Зошто не можам да те сфатам никако, нешто кријш од мене, наместо твоја сакана женска јас овој викенд се чуствувам како мета за зафрканција? Што ти е
Кога ќе ми текне како порано толку многу се замарав со тебе, неможев од глава да те извадам значи, ми иде да си се утепам .. на кого сум го трошела јас времето офф лелее... Кога ќе ми текне, ми доаѓа да се скријам негде и да не излезам никогаш. Скапоцено време си изгубив, а ти изгуби личност која те сакаше, барем мислев дека сум те ''сакала''..
Што ти е?Зар мислеше дека јас не смеам од дома да мрднам,извини ама и јас морам да се однесувам како нормален човек. Знам дека не им веруваш на другите,но душо јас сум доволно свесна за да знам што правам,не ми значи вниманието од никој друг,освен од тебе љубов моја.Сакам нешто да ти кажам,но не знам како,којзнае како ќе ме сфатиш,па уште полошо.Ќе оставам да слушнам од тебе.
