Колку си само инает...ти на мене велиш дека ќе патам во животот зошто имам добра душа,ама ти ќе патиш од таа твоја глава ..се си ти во право,другите не постојат,јас не постојам,а толку време сме заедно...абе ајде..може ако сум лоша повеќе ќе ме цениш?м?кога ќе си ставиш нешто во главата оди па извади го,иако знаеш дека не е точно..едно ќе ти кажам-јас ќе патам ама и ти ќе патиш,јас ако отидам и ти ќе дојдеш со мене ете така да си знаеш...веќе ми се одмиле од се...и многу убави зборови добив од тебе фала ти
Да можам да кажам некому зошто ми се лутиш,за што се расправаме...верувај ќе ми се изнасмее во лице...не е битно колку психички ниско паднав,не е битно дали имам чувства,битно е твоето мислење...да само си прави филмови во главата...
Не го очекував ова од тебе.Можеби не е нешто страшно,но навистина ме разочара. Што е причината кажи ми ? Сега не знам што да направам,која ли е вистинската одлука? Многу сум љубопитна од каде произлезе овој твој одговор. Само сакам да кажам дека сум многу разочарана од тебе,извини душо,но така е.
Ти! Да, ти! Ти ме направи ваква! Поради тебе сум лута, бесна, тажна… Преполна со гнев. Не, не те мразам тебе! Се мразам себе си! Се мразам затоа што ти дозволив да ми се приближиш. затоа што си дозволив да се заљубам во тебе! Паднав на тие сини очи, на таа бисерна насмевка. А ти , наместо да ме фатиш ме остави да паѓам. И се скршив. Ти дадов се, и срце и душа. Бев само твоја. И спремна засекогаш да останам твоја. А, јас за тебе бев само глупава тинејџерка, вљубена до уши. Ми фалиш. Проклето многу ми фалиш. Сите насмевки и скриени погледи. Се поврзано со тебе ми фали. Ми фали она чувство кое го имав кога беше во моја близина. Ми фалат заедничките шали, па дури и нашите препирања. Ах, тие наши препирања…Човек би помислил дека само се препиравме и расправавме. Но не, воопшто не беше така ! Ти беше единствениот кој можеше да ме расплачеш, а потоа за неколку секунди да нацрташ насмевка на моето лице. Знаеше да ме изнервираш како никој друг, а потоа да се насмееш и се ќе исчезнеше. Можеше да ме дигнеш до небо, а потоа со некои твои крути зборови да ме треснеш најсилно што можеше на земјата. Пробувам да те заборавам и да ги закопам чувствата длабоко во срцево, да не можат да испливаат повеќе никогаш на површина, ама тое е посилно од мене…Што и да направам, каде и да отидам, со кого и да бидам, секогаш ќе бидеш дел од мене. Секогаш ќе се сеќавам на тебе, иако не успеавме. И да запознаам милион луѓе подобри од тебе, секогаш би те избрала и секогаш би ти се враќала тебе. И покрај сето тоа, ниту едно чувство во мене не се промени. Се остана исто. Се што беше мое, остана со мене. Освен ти..
Знаеш што? Мислев дека не ми е гајле за се, дека сум станала рамнодушна... и убаво ми беше, ништо не чувствував. Мораше ли пак да почнам да имам чувства Иако изигравам некоја си силна преку ден и сум рамнодушна, еве ја ноќта. Почна да ми недостасуваш. Зошто те нема во чаршија? Што правиш? Со кој си? Кај си? Среќен ли си? Ти недостасувам и јас тебе? Помислуваш некогаш на мене? Погледнуваш ли и ти на телефонот да видиш да не сум те барала? Сакаш ли да ме видиш? Посреќен ли си без мене? Ме сакаш ли воопшто? И пак без одговор и илјада прашања сум сама во ноќта.
Ме лажеа дека поминува се`, но не ми кажаа како да преживеам. Се сеќавам на нашето време, се сеќавам кога се смеев со тебе, а сега после се`, тешко е. Завршувам лутејќи се` на себе си затоа што те мислам, но најмногу ти се лутам на тебе, бидејќи не сум иста како порано. Гледаш ли како ме промени времето со тебе? И ајде те молам, кажи ми како да заборавам. Кажи ми како да научам да живеам без тебе, каде ли ја пропуштив таа лекција. Како за заборавам и да заминам некаде каде што нема да се потсеќам на твоето лице, некаде каде што ќе успеам да те извадам од мисливе. Свесна сум дека за мојава болка нема лек, секој ден ми изгледа долг како векови да поминале пред мене, а залудно, залудно чекам, живеејќи во својата илузија, како некоја фатаморгана среде пустина да се појави, и да се врати се`. Лута сум на сите, лута сум на светот, бидејќи те има во секој дел од него. Те има во воздухот што го дишам, те има дури и во тишината која царува во мојата соба. Кажи ми како да продолжам, кажи ми како да заборавам?
За некои работи навистина си старомоден бе сонце, ама не ми смета тоа воопшто, во оваа доза што е кај тебе ми е дури убаво навистина. Споредувајќи со луѓето денес кои не почитуваат и не се замараат за ништо. Не би менувала ништо кај тебе, те сакам онаков каков што си, те сакам засекогаш до мене бидејќи си единствен. И да знаеш се топам кога ме гледаш така и кога ми зборуваш така и ме гушкаш толку нежно да посакам уште и уште. И обожавам кога се бориме и закачкаме како мали деца.
