Бакнежите кои ги добивам додека спијам и гласот твој кој ми вели : "спиј уште малку, рано е" - за мене се непроценливо богатство. Ништо друго не ми треба во такви моменти
извини бизнис дечко али една сум и предавања, и во иднина проекти и концентрација со тебе лајонес со ред крос состаноци и курсеви каде се имам запишано(нив па ги нема кога ке се појават трчки срцка ко будала) полека малку(дознавам и каде можам да ја користам лајонес картичката од луге) кога ке можам ке ја препорачувам картичката и секако ке ја користам неодолив неумољив волете и сувише такви као тебе душо убише до манекенот што често менува коли
Немој да ми фалиш. Тоа најмногу ќе ме боли. А ќе фалиш знам, невозможно е ти да не ми фалиш. Ти, твоето лице, твоето тело, твоето присуство. Немој! Баш сега кога го направи тоа што не го очекував, кога не издигна на повисоко ниво, поточно две. Сонце мое мораме да ги издржиме уште овие две и нешто години и после ти ветувам немат да имат сила што ќе ме разделит од тебе. Никогаш, никој, ништо... Можеби еден ден кога нашите деца ќе лежат меѓу нас. Само тие. Те сакам, многу.
Ни самата не знам што ми е, не можам да опишам кое чувство ме облеа денеска кога ми кажа дека постои шанса да се вратиш за Бајрам. Не сакам да испадне да се надевам на празно, те молам дојди.
Љубов... Со години се мачам, талкам и те барам, се борам со емоцииве како патник сред Сахара, изгладнета и жедна, желна за љубов... Колку само мечтаам по тие очи и таа насмевка која ме обвзема со целото битие кога ги гледам... се убивам од нивното непостоење..негледање..нечуствување... Љубов... Чуството на милна интуиција е во мене...длабоко е но вистинско... Мечтаам за денот кога ќе се будам во твоите прегратки и хранам од твоето срце.. Секој поминат ден за мене е монотонија, меланхонија, клише... Те љубам силно...доволно силно за да ги поместам планините за да дотрчам до тебе.....засекогаш таму до тебе.....
Мислам дека имаме едно НЗС. Многу љубов имаме во нас, безусловна. И добро ние во вилаетот . Тебе во твојот, мене во мојот , Може на ист пат сме. Ќе те прашував ова, ама нека. Има време
Колку само не си го заслужувал моето време, не си ме заслужувал мене... Немој ни да се обидуваш повеќе затоа што полошо ќе биде.Не сакам ни оправдувања ни ништо.Ти си го кажа своето. Ама идиоте еден заради тебе имам сега еден огромен ѕид поставено пред мене и не давам никој да го сруши.И не знам уште колку време ќе биде така, само знам дека тебе не сакам да те видам повеќе.Не ми звони и заборави го мојот број..исчезни засекогаш од мојот живот.
Многу се радувам што научи како со мене во било која ситуација... Најдобро знаеш кога да ме оставиш сама и кога треба раката да ми ја стегнеш силно. Не сум сама знам, штом те имам тебе имам се,но лошо е што неможеш да ми ги избришеш солзите кои секогаш ќе течат за нешто што никогаш нема да се врати... Ти си ми се!
Многу негодував кога и да ми го изговореа твоето име. Негодував кога ми велеа дека ништо не знам а јас всушност знаев се и молчев, но погрешив. И по не знам кој пат бев јас во право, а не вие. Погрешив што молчев, погрешив што не ја погазив гордоста, погрешив кога ги слушав останатите а не моето срце. Моето срце тагуваше по тебе иако на себе ја носев маската: Сеедно ми е. Не ми е, многу повеќе сега кога имаш друга покрај себе, и со нејзе ги правиш оние работи кои со мене никогаш не ни помисли. Ја шеташ и навечер, ја шеташ и дење и ја покажуваш со гордост. Со нејзе ја планираш и иднината што ја "планираше" со мене, знаеш ли како боли тоа? Нејзе и се јавуваш постојано, а мене едвај во 2 месеци. Ми делуваш посреќен од кога беше со мене. Знаеш ли како боли кога знам дека не сум веќе дел од твоите планови и што сето предвидено се оствари? Не знаеш, а нема да дознаеш, никогаш. Тебе те обли целиот твоето его и гордост и дозволи се да избледе. Кај тебе избледе, кај мене се уште не. Паметам се што ми кажа, од збор до збор, и секоја воздишка и солза ја паметам. И секој поглед го паметам и секоја насмевка. Го паметам и твојот лик, мил и ангелски. А беше толку сиромав во душа но те сакав и таков, идиот и кретен. Понекогаш се прашувам дали беше повеќе туг отколку што беше мој? Дали некогаш воопшто беше мој? Или бев само уште една на твојот список на девојки кои си успеал да ги освоиш а потоа да ги уништиш со еден потег? Ти успеа, честитам. Среќа што нема да го видеш моето мрачно лице, ќе можам да тагувам без да знаеш, ниту пак да помислиш дека воопшто се сеќавам на тебе. Деновиве се сеќавам повеќе од кога и било. Знам дека воопшто не помислуваш на мене, знам дека со радост ја бакнуваш нејзе, и сиот исполнет одиш кај нејзе во прегратка а јас сум само еден блед спомен од твоето минато. Беше побрз од мене во преболувањето, а само јас знам каква борба ме очекува. Борба против чувствата, борба против сама себе, борба против тебе. На крајот, како што пее Каролина : За година две ќе помине се.. Ќе помине знам дека ќе помине, а јас ќе се смеам повторно од срце, овој пат без маска на лицето, се надевам. Збогум.
Не знам колку ќе ти недостигам сега кога отиде во тој град, ама се надевам далечината ќе ни ги сруши мостовите кои не спојуваа. Не сакав да те изгубам ама среќа сфатив на време дека веќе ништо не можам да променам, ми остана само да се помирам со судбината. Животе ку*во не раздели... Странци ќе си останеме.
Иако си замина и нашево заврши, јас сепак би ти кажала ми беше најубавото искуство во животот. Не би можела да те изрезилам или да кажам грд збор за тебе, во срце си ми. Но верувај ја затворив душата за други, нешто во себе ми вели чекај ќе се врати. Години се тоа, неможам. Јас морам да се посветам на себе си... И би ти кажала не е лесно, и тука да си не би завршиле толку лесно со едно чао.
Noćima mogu te videti u snovima.. Dok spavam, sanjam nas u bajci, koja, iako lažna, dovoljna je. Nije važno koliko boli kada se probudim,
