Бубче ме потсети на песнава http://m.youtube.com/?#/watch?v=AeNtJig4mD8 ***** Се сети добро е мислев ќе заборавиш како и претходните години. Преубави желби, Даj Боже сите да се остварат, посебно оние двете, наjголемите. Те сакам.
Се ме боли, секоj дел од телото, ме боли душата, потребен си ми, сакам да те видам, ми недостасуваш премногу. Ми требаш само да ме гушниш силно, да ми кажиш дека се ќе помине, да ме оставиш да се исплачам. Ми недостасуваш да ме прибериш во прегратки и да ме галиш по косата додека заспиjам, додека во позадина се слуша тивка музика. Ми недостасуваш да бидиш првото нешто што ќе го видам и последното пред да заспиjам. Те љубам нajмило и уште еднаш среќна годишнина, годинава да ни е последна коjа ќе ja поминеме разделени, догодина па и секоja наредна да биде во нашиот дом, да се радуваме заедно. <3 <3
Не е исто. Нешто се случува. Го чувствуваш ли тоа? Знаеш ли дека не ми е сеедно во врска со тебе? Мислиш ли дека не треба да ставиме крај на ова пред да се повредиме...
Како ќе те гушкам, НЕ СИ СВЕСЕН! Уствари и како да се воздржам кога ќе ме погледнеш со тој твој мил поглед?! Ти си мојата душа!!!
Кога ја видов вашата слика искрено премногу се израдував. Женска интуиција, претчувствував и од преттоа, но не бев сигурна. Многу ми е мило што конечно си се заљубил и некоја девојка го освоила твоето срце и те прави среќен. Заслужуваш најголема среќа на светов. Се надевам ќе имаме прилика повторно да се сретнеме, и да ми раскажеш се за неа. Градов, иако мал, за нас дефинитивно е и преголем штом скоро четири години не сум те видела. Фали да те гушнам како некогаш, и да се смееме со саати.
Зошто мораше да се запознеме? Зошто мора да постоиш во мојот живот? Знам дека ова нашево нема никаква иднина, ама не знам зошто се малтретираме вака. Не ми е јасно... Деновиве бев сконцентрирана на испити, се трудев да не мислам на тебе, се трудев при паузи да шетам, да излагам со други луѓе, а постојно го гледав телефонот да видам дали си ми пишал, или случајно да не ѕвониш. Кога ми кажаа дека сум положила еден од најтешките испити, не бев среќна пошто ти ми фалеше и сакав со тебе да ја споделам таа вест....ама се воздржав некако, и да не заплачам, и да не ти се јавам. После сфатив дека не треба да се измачувам, треба малку позитивно да гледам во животот и не е се така црно, се опуштив, ми остана уште некој испит ама решив да не вложувам толку труд, си реков ќе уживам малку, ќе шеткам, ќе пијам, ќе си гледам филмови....и ете, пак ТИ се појави, ама пијан....зошто? Се појави и пак ме повреди, јас сум крива зошто не ти одел факултетот, јас сум крива зошто си паднал по сите испити, јас сум крива зошто не си можел да одиш со друга...не помина ни саат време како ми се јави, а веќе плачам и вријам од нервоза. Намерно ова го правиш и намерно ми ја фрлаш вината мене. Се некако извртуваш за јас да бидам крива,а и двајцата знаеме кој е крив за се. Глупава сум што мислам дека ќе се смениш, што имам мала надеж, што пак ти кревам тел, што ти враќам на тие глупости што ми ги пишуваш. Пијан си, а пијаниот ја кажува вистината. Еве ветувам дека ќе се потрудам да не ти враќам отсега на ништо, и да не ти кревам тел. Се исклучив од се, го исклучив телефонот. И да пишеш нешто нема да видам, само ќе го отворам и ќе го исклучам набрзина прозорчето без да видам што си пишал...не сакам да знам. Жал ми е, ова е за добро на двајцата.
Te sonuvav, znaes li Ah, nesakav da se razbudam... Kako? Nema da ti kazam, toa ke ostane dlaboko vo mene. Denes najmnogu sto sakam e malku da te vidam samo. I nemoj sega ko za inat cel den da ne mi se trgnes od pred oci Ne za drugo, se plasam od toa sto mozam da go storam....
Само пред некое време размислував многу поинаку,ти се појави и се се смени.Те сакав немо,онака без зборови.Кога решив да ти се приближам поблиску го скршив бранот на тишината.За миг помислив дека сум меѓу ѕвездите.Имав чувство дека те знам цел живот.Во тебе видов нешто што го немав видено претходно во никој друг.Но,сонот се скрши.За тебе сум само малечка девојка,можеби се разочара.Ова општество полно со норми за тоа какви треба да бидеме бара премногу од мене.Моето срце гори во оган,има лузни.Самата помисла дека можеби мојата сродна душа никогаш нема да биде моја,боли повеќе отколку што мислев.Твоите очи содржат маѓично нешто,нешто што засекогаш ќе биде мое.Знам дека и тебе те боли,знам дека и тебе ти гори срцето.Засекогаш ќе те сакам мој млад убавецу...
Ti go sakas negovoto mesto vo moeto srce,a jas srce posle nego nemam.ne mozam da te lazam ,iako ti me lazes deka imas cuvstva znam dzka se e za eden seks .nema ljubov osekam
Зарем навистина сакаш крај ? Зарем го мислеше сето она што ми го пиша ? Добро како сакаш, нема да те молам да знајш, ако ти значам нешто ќе ме побараш пак
Официјално изгубив доверба во тебе. Немам намера да ги слушам твоите изговори. Се потрудив да ти верувам а ти од ден на ден ми даваш причина ЗОШТО ДА НЕ ТИ ВЕРУВАМ!!!
И да те помилувам повторно, беше како да сум посетила едно крваво бојно поле... Зошто да те сакам војна беше... знај... Војна со тебе... војна за тебе...војна со себе... Крвава војна... Во кој тешката муниција ја управуваше ти...ти кој ми беше така близу... Па пукаше немилосрдно... Ми ја уби самодовербата... егото ми го разнесе како нежен пердув... Надежта со крв ми ја обли... А со солзи...со солзи го накваси секој сон за победа во војната... И пукаше...чиниш на најголем непријател... Мирно и спокојно нишанеше... Нишанеше на секој мој мил збор...нишанеше во насмевкава... нишанеше во рацеве ширум отворени за тебе... Само молкум стрелаше... молкум својата победа ја очекуваше... А јас тие скршени раце непланирано ги подадов кон тебе... И те помирисав... Но не, не мирисаше на љубов... На барут, на крв, на солзи мирисаше ти... И вдишав страв... страв од тебе... Па те почувствував... Ама не видов ѕвезди во очиве... Висов само крвави рани... Искршени бели заменца со кои денови молкум сум ти се предавала... Видов мечеви од нежни љубовни погледи, скршени на пола од твојата суровост.. Видов делови од телово мое расфрлани наоколу, суви и жедни по тебе... Видов огништа од страст кои полека договоруваат... Видов дланки кои веќе не се допираат... И видов војници од инает и гордост кои слепо маршираат меѓу нив... правејќи ѕид непремостлив... И те видов тебе, ладен стрелец на се убаво... Те видов тебе, со крв на рацете... крв од срцето кон кое толку нишанеше... И да те помилувам повторно, беше како да сум посетила едно крваво бојно поле...знај!
ah be kukle.prazninata nikogas nema da ti ja ispolni.samo moze bolka da ti donese nisto drugo. nemoj da si ja macic dusata.toa sto go posakuvas ne e tvoe.i pripaga na druga.
Ние не сме заљубени. Не сме дури ни пријатели. Ние сме само двајца странци кој премногу се познават. Кој свесно знаат што прават. Само ако некогаш ова заврши.....нека заврши како и што почна. А до тогаш да уживаме.
