Te sakam i uste 100 pati bi go napravila toa za tebe bez troska kaenje, zasluzuvas se! Srekja moja si ti.
Дожд, есен, ладно,ова бевме јас и ти. Дождот ме наврака на тебе. Ааааа морам да те видам идиотче мое мало. Па макар ме болело уште повеке. Ако. Дамата е издржлива, и навикната е на секоја болка.
K'o brod u boci putujem, a necu stici nikamo jer suvise ti dugujem da tebe bih se odrek'o, jer predobro se poznajem da bez tebe bih mogao.. <3 Не можам да издржам ни секунда повеќе, полудувам без тебе!
Не сакам никогаш повеќе да бидеш дел од мојот живот. Не грижи се за мене... Научив да живеам без многу поважни личности од тебе, за тебе најмал проблем, душата и онака ме боли...
Ми велиш дека конечно ќе се наспиеш, оти мојата мака беше и твоја. Ти имаше и повеќе трема од мене, ама ми веруваше. И како да не те сакам? Кога ќе слушнеш ваков збор, душата е полна едноставно.
Зошто не ми го кажеш тоа што сакам да го слушнам,но да го мислиш вистински? А зошто пак го барам јас тоа од тебе? Што ли ми направи, кога не ме ставаш ни на малиот прст!
Требаше јас да бидам до тебе вечерва, да ме држиш за рака и да се смееме. Можевме, навистина можевме повеќе. Само требаше поголема желба. Малку повеќе среќа.
Мене ми е страв да помислам, за час да се присетам колку сум те сакала. Мене ми е страв да се присетам зошто како војник низ мртви тела за тоа сум одела. Мене ми е страв да се присетам колку гладна себе сум се оставала. Мене само ми е страв да се присетам колку сум игнорирала дека ме болело, зошто да продолжам сум морала. Мене ми е страв да се присетам како часови и часови мртвите делови од себе сум ги собирала. Мене само ми е страв да се присетам колку многу сум треперела, Мене само ми е страв да се присетам колку сум те сакала сега во миговите во кои како јунак после војна одам гордо, кога облеката со ордени на „победата“ блеска цела, а под неа рани, рани печат. Мене само ми е страв да се присетам сега во миговите кога секој збор боли до коска, кога само јас ги гледам тие рани кои гангрена станале, кога само јас знам дека душава чума ја изела, Мене само ми е страв да се присетам сега кога пулсот слепоочиниците ми ги разорува, да помислам дека не е победнички пискот тоа, Мене само ми е страв да се присетам па да го сопрам лудилото кои вреска незапирливо, па да раскопам што крие во себе, дали војната, дали поразот, или орденот, Зошто се плашам само за миг да се присетам колку те сакав...
Mnogu si slatka koga si nervozna. Ama ti sakas da me puknes a? Nerviraj me uste malku pa ke vidime koj kolku e sladok. Ke te izedam od nervoza posle
Толку си досаден,башка не разбираш од збор, па и се лутиш за не моја вина. Ти не знаеш што сакаш и на што треба всушност и кога да се лутиш. Лигав еден,одвратен ми стануваш/
Не знам што чуствувам повеќе, не знам дали ме боли или се плашам...Не знам, расеана сум, ми треба мир, ми треба да бидам сама. Излези веќе од моето срце, излези, излези..... Не можам повеќе, не сакам да мислам на тебе, не сакам.... Сакам да си дадам шанса себе, но се плашам, ми нанесе голема болка, не сакам да преживеам слично искуство барем не сега. Зошто секогаш се заљубувам во луѓе кои не знаат да сакаат...
