Реков нема да пишувам за тебе, ама не можам да издржам... Зошто се плашам да пуштам некој близку до мене? Зошто сум изградила толку голем ѕид околу срце и не давам на никој да допре? Зошто во секое машко те гледам тебе? Зар уште те сакам? После се јас те сакам? Ми кажаа дека близок твој се борел за живот сакам да дојдам и да те гушнам најсилно. Сакам да ти бидам поддршка...што ако се случи најстрашното? Ќе го издржиш ли тоа сам? Да ти пишам ли нешто? Во вакви периоди на ПМС, ми требаш најмногу. Мислам вечер ќе ти пишам, не можам да издржам...не сум силна... Ме покани еден на кафе да одиме...не можам, не можам и не можам....Тој не е ко тебе, не знае да ме насме ко тебе, не знае да си пишува ко тебе, не слуша музика ко тебе... Помислуваш ли ти на мене? Погледни низ прозор...врне надвор...ти текнува колку моменти имаме на дожд? Ти текнува дека тогаш прв пат ми кажа дека ме сакаш? Зошто плачам сега? Душата ме трепери бе идиот...Копнеам да те видам за кратко барем...Не ми треба никој друг, сфаќаш?
Ех што романтично и убаво било кога врнело надвор. Но..но, што кога врне одвнатре? Дали полека дозволуваш навиката да ти го превземе животот и притоа низ твојот интелигентен хумор, твојот сарказам што го обожавам, се трудиш мене или себе да се убедиш дека се е супер и дека си презадоволен од животот? Сакам да знам како ти е. Кажи ми. Јас сум тука. Сакам искрено.
Уф бе...поминуваш и праќаш поглед што ми го топи срцето. А јас само од надвор ладна како есента. Ме прашуваш што ми е...чудна сум ти била...ти ме направи таква....може ова е нашиот крај...
Ми текна, ми текна, не ми се верува. Не е возможно да биде случајност ....Дали навистина е случајност? Дали е случајност или толку многу си размислувал за мојот прв одговор, па испланирано ја спомена работата или случајност е. Не знам што да кажам, збунето среќна сум..ни смајли нема соодветно, затоа
Да бев јас на твое место ќе се јавев да прашам зошто така сум постапила, која била причината за тоа што ти го кажав. После тоа видов дека воопшто не сум ти значела и душата ме боли. Ти мене ми беше се, јас тебе ништо. Затоа и така направив. Си заслужи.
Necu srebro, necu zlato ni bogatstvo cijelog svijeta hocu samo da me ljubis ti necu mjesec, necu zvijezde niti sunce da me grije tvoga neba zelim sjaj Ti si srebro, ti si zlato i bogatstvo koje nemam mog zivota smisao si ti budi moja sjajna zvijezda dio neba kojeg trebam njeznosti mi svoje daj Meni trebas ti da me volis meni trebas ti, ceznjo duga meni trebas ti da me vodis meni trebas ti za ljubav
Се плашам да не те изгубам. Многу се плашам, а знам дека немам причина. Можеби се навикнав на порази и страдање во минатото, па сега ми е тешко да ја прифатам оваа среќа. Само се молам да останеш. Ја гледам твојата слика и плачам, дали од среќа, дали од страв. Само остани до мене. Многу ми требаш.
Еве ти пишувам по кој знае кој пат иако кажав дека нема. Пишувам и пишувам, и леам солзи и се присетувам. Веќе цела страна испишав, можеби кога ќе излезе ова од мене ќе ми биде полесно. А тебе ти посакувам мир. Ти посакувам да се пронајдеш себе си, да си ја отвориш душата и да видиш што лежи во неа. Што сакаш, што имаш, а што не. Не заслужуваш немир. Не заслужуваш да се залажуваш и да се мачиш. Сакав да ти помогнам, ама не ми даде. Мораш сега сам, на потешкиот начин. Се надевам ќе успееш наскоро.
Секоја вечер кога ќе склопам очи твојот лик доаѓа пред мене. Само едно трепнување ме делело од тебе. Ти се восхитувам. Прекрасен си како и секогаш. Со усните ме опиваш, со поглед ме магепсуваш. Се доближуваш се повеќе и повеќе. Твоите мускулести нозе ги притискаат моите. Чувствувам тежина над моето врело тело. Со секој бакнеж горам уште повеќе. Треперам од воздуба и желба да те почувствувам. Сакам повторно и повторно да те погледнувам додека правиш нешто совршено. Наеднаш добивам преголемо количество на енергија. Сега раководам со тебе, додека ми ја прегнуваш половината. Со усните ги пијам капките пот од твоите раменици додека го се трудам да го запемтам твојот мирис. Зарем е можно да се заборави ? Која би заборавила мирис како твојот. Мирис на страст, возбуда на пискотници од занес по тебе, по твоето тело, по твојот допир. Само едно трепнување ме делело од совршенството што го имавме. Совршени беа нашите две тела, во полу-темнината изгледаа како едно. Се галам по коса и замислувам колку совршено ти го правеше тоа. Иии ги отворам очите. Се сеќавам на начинот на кој се однесуваше. Колку пати направи да страдам. Се вртам на другата страна. Без разлика цела перница е водена. Заспивам во солзи.
