Ај и јас #Тивка ноќ, паѓа мрак дојди ми во прегратки пак! #Зима, снег, мразој, студ.. а ти препотен, по мене си луд. #Шепот, допир, прегратка друго ништо не ни треба. #Страници испишани безброј, од првиот збор - знаев, ти си тој! #Ти си ми љубов, ти си ми цел свет, прегрни ме, не пуштај ме.
Кога би можела да ти пишам се што ми лежи на душава тогаш мислам дека конечно ке живнам засекогаш, и ке ми биде мирна душава, и ке можам да почнам од ново, а јас вака само се мачам, и се мачам, ах се прашувам само до кога ке ми трае ова. Ама јас не можам туку така лесно да заборавам на све и да почнам од ново, зашто ај? Нормално затоа што самата си правам да се мачам вака, а не е дека некам, и дека не можам. Него не сакам. Ете толку. Ама ти ветувам ке дојде и тој ден кога конечно ке те заборавам за скрос, засекогаш, живеам за тој ден. Нели жена сум можам све...ете така ке те заборавам СИ ВЕТУВАМ НА САМАТА СЕБЕ.
Зарем таа голема љубов требаше да има вакви темни бои??? Да треперам од омраза, да ме престрашува помислата дека ќе те видам за скоро, да ме обзема желбата да побегнам пред да те видам..... Да....веројатно да
2 недели среќо Па ќе те гушкам, ќе те бакнувам и ќе те љубам и додека спиеш и додека си буден. Се би дала за денот кога нема да треба да се разделиме...
Ne si svesen kolku se raduvam shto ovoj pat nema da zaminesh za stranstvo pak sam, tuku kje odime zaedno! Nema da taguvam sama i nema da gi brojam denovite dodeka dojdesh, kje bidam pokraj tebe.. Ajde, chekiraj gi kartite! Te sakam najmnogu ❤
Кога нокта тивко пагаше, на нашата клупа, под сите ѕвезди, чекав, некој кој порано знаеше вистински да сака.
Ти не знајш да сакаш, т.е ти никој нејќиш, моли плачи коли беси, не се враќам овде е конечниот крај, исфрлив искинав се од тебе, и не ми требаш поќе. Згрешен сперматозоид на мајка ти и татко ти. Збогум гомно едно скапано. Заувек
И дочекав да ме прашаат дали сеуште те сакам .. А, не одговорив. Се стаписав. Не, не те сакам. Во заблуда ќе бидам ако кажам да, затоа штп како во сон ми се навраќаат спомените со тебе, плачењето и молењето за "последна шанса" и.. кревањето рака на мене. А срцево толку ли глупо е за уште да те чува во него? Па подобро празно ќе го носам со мене,скаменето, неголи ти уште таму да живееш.. Човеков до мене прави сè за да ме види среќна, ми дава љубов неизмерна. Ќе му вратам тродупло! Му враќав и до сега, ама бубачките во глава проработеа по тебе.. Не е љубов, не. Љубов само за него си имам, моето срце него само му припаѓа
