Твоето присуство во мојот живот ми го разубавува секојдневието. Далеку од совршен си, полн со маани, ама еве, ме правиш среќна.
Тешко на женска ти со тебе, очаен си само да го пикниш негде. Брука невидена, шанкуре. Ама го погоди чоекот кај што се трудиш. Следно, јас ќе и пишам шо стока има покрај неа. Џубре невоспитано.
Сакав утре да се видам со тебе, ама ти заеба работа. Знам и што ќе правиш, ама погоди што? И јас сум со истиот план. Штета што во некое микро делче од себе те планирав за сериозно. Shame on me.
Ми велиш утрово - Среќна си. Гордоста не ми дава да ти кажам дека сум среќна откако влезе во мојот живот, а сакам. Деновите не ми се интересни кога те нема, а преубави кога си околу. Не знам ни како да ти кажам дека ми е преубаво, страв ми е да не се исплашиш. И ми фалиш. Едвај чекам да те гушнам, можеби прегратката ќе каже се она што не го можам јас.
Не болиш повеќе. Мислам дека ништо не боли. Како ехо си во мене. Не знам дали го слушам мојот глас, или твојот. Знам, ама додека не те пуштам сакам да верувам дека е твојот. Така има повеќе смисла. Сакам да верувам дека ако беше во близина ќе беше горд на мене, како вистински пријател. Некој мирисаше на тебе денес... го пребарав паркингот набрзина со поглед но немаше ништо.
Не знам како би било кога би те сретнал, но еве вака кога ми доаѓаат некои спомени или кога зборувам за тебе повеќе не боли, чуствувам само некоја празнина. Не успеавме овде, можеби ќе не биде во некој нареден живот, а до тогаш ти посакувам се најдобро #Always...
Ајде, и јас си ебав мајката. Скоро и да ги кажав магичните зборови, прерано. Некој нека ме утепа, одма. Сместа!
