Што би му кажале...

Којзнае каков си, кај акаш, што правиш и со кого си сега. За мојот иден дечко зборам што се уште не го познавам.

 

Повторно ќе заспиеме без порака за добра ноќ. Ама не ти замерувам, затоа што стануваш рано и се мачиш преку цели денови за бољи живот утре.
Те сакам пуничко, а сега нанај мирно.

 

Толку ми се имаш згадено, не си свесен..дури и ми се гади од тебе само кога ќе те помислам..
Толку гаден човек...едно нешто убаво не си рекол со години..така и денес, само што денес ја прели чашата

 

No words, just this.

 

Зошто не ми кажа денес "те сакам" м?
Ми фалуваш, ама едвај чекам да ми кажеш зошто те немало што си правел.
Едвај чекам деновиве да те гушнам.

 

Зошто ме побара? Женет си и дете имаш...

 

Мислам дека ми значиш повеќе од што сакам да си признаам. И мислам дека тоа што си една голема енигма уште повеќе ме привлекува. Ама осеќам дека твоите чувства се далеку поинтензивни од моите. Со години го градев овој ѕид на неемоционалност. При појавување на некои чувства бегав, но не сакам да бегам од тебе.
Иако знам дека ќе заврши ова се катастрофално сакам уште да зјапам во твоите тиркизно сини очи.

 

Бебе мое конечно ги научи моите шампони кој за шо е до вчера гзето си го миеше со балеата за коса хахахахаххахахаххахахахахахаха ќумрам

 

Колку сум само радосна кога знам дека за некој саат ќе те видам.

 

Не те сакам веќе, може и засекогаш ќе се каам за одлуката шо ја донесов,
ама ова е прв роденден после о с у м
години да не ми стигне порака од тебе.

Искрено, чудно се осеќам.
Имав преисполнет ден, куп луѓе околу себе, а пак нешо не ми е по кејф.
Влегов дома пред 15 минути и еве ме,
седам уше на кревет дотерана и пишувам овде, за да не ме натера ѓавол да згрешам на друго место.

Не ми е сеедно. Претпоставувам дека никогаш нема ни да ми биде. Си викам мораше и ова да помине, ама нешо ми игра срцево танго со живциве. Ама не те сакам.

Не смеам да те сакам после све…

 

Зарем толку си срамежлив?

 

Само да се врати вечерта како некни, се би повторила исто и ништо не би сменала.

Би сакала да го исполниш тоа што го вети.

 

Ги обожавам овие твои пораки за добра ноќ.

 

Не забележуваш дека моментите што си ти бираш за понижување не значат ништо???
Забележуваш дека не трепкам, а не да се дерам за било што???
Глас немам пуштено за ништо и уште си се тешиш дека си најважен за мене, дека ти правилата ги одредуваш, дека јас помалку вредам од неа...
Гледаш дека месеци минаа, а јас не се побунив, не прашав зошто, не се свртив.....
Џабе ти се понижувањата и понатаму ќе ми е сеедно и понатаму нема глас да пуштам...
Одамна ја оставив таа во калта позади, а ти уште немаш научено дека само кога се дерат и објаснуваат луѓето им значи нешто.... А кога го прифаќаат како што е сервирано е само едно големо ништо информацијата...
И да знаеш овие мали твои демек победи не се ништо наспрема мојата голема наспрема гомното што го љубиш секој ден.......

 

… Kad jednog jutra zaplačeš i ti zbog njega
Kada te ostavi bez ljubavi i bez svega
Neće mi veruj biti žao
Što je i tebi život stao
… Kad jednog jutra shvatiš da si prevarena
Pa me u pomoć ti pozoveš tog istog trena
Tvojim ću bolom da se hranim
Neću tu biti da te branim
Kad te k'o pseto ostavi, od mene ti ga pozdravi

 

Само кружи ти и даље околу куќата ...како не ти здосади бе у пм

 

Дури и една помисла на тебе ме полудува.
Мислите ми летат само кон тебе и кога сум на работа и со луѓе околу мене.
На моменти се чуствувам како некоја тинејџерка која тек се заљубува иако сме неколку години заедно.
Ми ја земаш концентрацијата, губам фокус на што и да правам.
Нон стоп ми се зголемува страста.
Ах што ми правиш ти мене

 

Losing you is something else
Though you don't belong to me
Oh you're really something else
Love is only half what we see

 

Дали умирав да бидам со тебе?
Да.
Дали мир осеќав само кога го осеќав твојот мирис?
Да.
Дали само покрај тебе се осеќав безбедно?
Да.
Дали секојдневно гледав преку прозор да не го видам џипот пред капија?
Со месеци, да.
Дали пред да си легнам повторно ѕиркав?
И тоа да.
Дали секојдневно се надевав дека ќе пишеш или ќе се јавиш?
Да.
Дали и последното "ќе се чуеме" знаев дека е лага?
Да.
Дали болеше како ништо до сега?
Да.
Дали сеуште ме сметаш за опција?
Да.
Дали сеуште сметам дека сум ти опција?
НЕ!
Помина. Сеуште наболува, ама помина. Сега веќе не чекам. Не гледам низ прозор, а кога ќе заѕвони телот знам дека е ТОЈ, а не ти.
Жал ми е за тие што цел живот ќе мислат дека ги сакаме.
Жал ми е за таа убедената дека било авантура и сум ти прошла ( ).
Ама барем беше реален. Лик како тебе не заслужува да лаже некоја како мене.
На право место сме и двајцата.
Само.... пак ќе речам... Жал ми е за тие што ќе мислат дека ги сакаме.

 

Страв ме фаќа од оваа омраза што ја носам во себе....

Страв ме фаќа од издишувањето гласно и душата стегната во тупаница што чека,
како лав во сенка,
како бомба во минско поле,
како орел што демне, што чека прилика, секунди, можност мала да ти се одмазди за се...

Страв ме фаќа од омраза што малку да ми ја разбудиш ушите ми се затвараат од болка,
погледот ми е заматен,
и денови викање ми е единствениот начин на комуникација...

Став ме фаќа што секој чекор, секој напор што го издржувам, секој успех што го вкусувам само ме потсетува дека одмаздата ми била мотив за истиот...

Страв ме фаќа затоа што знам дека нема да помине додека не се порамниме.... Страв ме фаќа....