Зошто така ме гледаш секогаш? Зошто дозволуваш да се изгубам во сјајот на твоите очи? Хмм.. А зошто јас на себе си дозволувам??
Me istrpi 6 godini od taa prokelta depresija i se so mi minese pred oci a ja ne gledav...fala..radi tebe se vrativ vo vistinskiot pat fala so me istrpi sega sum i ja i nje podobri
Едвај чекам да те видам и да те прегрнам силно и долго. Да почувствувам мирис на пролет, свежо, бебе.
Не ми се верува колку повеќе немам но едно чувственце за тебе. Порано ми беше омилена нотификација, цел ден бев среќна откако ќе ми пишеше, а сега гледам во пораката и исто како да ми пишал некој тотално небитен 50 годишен индиец, не ме ни интересира да ја отворам. За прв пат во сите овие години не ти кренав кога ми звона. Секогаш сум скокала од радост и срцето ми биело пресилно од возбуда кога ќе ми звонеше, едвај чекав да ти кренам... А сега, не ме интересираш, не ти кренав, ни па ми е гајле. Ова е дефинитивно еден од најголемите успеси што сум ги достигнала во последно време. Умирав по тебе, човече, да можев и душата ќе ја дадев за тебе. Кога успеав тебе тотално да те избришам од животов, секој друг ќе можам. И чекај, допрва ќе звониш и ќе ме бараш. Никаде нема да најдеш друга будала која ќе ти го трпи тоа твое его и гордост и сите тие навреди и понижувања, а притоа да те сака повеќе и од животот. Среќно чекање во моите нотификации.
Ти викав дека ќе дојде до ова ама ти не ми веруваше, мислеше дека се е вечно. Ништо не е вечно, и покрај сите работи чувствата ми спласнаа. Не сакам да така, сакам да можам да ти возвратам ама сега се чувствувам исто како тебе на почетокот.
Проклет идиоту, се врати во доста тежок период за мене и сега повторно од почеток, ќе си играме мачка и глувче? После толку долг период? Признавам, никогаш не ми беше сеедно за тебе, ама овојпат нема да си играме. Знам дека ти се допаѓам, гордоста не ти дава да признаеш ама јас сум уморна од игрите, јеботе .. Не сме деца мали. Шо е до мене би те гушкала пак ама не сега, и знам дека длабоко во душата уште има љубов во тебе, чувства иако глумиш тука не знам што, плачеш за убави моменти. Вредиш, би се борела за тебе, ама помогни ми.
Преуморна сум да чекам да си го средиш животот, мислев дека проблемот можеме заедно да го решиме... Преуморна сум да те чекам... Добра ноќ, се надевам дека со спење ке се одморам и психички...
Те сакам пуничко. Благодарам што си секогаш тука за мене, што ме чуваш, што се грижиш за мене, што ми држиш среќа, што ме гураш напред, што си ми најголема поддршка, ме смируваш, ме охрабруваш. Ти благодарам што ме сакаш кога сама не се сакам. Некогаш си велам "боже, со што ли те заслужив". Ми вика "што и да одлучиш јас пак ќе бидам покрај тебе" и гледаш стварно си стоеше на зборот. Те сакам пуничко. Кога љубовта би се изразувала во проценти, број, количество, зборови, не би можело да се опише колку те сакам и среќна што те имам. Сакам гушкам. Дојди си. Ништо ми нема смисла без тебе. Ништо не е исто. Не си свесен колку многу сакам да те гушнам. Ми вика "све ќе ти донесам". Како да ти објаснам дека сакам само ти да ми се вратиш жив и здрав со една гооолема прегратка а уште поширока насмевка. Те сакам.
На денови како овој, разговор со тебе ми фали... Возрасна сум, паметна. Треба да сум добро. Но не сум, и ми треба некој што е на иста страница за совет. Ти си единствениот таков што го познавам.
Малку се подзамислив во врска со тебе, почна дури и да ми фалиш после се. Како да заборавив се што направи. Среќа прочитав што сум напишала тука во врска со тебе. Се сетив на се. Не враќај се.
После заминувањето на илјадници километри далеку од тебе, се подобрив. Животот ми тргна на подобро. Неколку месеци после моето заминување од Македонија, си замина и ти. Тоа не ме натера да изгубам рамнотежа. Сега се вратив на одмор. Како да се вратив неколку чекори назад. Посебно кога дознав дека и ти си овде. Само да можам, никогаш не би се вратила. Ама не можам. Што ќе им објаснам на сите? Само се надевам дека се ќе помине. Дека и ти ќе поминеш.
