Пукни, те бараа вечерва а јас не знаев што да речам, ни јас не знам кај си. НОООООО, се по заслуга и се во свое време. Ме уништи оваа твоја љубов. Или мојата беше... сеедно, морам да те заборавам за да продолжам да живеам. Ах да, сонце, вечерва еден фин момак ме дигна во раце и камера не фати, па се надевам дека пријатно ќе се изненадиш. Јас не те терав да ме пуштиш сама да одам, шта чу кад сам позната Јебига, и ти знаеше да изненадиш некогаш, па може ќе те удри по глава. Штета што немаш мозок па да го размрда малку. Како и да е јас пак едвај чекам да те видам и не можам без тебе. Ама и тоа ќе се смени, со надеж за подобро утре, имаш лош тајминг, имав слободно време.
Заврши, те сакав и нека остане на тоа, несакам да помислувам дали ме мислиш, дали ти е тешко, дали ти е убаво или лошо, едноставно сакам да заврши на тоа дека се сакавме и дојде крајот, нескаам да имам грижа на совест зашто не сме веке заедно, и сакам да престане да ме гони тоа чуство, ни беше убаво и дојде крајот ... сакам да продолжам сама убаво ми е, и несакам да се плашам да не ти текне да се јавиш и да морам да се објаснувам, само нека продолжи вака и што побрзо да те заборавам уффф
Најубаво си поминавме, никогаш нема да ја заборавам вечерва, фала за се, срце беше вчера Е ај те сакам де. Чаооо.
сонце многу ми е кеф ко че се тррудиш да научиш нешто се надевам кеима позитивни резултати ке ти држам среќа
Во очите ти видов повреденост, бес, лутина, страв ... работи што не очекував некогаш да ги видам, никогаш до толку не дошла работата. Со една цел го почнав разговорот а заврши лошо. Никогаш не сфатив дека се плашиш дека можеш да ме изгубиш, зошто јас си знам дека нема да ме изгубиш. Никогаш не сфатив дека некои мои постапки те повредуваат. Никогаш не се обидов да сфатам што се преќутуваш. Не верував дека човек може да држи толку работи во едно мало срце. Во случајов во големо срце затоа што такво е твоето. На што сме сега? Свесно, нервозно, па несвесно, многу работи си кажавме, уствари премногу. Истовремено ме насмеа, ме повреди, ме уништи, ме уби со зборовите.Секако ненамерно, но ми дојде многу наеднаш. И јас тебе. Ти велиш дека секогаш сум спремна да се зарчкам и да се скарам, но не е така, јас само некогаш ти кажувам што ми смета, и ете тие неколку тешки денови во месецот сум малку накострешена. Мислиш ли дека сум сакала да те повредам на некој начин? Никогаш. Јас сум стоела покрај тебе секогаш, и најмногу да сме биле скарани ако ми се јавиш за помош би потрчала, а знам дека би го сторил истото. Во животот секогаш ми викаа да те оставам, да прекинеме, дека не сме за заедно, дека сме исти, дека тешко ќе биде, дека ако не сега понатака ќе сме раскинеле, дека сме биле млади, ајде неколку месеци ќе ти биде тешко па ќе преболиш,а мене не ми беше гајле што зборуваат јас никого не слушав освен моето срце. Исто и ти. И никогаш не се покаав. Ниту пак ќе се покаам. Да, тешко е многу, да често се каравме, да правевме и паузи, но секогаш патот еден до друг го пронаоѓавме, секогаш, го чувствував треперењето кога после неколку дена поминати скарани ќе се видевме, стравот во гласот кога после истите тие неколку дена ќе се слушневме. И еве неколку дена ја анализирам секоја проклета реченица, и за се те разбирам и за се те сфаќам, освен за едно... да, баш за тоа нешто, кога го рече ме скрши. Зарем ни малку не ме познаваш? Зарем навистина го мислиш тоа? Не можам да разберам, дали го рече зошто ти лежи на срцето и се сомневаш да не те оставам, или го кажа само за да ме повредиш? се надевам дека е второто, првото многу боли. Никогаш не реков дека сум совршена, или дека не грешам, ама твое е да ми кажеш каде грешам. Зошто ти упорно бегаше од секој таков муабет, за да не се караме, за да не ме нервираш, за се со лесно да се заврши ги пушташе работите и што, ги оставаше да тлеат во тебе. И поубаво ли беше така кога се ми изнакажа во период од неколку саати? Да не знам кај да се свртам попрво... Никогаш до сега не си ме нападнал, никогаш, и сеуште не можам да се освестам, да се соберам, да сварам се. Се ќе беше поинаку на време да ми ги кажуваше работите. Да, знам дека и ова ќе помине, знам дека ќе го решиме, ама мора малку барем да ги поправиме работите. Јас не се откажав до сега, ниту ти не се откажа, секогаш се трудевме премногу, секогаш. Мислиш дека не знам како ти е, и што правиш? Знам, ама знам и дека и ти уште не си прибран, и рано е. Ги сакам оние наши вечери кога ќе се мавнеме далеку од тука, и на мирен начин ќе си ги укажеме грешките, ќе анализираме што се случи и ќе увидиме дека сме биле глупави. Ми недостигаш, ми фалиш, толку што премногу боли. Се би дала да го избришам тој ден, а да се свестам сама за некои работи, се би дала сега да те гушнам и да плачам во тебе. ЈАс и ти сме исти, а всушност толку различни, никој тоа не го разбира, освен јас и ти. Јас и ти, со поглед се разбираме, јас и ти, ние, нашата забеганост, колку се надополнуваме и разбираме, ние... никој не е разбира, а секој би дал се за да го има она што го имаме. А јас и ти имаме многу, премногу, нешто вредно, безценето, нешто најискрено, најубаво... ќе помине и ова, по некој месец ќе се смееме кога ќе се сетиме, знаеш како и секогаш... мора да помине, затоа што јас без тебе не можам, секогаш ти викам дека не можам, и дека си ми се, добро, можеби со многуу труд и би можела, но работата е што не ни сакам, затоа што те сакам, always have, always will... http://www.youtube.com/watch?v=3JWTaaS7LdU "I Will Always Love You" If I Should stay I would only be in your way So I'll go But I know I'll think of you every step of the way And I... Will always Love you, oohh Will always Love you You My darling you Mmm-mm Bittersweet Memories That is all I'm taking with me So good-bye Please don't cry We both know I'm not what you You need And I... Will always love you I... Will always love you You, ooh [Instrumental / Sax solo] I hope life treats you kind And I hope you have all you've dreamed of And I wish you joy and happiness But above all this I wish you love And I... Will always love you I... Will always love you [Repeat] I, I will always love You.... You Darling I love you I'll always I'll always Love You.. Oooh Ooohhh И откако се ќе помине... Крајот се знае, секако дека ќе биде среќен.
Ооооо сељаку еден.Што сакаш сега?твоето време помина.Помина одамна.Ги искористи сите можни џокери.Што сакаш сега?Остави ме да си го живеам животот,остави ме да го сакам него! Тој што навистина ја заслужи мојата љубов.Скапаницо една глупава.
Само ќе ти кажам дека премногу ТЕ САКАМ! И неможам,а и несакам да живеам без тебе Мило ми е што те изненадив пријатно,знам дека ти се допадна И, и ,и знам дека и ти ме сакаш
Знам, и ти знаеш нели? Требаше од по одамна вака да постапувам, да те стегнам малку. Мил си бе, нај милото суштество си што постои...
Ти благодарам. За сиот труд вложен во мене. За тоа што ме претвори од крајно ладна во емоционална личност. Што ме научи како да сакам.Што имаше трпение додека те распрашував за твоите бивши љубови, по милион пати. За тоа што кога ќе ми кажеше дека е крај на некоја тема, повторно ја отворав и пак објаснуваше, само да бидам мирна. Не се откажа од мене кога правев облог дека нашата врска нема долго да трае. Имаше сфаќање за моите чудни, стародмодни размислувања и веруваше дека полека ќе се променам. Ме научи како не треба сите освен ти да ми бидат приоритет. Како да најдам време за она што го сакам. Имаше разбирање и за она што во моментот не можев да ти го понудам. Сите денови во кои преовладува мојата негативност, наоѓаш начин да ме смириш. Доаѓаш да ме видиш кога ќе ме зафати мрзата и доаѓаш наспроти сето карање од твоите. Полека ја менуваше мојата стегнатост и срамежливост. Ме научи како да правам планови на долги патеки и како да бидам сигурна во нашата љубов. Како да ти верувам и минатото да го оставам позади нас. Свесен си колку работи промени кај мене, трпеливо, малку по малку, некогаш со јасни совети, некогаш суптилно, за да ни успее врската. И ниеднаш не си ми префрлил, нити пак ти проработе егото. Фала за она што сум јас денес поради тебе. Фала што направи да ја доживеам љубовта на најдлабок начин.
Сакам да ти ги бакнувам трепките и да ти ги собирам капките дожд со устето. Не сум свесна колку сум клише. И да, сакам пак да трчаме и урламе ко ментални по дождот - of course, со милите ми црвени штикли под едната и со тебе под другата мишка. Ех, малер ми е црвената боја, не знам што толку сум се запнала по неа.
Требаше да си го земам со мене и блузонот што ти е кај мене. Пред да одам го мириснав, е тоа беше ко ти да беше до мене, целиот мириса на тебе. И сега ми фали тој мирис. Запамтен ми е во мозокот, али ми треба да го мириснам. Немаше да го собере во торба, иначе стварно ќе го прошетав и него. Уште само некој ден ...
