Многу ми е мило што се грижиш за мене во овие моменти.Се радувам што ме караш да одмарам за да оздравам! Ти благодарам за подршката најмил мој! Стискам палчиња јас за тебе вечер!
Што убаво си ме изненадил сабајлево со кафенце со појадок па и со внимание. Се си мислам денес празник ли што, што ли е Ајде дибече учи ми за утре и вечерва очекувај ме на гости
Неможам да се помирам со тоа дека не сме заедно, иако треба да се понашам како ладнокрвна кучка. Не сум јас од тие таквите. Мене ме боли, јас љубам со срцето и со душата. Ме боли тоа што те изгубив, но уште повеќе ме боли тоа што ти ми го направи. Секогаш откако ќе пукне тиквата за било која работа, потоа сите ја отвораат устата и кажуваат се што знаат, па и овој пат јас не сум поштедена од разоткривање на твоите мистерии додека бевме заедно. Се срамам од пријателите верувај дека слушам со наведната глава и срцето ми се кине кога слушам колкава глупчка сум била т.е. ти си ме правел таква пред другите. Прими искрено и големо Б Л А Г О Д А Р А М од се срце
Убаво е кога знам дека можам во било кое време да те побарам кога си ми потребен. Секогаш ме спасуваш!
Не си ти крив сонце, само сум многу уморна.. и имам една работа што ме мачи многу. Се надевам дека се ќе се реши побрзо.. Те сакам најмогу, не се обвинувај за ништо.. Ти си едноставно најдобар..
Моите спомени за тебе потекнуваат од моето најрано детство. Ми текнува низ магла на едно девојче во црвено фустанче со жолта панделка,и едно мало момче со вртена косичка.Трчаме низ преполната сала со гости,се натпреваруваме кој прв ќе го дофати прекрасниот фустан на невестата. После меморијата ме води кон едно сончево утро,јас и ти на велосипед со помошни тркалца се учиме како да возиме.Во позадина нашите татковци разговараат. Мојот прв ден во забавиште заедно со тебе.Мачење мака со буквите и броевите. Јас и ти во драмската секција.Заедничкото бегање на две деца затоа што не сме добиле сладолед каков што сакаме.Уште многу спомени ме врзуваат за тебе. Почетокот на пубертетот.Твоето прашање зошто носам одеднаш горен дел од костимот за капење. Твоите раце кои од мали детски раце наеднаш добиваат некоја сосема нова сила,за мене нов облик. Пораснав заедно со тебе.Велев јас и мојот другар ќе бидеме еден за друг тука засекогаш. Емоции кога сфативме дека не преплавуваат некои сосема нови чувства.Моите пеперутки во стомакот,и твојот заштитнички однос кон мене. Спонтаност.Тоа беше зборот кој го опишуваше она што го имавме.Меки усни,мирис на јагода,сега се изгледа далечно.Ко јас и ти да сме постоеле во некое друго време. Не сакав да биде вака..Не сакав да бидеш ти повреден.Неможам да поднесам кога мајка ми кажува за тебе.Како си продолжил,,како сега си некако сменет.Не сакам да заборавам,не можам. Ако соништата некогаш би станале реалност,би сакала да ги следиш моите чекори,да не ја пушташ мојата рака.Ако,некогаш има втор пат,ако твоите чекори случајно те донесат до мене ќе те чекам. Јас,твоето будалче и авантурист.Како што љубеше да кажеш..Ти си моето се..
Какво е чувството кога ќе ти каже некој НЕ? Какво е чувството кога ќе бидеш одбиен? Какво е чувството кога си последен на листата? Сега знаеш какво е, а ? Знаеш сега како ми беше мене? Сега јас почнувам да ја играм твојата игра, ти ја играј мојата. Сега јас ќе сум таа што ќе вика НЕ и што сите други ќе и се поважни. Сега ти си јас, јас сум ти.
Те сакав како другар, и сеуште те сакам. Но има некоја жичка, некоја дилема кај мене која ми дава до знаење дека повеќе не те сакам како другар, туку како нешто повеќе. Но се прашувам како да се впуштам во нова афера кога повеќе не верувам на никого, кога повеќе несакам да бидам јас таа што ќе биде повредена. Но некогаш мора да се скрши ледот. Иако ми кажуваш дека тоа што не донесе кога немавме такси со што да се вратиме беше само за мене, го знам тоа. Го предчувствував и сакав да ти кажам. Но сега ти потврди. Знам дека поминуваш толку километри само за да идеме на кафе. Само за да ме видиш. Знам дека се е за мене. Но верувај тешко ми е. Сеуште ми е тешко пак да продолжам и по пола година, но знам дека еден ден ќе морам. А кога си ти се поблиску до мене знам дека тој ден се ближи. Денот кога ќе се впуштам во нешто ново. Нешто поинтересно. Без нервози, без притисоци, без напнувања.. Зошто знам каков си. Те читам како првооделенски буквар. И те молам не се разочарувај во билошто. Секогаш бев тука за тебе, сум и ќе бидам, исто како што и ти беше со мене во било кое време. Знај дека можеш да ми веруваш.
Некој да ми кажеше дека повторно ќе те сретнам после толку години, немаше да го поверувам. Никогаш не ни помислив дека пак ќе се најдеме еден спроти друг. Ќе ми простиш ли ако ти кажам дека еден период дури заборавив и дека постоиш? Ама само дел од секунда, откако ме погледна ми требаше за да се присетам на се што бевме, на се што си значевме еден на друг. Повторно шетавме на самрак, еден покрај друг и твоето куче околу нас. Сеуште си истата „зеленика“ како што милував да те нарекувам, онај истиот од кој ми беше доволно да добијам само поглед или насмевка а секогаш добивав повеќе од тоа. Имавме и планови заедно, се сеќаваш ли? Јас дури сега се сетив на се... Сакавме и уште едно куче, сакавме и заеднички двособен стан, сакавме заеднички живот кога ќе пораснеме зошто знаевме дека сме деца. Пак ми го прати истиот заводлив поглед од кој секогаш ми се тресеа колената и се топев како шеќер во вода и ми затрепери срцето но само за миг. Ми годеше повторната средба со тебе... Но зошто ми ги кажа тие зборови? Знаеш и самиот дека сега е веќе доцна за тоа... Со задоволство ќе ја прифатам твојата покана за кафе. А некогаш можеби и ќе се покаам затоа што излезе од мојот живот или пак затоа што се врати премногу доцна...
Би му кажала дека го сакам, се вели дека женските некогаш први треба да го кажат тоа Те Сакам, ама ако му го кажам тоа тој толку ќе се подуе што мислиш ќе летни како балон.
Оф многу ми е жал што понекогаш сите граници ги поминувам, ама не си ти крив за мојата несигурност. А не можам да ти кажам каде лежи зајакот, не можам да ти кажам каков страв понекогаш ме обзема, ми го полни срцето и се однесувам така никако... Т.е така како што после се не заслужуваш, не заслужуваме. А пак, покрај мене си, во секоја ситуација, во се и за се си тука, да ме слушаш кога бескрајно зборувам, да ме тешиш, поддржиш, разбереш, да се сносиш со моите глупости, да ме насмееш додека плачам, едно нешто не си ми забранил, за ништо не си ми пререкол, секоја желба гледаш да ми ја исполниш ... колкав идиот треба да сум за во тебе да се сомневам и да правам кавги за глупости? Извини. Имаш толку добра душа... Фала ти, фала што ме сакаш толку многу, и толку искрено, толку детски и толку ... вистински.
Ми недостигаш.. И тоа многу. Тапа е вака. Не знаеме на што сме, грдо ми е што се испонашав и јас така, ама грдо е и од твоја страна, знаеше дека ме боли тоа што го правиш. Мислам дека пак би можеле да се обидеме, ама се ќе биде како порано, едноставно нема да бидам среќна на тој начин ,знаејќи дека и тебе те болат некои работи од минатото и незнаеш што сакаш, незнаеш што чувствуваш. А мене тоа ме повредува, знаејќи дека јас сепак за кратко време се приврзав многу за тебе .. Чудна работа. Јас, која никогаш не сум се приврзувала со никој, сум ги оставала скоро сите, не сум знаела какво е тоа чувство да ти недостига некој, да сакаш да си покрај него.. сега ми е вака. Тоест да не лажам, пред тебе имаше уште некој што неизмерно му се препуштав и му давав се, но и тој ме повреди, ама сепак сеуште го чувам во срце, мили ми се тие спомени.. Би сакала да пробам пак, знаеш. Ама зашто би, кога се ќе биде како порано. Џабе ми беа сите твои гаранции и ветувања дека нема пак да се случи истото, дека сега си се променил.. Хах, како може сета таа конфузност од тие твои чувства да исчезне за така краток период? Не ни помислив дека е така. Ама сепак.. за момент се залажав и ете.. сега повторно поминувам низ истите работи. Ама.. Ми недостигаш, сеуште.
