Што ве здоболело најмногу во животот?

раскинувањето со дечко ми иако помина мн време ме боле како првиот ден

 

Како "благодарност" за секогаш пружената помош од моја страна, најмногу ме здоболеа ножовите во грбот кои ги добив од "пријателките". И со ова можам да се надоврзам со мојата наивност во минатото. Но како се вели, учиме од грешките. Сфатив дека не треба да се има преголема доверба во луѓето бидејќи не можеш да знаеш каква намера има таа насмеана маска пред тебе. Всушност сфатив дека денес живееме во општество каде злобните лица се затскриени зад маски и бараат жртви да веруваат во нивните бедни лаги и игри.

 

Ништо

 

Боли тоа што сум сирак. Само мајка имав и неа ми ка зема Господ. Толку млада и прекрасна ко ружа венеше додека ја снема. Мислам дека светов го превртевме за да најдеме спас. Не најдовме...

 

Da mu raskinam na decko mi - prekrasna licnost vo sekoj pogled .
Da se soocam so faktot deka gi izgubiv cuvstvata i povtorno sum na nula .

 

Што имам родители исто како да ги немам.

 

Ме боли негрижата и себичноста на мајка ми
Ме боли што не можам ни да разговарам со неа, бидејќи има ставено ѕид меѓу нас
Никогаш не се ни потрудила да се зближи со мене
Никогаш не ме гушнала, никогаш не ме бацила, никогаш не ми рекла те сакам.....
Се што она не била за мене, сето тоа сум јас за моите деца...

 

Неговото однесување кон мене после се што поминавме заедно, после се што направив за него, тоа што не ме почитува(л) ,тоа што не му е гајле за мене, тоа што други му се побитни од мене.

 

Najmnogu boli smrtta na majkami, koja dojde bukvalno grom od vedro nebo, bese bolna no neznaevme deka ke ja izgubime vo rok od tri dena boli premnogu boli, fali nejzinoto prisustvo domot ni e prazen bez nea, nikogas ovaa bolka nema da pomini, srceto mi se kinese koga ja vidov kako lezi bespomosna na bolnica, koga ja drzev za raka a neznaev deka toa ke bidi posleden pat, koga go vidov bezzivotnoto telo nemozev da veruvam deka nea ja nema poveke.....

 

Тоа што во семејството се е на грбот на мајками, татко како да немам.

 

Сознанието дека сум толку слаба за борба а толку издржлива на болка.....Грешката во мојот моторен и психички систем....Сакам да се променам

 

Смртта на една другарка. Разделбата со класната, бев многу поврзана со неа, како втора мајка ми беше.

 

Шамарот на татко ми.Физички не, но психички мноогу ме здоболе што дури и ме разлути и ме натера да се заколнам за нешто за кое никогаш не помислив до сега а не би ни помислила.

 

Тоа што немам живот.

 

Смртта на првото чедо на брат ми, мојот внук. Неописливоста на болката кога снаата не даваше да и го земат од раце мртвото чедо

 

Најмногу ме болеше во животот операцијата на мајка ми, после кога брат ми беше психички растроен- параноја, халуцинации и анксиозност. Се среди, но сега повторно почна да му се враќа тој проблем.
И сега смртта на татко ми.

 

Денес слушам срцева реакција утре веќе ја нема. ..

 

Денот кога дознав дека му престанало срценцето на ембриончето од првата бременост.

 

Тоа што бев наивна и со години и бев прав пријател секогаш тука за погрешни личности.

 

Наивноста, тоа што дозволував да ме третираат како дете.
Исто така животот на мајками дено ноќно работеше за нас за да имаме што да јадеме додека таткоми ја коцкаше цела плата...