Што ве здоболело најмногу во животот?

Очекувањата мои и светот и околината како ги гледам околу мене.

 

После злочинот отиде на психолог да поразговараш?

 

Погрдните зборови што и ги имаат кажано на мајками, и нејзините солзи...

 

Ne padnav vo teska depresija podocna zavrsiv na psihijatar i veke nekoe vreme se lecam sum pod terapija no nemozam da razgovaram seuste kako treba na taa tema

 

Наместо да пиеш "хемија", подобро оди на психолог да разговараш. Колку толку би ти помогнал.
Цел живот ли ќе трпиш и ќе клукаш апчиња?

 

Што се не ќе прочиташ...

 

Probuvam sega da se odviknuvam i da prodolzam da ziveeam bez terapii nemozam da se iskazam zatoa sto pri sekoe spomnuvanje na toa dobivam napadi znam deka ne e resenie tableti i slicno no toa vo toj moment bese ne izbezno neznam dali nekogas ke funkcioniram kako treba seuste

 

Мисли секогаш позитивно, социјализирај се што е можно повеќе, комуницирај со блиски луѓе и само од себе ќе го снема.

 

Mnogu raboti.
Migot koga doznav deka majka mi e bolna od rak. Bev maturantka, izgubena bev, no sepak se izborivme zaedno. I fala mu na Gospod sto mi podari hrabrost.
Migot koga tatko mi trebase da pravi operacija.
Denot koga me ostavi eden decko.
Go sakav premnogu.
Me ostavi bez objasnuvanje, me ostavi rasplakana mnogu noki kade sto se prasuvav sto se sluci.
A potoa vidov slika so bivsata.
Taa vecer samo sto bev zakrepnala, sok me mavna. Sekoj zbor mu bil laga. Sum ziveela vo zabluda. Najloso od se, sto posle pak pocna da mi pisuva, i da se pravdi. Togas go izbrisav, od sekade.
Denta koga drugarka mi se oddaleci, cisto onaka bez zbor.

 

Потеклото

 

Najmnogu me zdoboli pred edna gidina dodeka jas se lecev na bolnica od kancer, moite prijateli i kolegi od rabota se smeele deka jas sum gotova i deka ke umram. Premnogu mi bese tesko togas svativ deka jas nemam prijateli. Toa ne me zdoboli tolku, me zdoboli toa sto veke me smetaa za mrtva

 

Лажното ,,те сакам ''...

 

Кога сакав да се отпишам од факултет кој не го сакам од сам почеток (сите го знаеа тоа) и мислев дека ќе добијам поддршка, добив навреди од најблиските.
Сеуште ме болат зборовите "ти нејќиш да студираш ништо а не дека тоа не го сакаш" "ти си неодговорна" итн итн...
Седев сама на еден камен и плачев,никогаш не сум се почувствувала поосамено и попонижено.
А ме боли секој ден што немав и немам храброст сеуште да се откажам од факултетот од инает и од страв. А инаетот најмногу мене ми се враќа, се уништувам секој ден бидејќи не го следам мојот сон, туку следам туѓ сон..

 

Солзите на мајка ми во една ситуација каде го гледаше срмејството како се распаѓа. Кавга по кавга, депресија, немоќ, болест, разочарување.

 

Најмногу ме боли тоа што опшеството ме отфрла заради тоа што сум нимфоманка.Се срамам да излезам на широк сокак.Одам со наведната глава.Слушам само навреди од блиските кои секој ден се повеќе и повеќе се оддалечуваат од мене.Ќе кажат ку*ва е.Цел град го помина.Никој не ја гледа другата страна на приказната.Секој бега како од оган.Пријателите се оддалечуваат.Мажите се врткаат наоколу за да ме искористат.Не можам да најдам дечко што ќе ме држи за рака и ќе ме сака,што нема да се гнаси да ме бакне в уста.Секој има право на малку љубов нели?Тоа најмногу ме повредува.

И мене татко ми со сила ме запиша на факултет за да може да каже пред другите ,,ете ќерка ми студира''.Не ме пуштија да студирам на факултетот кој го сакав со изговор дека немаат доволно пари.И јас ќе се отпишам од факултетот.Знам како ти е.Ја имаш мојата подршка.

 

Сакаш да кажеш сериозно дека сите "те знаат" дека си нимфоманка па идеш со наведната глава низ град? Зошто би се оддалечувале луѓе од тебе? Освен ако сексуалните нагони не ги исфрлаш на нив тогаш не ми е јасно стварно..

 

Да веќе цел град ме знае а не успеав да се запишам на факултет далеку од тука за да се оддалечам од местово и луѓето.Не е точно дека му се нафрлам на луѓето.Многу ретко да пишам прва на машко.

 

Лажна надеж.

 

Што добиваш од тоа што си со наведната глава, од тоа што мислиш дека никој не те сака дека те навредуваат и те нарекуваат ку*ва, ништо буквално ништо, само тага, депресија сомнежи во себе дека се во право. Не никој нема право да те осудува каква си и што правиш, ич да не ти е гајле за тоа што другите зборуваат, Крени ја главата смеј му се в лице, плукни пред нив и продолжи напред, пред секој што ќе те навреди. А за тие мажи што се вртат околу тебе премногу се за жалење. Покажи им дека ти си девојка, твој живот твој правила. Покажи им дека секое скитничко куче се врте по секоја кучка од улица. А ти не си таа. Состави си став и не дозволувај да те потценуваат и повредуваат, верувај не си единствена што е во истата ситуација. Биди дама! Не се замарај кој како кажал за тебе, доколку му обрнуваш внимание толку повеќе си зазимаат сила да те повредуваат. Исправи се!!

 

Фала ти многу навистина