Ќе испијам две три чаши вино и ме носи во таква состојба да не ми е гајле за ништо па макар и светот да се руши. Пуштам филм/подкаст или стоицизам видеа и утре дента сум нов човек.
Прво се здрвувам, кнедла у грло, солзи у очи кои ги контролирам да не ги пуштам пред луѓе, кортизолот до небо, си патам тивко. Коа конечно ќе сум сама, плачам, липам долго време дур не се смирам. Потоа сум ко воз да ме смачкал.