Првата година е најтешка, морам самата да направам самоконтрола на расположенијата кои ми ги поправаа рисперидонот. Ако успеам да се стабилизирам првата година, после тоа ќе биди полесно, доста полесно. А ова лето не ни излегвам од дома, од септември ќе почнам со една работа со која ќе бидам и на терен и во канцеларија. Не можам да работам фиксно работно време од 8 часа, затоа ќе направам да работам 4 саати во канцеларија и уште 2 часа нешто како фрееланцер.
Жално е што многу психолози и психијатри не знаат да препознаат биполар.. Ги лечат со погрешна терапија пациентите и се добива впечаток дека терапијата не помага.. А мислам уште потажно и пожално е што некои сами си ја поставуваат дијагнозата дека се биполарни со тоа што прочитале 2 пасуса на википедија и сфатиле дека аха да променливо ми е расположението и биполар сум.. Или со овие тестовите онлајн што си ги прават..
Жално е и што сме сите обележани од околината и демек хахаха оваа е ненормална, хахах абе ајде шо барам јас со таква женска да бидам, не дај боже децата ко неа да ми се....исклучени од се, ама јас сменав сега терапија и ми е мн подобро...и морам да одам на психијатар секој месец. Морам! Барем ќе му изнакажам се што ми тежи на душата, сите кошмари и стравови. За спиење земам само дијазепам, Заластра и витамин Б6....подобро ми е од оваа терапија само по месец дена. а одењето на психолог се смета како аха оваа е несалам. Јас подобро да одам - и да имам работа и нормален живот, отколку да не одам и да ме заклучат во лудница.
Не е жално за нас што одиме на психолози и психијатри. Жално а богами и срамно е за оние кои етикетираат и осудуваат оти од такви си патиме и најчесто заради нив одиме. Таквите кои осудуваат други луѓе треба да се први што ќе одат на терапија.
Поздрав на сите! Сопругот ми е со биполарно и е најпрекрасниот сопруг на светот! Поодговорен и постабилен човек не постои на светот! Јас со мојава анксиозност имам многу поголем проблем, него тој. Си зема терапија веќе 15 год, од тинејџер, и заборава дека има некаков дисбаланс.. Језиво е колку стигма има околу менталните заболувања, додека "здрави" светов го прават пуздер секој ден.. Сопругот, кога се запознавме, уште на почетокот ми кажа за ова, на што му реков, дека сега уште ми е попривлечен. Инаку, татко му е психијатар а мајка му социјален работник, и наместо да го поддржат, тие му рекле седи дома, не работи ништо, ние ќе те храниме. На 19 год си заминува од дома. И до денес е самостоен и работи милион работи за да преживее. Многу добро функционира оти сам себе никогаш не се доживува како да е покус од другите во нешто. Си ја зема терапијата и секој ден оди на работа. Добрата страна е што живее во Грција. Има многу подобар третман за разлика оттука. Но, му требало време додека му се погодила терапијата. Трпеливо и со многу обврски. Колку и да е тешко на моменти. Ве гушкам сите.
Не знам кој е по психо - мајка ми што трпеше тежок пијаница и трчаше и го молеше да прекини да пие - или јас што прекратив брак ама барем не си го трошам животот на бившиот маж. И да, имам тајна врска, ама подобро е вака, отколку како неа/ Барем си го живеам животот мирно. Си имам прекрасно детенце кое е најдобро на училиште и математиката ке му ја форсирам, ќе го научам се што знам - ама најмногу да биди силен и независен. Среќата е во нас самите, без или со биполар. Бравос за мажот ти. Би сакала да направиме група тука да се поддржуваме, оти мн луѓе се несалам.
Јас сакам да направам и нешто повеќе од група, некој пансион, центар со сместување и програми за рекреација.. На колку од нас ни треба во тешки периоди кога и блиските се презафатени или едноставно не можат/не сакаат да ни посветат внимание, да имаме каде да одиме и да одмориме, да се дружиме со слични на нас.. И сето тоа бесплатно. Оти луксузни рехаб центри има колку и да сакаш, но не секој од нас е капиталист. Прекрасни идеи, немам средства да ги остварам. А мислам дека само тоа би ме спасило од сама себе. Да го посветам животот на таквите како нас. Замислете преубав амбиентален центар со домашна атмосфера покрај море, со добар стручен кадар на психолози за почеток. Секој да може да одмори, да се почувствува згрижено и заштитено. Пополека да се прилагодува на обврски, готвење, чистење, да има и други активности, прошетки, малку спорт. Фали вакво нешто, не само тука. И по Грција имам пребарувано, нема. Само луксузни капиталистички центри каде ден чини илјадници евра.
На менталните заболувања најмалку внимание се посветува, и претажна сум што знам луѓе кои имаат прекрасен потенцијал да бидат стабилни граѓани, но условите не им дозволуваат. А таквите кои едноставно и немаат потенцијал и мора некој да се грижи за нив. Оти да нема топло место каде би се грижеле за нив? А тоа да не е Бардовци и језиви ментални установи со страотни услови. Истражував по цела Грција, исто е. Многу повеќе се посветува внимание и се даваат пари од финансиери за прифатилишта на сексуални работници за кои немам против да не бидам погрешно сфатена, а никој за таквите како нас. Како да е табу... Или такви им се математиките.. Во капитализмот табу е да се помага без профит.
Многу луѓе патат од Биполарно растројство . Лично , не знам некој да има од моето опкружување ( никогаш не отварам теми околу здравствени проблеми со пријатели и познаници , бидејќи тоа го сметам како " пикање нос во туѓа интима " ) , но доколку некој би сакал да ми каже вакво нешто , секако дека ќе го сослушам и ќе го поддржам колку што можам . Можеби во еден период од животов минав низ ова , и ако беше тоа , среќа краткотрајно беше ( стресот од булингот што го доживував , си го направи своето , инаку немам фамилијарна историја на биполарно растројство ) .. Тоа беше период кога менував расположение од минута во минута буквално . Во еден момент се смеев , во следниот сакав да задавам некој , а веднаш по тоа , плачев како најтемниот облак .. Тоа ми е и најцрниот период во мојов живот . Од денешна гледна точка , тој период ми е како низ магла , како на некои јаки дроги да сум била .. Се сеќавам на се што ми се случувало и што сум правела , а повторно , како да не сум била јас таа што го правела тоа .. Не знам како да го опишам тоа . Како да се гледам на Тв во некоја серија , а сепак , сум го преживеала тој период ..
Bipolarno rastrojstvo e nesto sosema drugo, i kolku znam e hronicno. Soprugot go ima i e 20 god na terapija, i ke bide cel zivot. Postabilen e od mene. Od bipolarno ne se menuvaat na minuta raspolozenija nego na periodi koi mozat da traat nedeli pa i meseci. Se odi od manija do depresija. No, za sreka postojat dobri terapii i psihijatri, pogotovo tuka vo stranstvo, i soprugot zivee potpolno kvaliteten zivot.
Многу ми е жал што си трпела булинг. Убаво опиша како си се чуствувала од него. Промените во расположението како последица од трауматичен, тежок период низ кој си минувала се една работа. Биполарното е сосема нешто друго. Кај биполарното растројство промената не е нужно условена од некој конкретен, моментален настан. Едноставно се менуваат емоциите, и го преплавуваат човекот. Има критериуми што треба да се исполнат за да се даде дијагноза биполарно. Една манична епизода треба да трае најмалку 4 дена до недела, мислам, и тоа секој ден и скоро цел ден за да се смета дека е манија во прашање. Еве еден интересен разговор со девојка со оваа дијагноза и со нејзините блиски:
За среќа , веќе е минато . Не бев сигурна дали преживував моментално биполарно , ете не било , сум помешала поими ( за среќа ) . Сепак , тоа не го исклучува фактот дека многу луѓе патат од ова , и верувам дека е многу тешко додека се воспостави дијагноза и соодветна терапија ..
Здраво, не знам дали постов е за тука.Бев два пати итно на психијатрија. Симптомите ми се анксиозност што не можи да се смири со Хелекс, и депресија што не можам да се грижам за себе. Низ годините имав дијагноза депресивно анксиозно нарушување, последните месеци шизовидно нарушување. Толку изгубен не сум бил никогаш. Буквално не можам да размислувам. Дали сум за хоспитализација, и ако сум оти последните два пати не ме задржаа? Ми се чини дека умирам, од што не можам да се грижам за себе. Сам живеам и многу сум повлечен. Што треба да направам за да ме хоспитализираат? Да кршам, да викам, не сум таков.
Плус години имам ист проблем како дечково. https://forum.femina.mk/threads/Проблеми-со-памтење-концентрација-депресија.16018/
Брат прво се ќе биде во ред те прочитав и ти ветувам дека поминува не си сам во ова Ние од Фемина сме тука за тебе прво што треба да направиш е да посетиш терапевт а ние ќе бидеме тука за поддршка. На многу им било така тешко и сега се добри
