Љубовта не е потреба, и не зависи од ништо ако е искрена и безусловна. Во оваа категорија секако дека не ја вбројувам само онаа кон партнерот која од денешна гледна точка, реално гледано е overrated. Инаку не, љубовта доаѓа после некое време откако партнерите подобро ќе се запознаат.
Не е потребно да се биди заљубен за да бидеш со некого. Прво нормално е барам малку да ти се допаѓа дечкото/девојката па љубовта ќе си дојде со тек на време. Но сепак не можеш да бидеш со некого доколку воопшто не те привлекува.
Одговорот ќе зависи од самата личност каква е и што сака. За некој незамисливо е да биде во врска со некој кого не го сака, за друг тоа не е проблем, битно е да се дружиме
Потребно да си заљубен за да можиш да тераш нормален живот - не. Да си заљубен за во кратка врска - и немора, ако е планирано да е кратко, ако немате сериозни намери подобро и да не се поврзвате многу. Да си заљубен за во долга врска - љубовта и довербата се клучот во долгата врска, ако не си заљубен во долга врска се ти е онака лажно на еден начин.
Преферирам да бидам заљубена ако сум во врска, не можам да замислам да бидам со некој кој не го сакам, како од корист, се знае дека тоа е лага и кога тогаш ќе заврши. Но денес има многу кои одат со некого само да се речи дека имаат дечко/девојка, што воопшто не ми се допаѓа.
Дури не се осигурате дека тој/таа заслужува обидетесе да не се заљубите оти не секој/а ги има истите намери како вас....ама како мене никогаш да не ми било срцето побрзо од умот па сега се најдов да солам памет
Потребата да се биде со некој е поттик од заедничките интереси, сфаќања и ставови за животот. Доволно е да постои меѓусебна привлечноста за да се започне врска. Можноста подобро да се запознаеме е патоказ кон заљубување.
И самите влегуваме во врски без љубов. За забава. Чисто за хранење на егото. Некои го прават тоа за да не бидат сами. Некои, од чиста досада. И што знам, мене тоа не ми е толку лошо. Повеќето од тие врски подоцна ги сметаме за грешка, но каков ли е тој живот без грешки. Досаден. Се е во ред додека сме млади, барем според мене.
Љубовта е потреба. Љубовта е една од малкуте базични мотиви кои го водат човекот низ животот. Незнам како вие го сфаќате тој концепт - ЉУБОВ. НЕ, не е потребно да летате по некој и да ви се врти животот околу една личност. Тоа е незрела љубов - најчесто во млади години секој од нас барем еднаш ја доживува. Но, да САКАШ, да се грижиш за некој, да имаш потреба од одредена личност, од нејзината блискост, присуство .ТОА ДА. (зборувам општо не за да фатиш некој - тоа може да се случи од безброј причини/) Јас не познавам човек, кој никогаш во својот живот не почувствувал љубов кон друга личност. Тоа е едно од малкуте работи кои ги имаме буквално програмирано во нашата структура како човечки битија. Е сега, да те прашам што мислиш под тоа ‘‘ТРЕБА‘‘ ... Треба од аспект на лична добросостојба или повеќе како морална дилема? Затоа што ако зборуваме за лична добросостојба, никогаш не е соодветно да употребиш збор како ТРЕБА, ништо не треба, се е релативно и зависи од склопот на личноста. За некои личности, да се биде со некој кој релативно малку се познава и нема силни чувства е просто незамисливо (иако тоа денес ретко се среќава) и обратно има личности кои се по отворени кон нови искуства. Само едно е сигурно, долгорочна врска не може да има добро влијание врз личноста, ако таа не е вљубена. (секако на начин на кој умее самата личност да сака.) Ако сакаш да зборуваш од морален аспект тогаш зависи од секој нас - кои морални вредности ги почитуваме и како ги сфаќаме.
Јас мислам дека љубовта доаѓа после стапувањето во врска. Најчесто врските почнуваат кога постои взаемна привлечност, она што би се рекло хемија. Потоа заедничи теми за разговор, слични интереси итн. Со тек на време тоа прераснува во нешто посилно, во љубов. За да започнеш врска не е потребна љубовта, но за да трае е неопходна. Не верувам во љубов на прв поглед и сл работи. Сметам дека за се е потребно време, па и за ова.
Баш сега ми падна на памет едно прашање и не знаев дали да отворам нова тема но кога ја видов оваа си реков дека најдобро е овде да го поставам прашањето. Знаеме дека е најдобро да бидеме во врска со некој кого го сакаме и кој не привлекува и физички и карактерно, но дали е океј да се биде со некој кон кого немаме емоции но со него ни е убаво, забавно, се разбираме и од кој добиваме многу љубов. Што мислите?
Ponekogas moze podocna da dojdat emociite no dodeka ne dojdat ne e dobro da se vleguva vo vrska, ostavete na vremeto dajte si prostor za poveke druzenje i zapoznavanje, pa koga ke se pojavat emocii, koga ke pocustvuvas deka ima hemija megu vas togas e vistinskiot moment da vlezete vo vrska, mislam deka ako se rodi ljubov megu dvajca koi pret toa se druzele nekoj period moze da porasne vo golema ljubov,vistinska i trajna, pred se vakvite vrski imaat golema pocit megu sebe,razbiranje i doverba koi se najbitnite raboti vo edna vrska za da opstane, ljubovite so prikazna se najslatki ljubovi
Да, затоа што животот без љубов е како огнот без топлината. (без разлика за каква љубов се работи, дали кон спротивен пол, ист пол, дете, родител, пријател, другар/ка, држава, нација, уметност. музика, струка, работа...љубовта е насекаде присутна само затоа што ни е неопходна- за да не смрзмене)
Љубовта е психичко неопходно чуство, и тој што не верува дури, еден ден со дотичната личност што не ја љуби ќе ја почуствува оваа неопходност и тоа како ќе му биде потребна низ животот. Многумина размислуваат дека дали по биолошки часовник или пак по материјалност, дури и по добрина и нежност од дотичната особа би можеле да живеат на тој начин со надеж дека еден ден ќе се заљубат, но подоцна и самите сваќаат дека со сила убавина не бидува.
Za mene ljubovta e dvigatel. Posle neuspesen dolgogodisen brak bez ljubov uvidov deka toa za mene e izmacuvanje. Sega po niedna cena ne bi dozvolila da zamre ljubovta. Se trudam i jas,a gledam i toj.
