Да му раскинам и да одам во странство или да останам со него?

Да сум на твое место би одбрала странство. Дечко како дечко, ништо не ти е гаранција дека ќе останете во врска, а за тоа не вреди да си пропушташ ваква прилика, можеби и единствена во животот. Освен тоа сеуште си млада за да се обврзуваш, и веројатноста дека кога тогаш ќе раскинете е голема. Ваму во странство, ако не ти оди факултетот, бар имаш избор да се вработиш, и зимаш солидна плата. Овде нема ни иднина ни бутур, затоа собирај парталите и не му мисли два пати.

 

А што е со тоа трчање во странство без никакви цели или идеја што би правела таму?
Што е планот, да се запишеш на некој рандом факултет, да се тупнеш кај роднини и да се надеваш дека некоја фирма сака мрзливи девојчиња што сакаат да поминуваат лесно во животот?

Прво направи план, па после размислувај што-како. Затоа што вака можеш и двете работи да ги изгубиш.

 

najdobro sama odluci,sekoj razlicno bi postapil.Jas sum za da odis ,a decko ti odma raskin ti predlozil mislam deka e sebicen .Se presmetal alal da mu e na ljubovta.Ako ti bese prasanjeto dali da ostanes tuka za nego,bi ti rekla ne.A za stranstvo,odlukata e tvoja i samo ti znaes dali sakas navistina da odis.
Sansata e ubava

 

Јас би ти рекла да заминеш во странство. Мислам дека дечко ти не е во право што ти поставува вакви услови, ако навистина многу се сакате ќе издржете неколку години одвоени. А подоцна би можеле да започнете да живеете заедно во странство. Нема врска што твоите не го сакаат, твој живот и твоја одлука. Ќе студираш и ќе работиш, ќе заработуваш сама пари и сама ќе одлучуваш со кој ќе живееш. Направете си убав муабет со дечко ти, не мора да се откажете поради далечината без претходно да се обидете.

 

Оди во странство, едноставно за тој период од 4-5 години, созрејте и двајцата, бидејќи сеуште сте млади, ако ви е пишано да бидете заедно, без разлика колку години ќе поминат ќе бидете заедно, но што ако не ви е така пишано, а ти ја пропуштиш оваа шанса да одиш во странство.

 

Од целава прича јас сфатив дека ти уствари си под гоооолемо влијание и притисок од родителите. Викаш дека имаш и некои други планови, дека не ти е одењето во странство тоа што го посакуваш, а и дека те врзуваат многу работи овде - дечкото поприлично многу.

Порано и јас се наоѓав пред некој сличен ваков избор. Со дечкото тогаш одевме неколку месеци само. Премногу го сакав и сфатив дека ако заминам ќе го пропуштам најбитното нешто за мене - да бидам со него. Еве сега одиме 4 години скоро, и здравје Боже, планирам и семејство со него. Никогаш не се покајав што не заминав, овде си направив други планови, ми се појавија други желби и соништа.

Што ти е поважно тебе лично, знаеш само ти. Од тоа што до сега го прочитав од тебе, ти не сакаш да заминеш. Немаш конкретно нешто што би сакала да го правиш, ни овде ни таму (според мене, за девојче од 18 години е нормално), а особено не ТАМУ затоа што немаш одреден факултет, немаш амбиции, немаш план, немаш цел што би сакала да ја постигнеш, а и да имаш е премногу неконкретна - подобар живот, што во суштина може да значи се, и ако немаш идеја како да го постигнеш, нема ни да го добиеш, особено не во странство. Нигде не се заминува дури не имаш идеја, цел и начин како да ја постигнеш. Роднините не можат да ти го изградат патот до целта, можат да ти помогнат во наједноставни работи (место за живеење, морална поддршка, можеби и финансиска).

Ти треба време, да си смислиш како сакаш да ти се одвива иднината, што ти е приоритет во животот, што сакаш да бидеш, да постигнеш. Дури не знаеш барем пола од работите нема да можеш да бидеш сигурна дека правиш точен избор.

За твоите... притисокот што ти го вршат се гледа од далеку. Ти си сепак свој човек, имаш 18 години, светот е твој, одлуките се твои! Познавам мал милион луѓе што ги обвинуваат родителите за нивните животни грешки, што се обвинуваат себе си затоа што не се спротиставиле. Таквиот живот е тежок.. често работата е до таму замината што нема оправање. Гледај што правиш, битно е. Советот се прифаќа, мислењето се прифаќа, ама одлуката останува твоја, барем така треба да биде.

Друг проблем што морам да ти го спомнам, оти чувствувам должност, е неприфаќањето на дечко ти од страна на родителите. Ако ти и тој не се браните еден со друг, кој ќе ве брани во животот? И пред твоите и пред сите, кога знаеш дека е во право! Не сакам да се навредиш, ама ти препорачувам да размилиш. Често децата што се одгледувани во семејства каде се почитувани материјалните вредности повеќе од духовните и самите подоцна пројавуваат такви карактеристики. Ако се препознаеш себе си како таква, остави го дечко ти, ако ништо друго заради хуманост, оти е тешко да знаеш дека не вредиш во очите на друг и тоа заради пари. А ако не си таква личност (искрено се надевам, чим веќе одите 4 години), застани пред твоите и направи муабет! Сама донеси го дома, докажи му дека не се разделувате. Луѓето што вршат голем притисок, за да сфатат нешто мора и самите нив да му се врши притисок. Не сакам да ти кажам дека треба да се караш, туку дека отпорот сега многу е подобар одколку отпорот подоцна, кога можеби ќе биде и доцна.. (никој не сака цел живот да е потценуван, знаеш). Всушност, не треба да му се спротивставиш само за проблемот со дечкото, туку за целиот твој живот, ако чувствуваш пренагласено нивно влијание во твоите одлуки, ако не те оставиле да правиш слободен избор.

Твоите ќе ги разочараш само ако видат дека не си успеала во животот, а како може човек да успее ако го прави тоа што не го сака?

Не ми е мило што ти изнесов нови проблеми, ама сметам дека тие се исто битни, а можеби и повеќе (јас сум сигурна) од првиот што го наведе сама. Сметам дека ќе имаш подобар живот ако почнеш сама да си го кроиш патчето. Е сега, одлуката е твоја.

Се извинувам за долгиот пост... Едноставно имаше премногу да се каже..

 

Јас ќе се согласам со Татјана затоа што се работи за твојата иднина. Не го прави она што го бараат и налагаат другите од тебе. Што е тоа што го сакаш ти за себе? Ако отидеш во странство дали би успеала? А овде би го оставила својот партнер кој го сакаш, а ако не успееш и се вратиш се плашиш дека тој нема да те чека? И да, доколку се одлучиш да замиенш ако сакаш повлечи го и својот партнер како што кажа некој затоа што искрено врска на далечина тешко успева. Обично велам на сите без ризик немаш успех но во вакви ситуации останувам без зборови.
Луѓе, не дозволувајте родителите да ви ја планираат иднината.

 

Kako so citam ovde velish deka bile dobri lugje negovite i deka si se sakate togash ostani tuka

 

изберија љубовта ! кога тогаш ке завршиш фах и овде али со дипломата не можиш да спиеш и да си исполнета со љубов и среќа , јас познавам мн што се во други држави и одежуваат врска али мн се заљубени е сега ако се сакате вие ......

 

Што и да кажеме ние, сепак крајниот резултат останува на тебе.
Мене најголема цел во животот ми е да успеам САМА, најмногу преку образование! Да не зависам од никого во иднина, да се гордеам со себе!
Немаат сите шанси да учат во странство. И да не учиш сега, на факултет, знаејќи дека од тие четири години ти зависат следните четириесет, е богами ќе седнеш и ќе ја загрееш столицата. Не ти велам да раскинеш и да заминеш. Зошто не пробате? Можеби врската ќе ви стане уште поцрвста кога ќе заминеш. Барем денес, постојат многу начини на комуникација.
18 години не се ништо. Животот е пред тебе. Што ако утре се скараш со дечкото? Ќе сватиш дека си пропуштила животна шанса. И што и да одбереш, секогаш ќе има едно ШТО АКО?
Како и да е, разгледај ги сите опции, види што ти оди ТЕБЕ најмногу во корист и одлучи. Сепак твој е животот и ти си знаеш што е најдобро. Среќно!

 

Moj совет ти е да одиш во странство.Ќе имаш далеку подобра иднина, работа и се тоа.Можеби сега делуваш неодлучно, али 18 години имаш, само 2 години повеќе од мене па сигурно дека нема да си толку сериозна и решена.Твоите само убаво ти мислат.Штом имаш шанса мафни се од тука, сите тоа го посакуваме али ретко кој има шанса.Здравје боже кога ќе стигнеш таму и самата ќе ја увидиш разликата, ќе се вразумиш и ќе загрееш столче, бидејки самата ќе сфатиш колку е тешко.
За дечкото, извини вака али да те сакал искрено немало да те условува така.Треба да те поддржи, па ако е толку силна љубовта помеѓу вас може да те почека 4 /5 години па потоа заедно да си правите планови за иднината,И да, дечковците доаѓаат и си одат.Прилично си млада, сигурно уште многу како него ќе запознаеш, али ако ја отфрлиш оваа шанса ќе си ја тупиш главата после коа ќе рмбаш по цели денови за една мо*ана плата од 150 евра.
Али сепак на крај ти си одлучуваш, размисли трезвено и одбери го најдоброто.

 

Тој дечко ти е токмак. Некој што те сака не би ја одбрал најлесната опција туку ке проба барем дали функционира или не. Дечковци не ти бегаат, верувај. Оди си во странство и пробај да студираш таму или ке се каеш за цел живот

 

Ти си неодлучна, а дечко ти е себичен.
Да направиме претпоставка, одиш во странство и сакаш да учиш факултет, ама од друга страна учењето ти е слаба страна.Сега дали тоа да живееш во некоја странска држава, толку силно го посакуваш?
Значи, подршка имаш од две страни твоите и роднините таму.Ама прашањето е дали си спремна по секоја цена да останеш таму, дури и ако не ти оди факултетот.Оти ако не учиш, имаш сигурно можност да почнеш да работиш и да започнеш нов живот.Значи, пак имаш шанса да останеш во таа земја.Каде ја гледаш својата иднина?
Да ти кажам пример за мене.Јас одев долго време(тогаш околу 5 години) со дечко ми(сега маж) и на него му се отвори можност да отиде во странство да работи околу година, можеби и подолго.Точен временски период немаше.
Јас ни во еден момент не го условив да му викам, зошто одиш, ако отидеш крај меѓу нас.А, сега барем интернет имаш секаде и на телефони и компјутери.Пред 8-9 години не беше тоа толку застапено.Значи отиде, а гледањето знаеш какво ми беше.Никакво, немам интернет дома.Студирам, а сум со еден родител кој не може да ми го даде тој луксуз.Право да се лутам, немам.Одам до интернет кафе пешки до центарот на градот.Маж ми нема лап топ, и тој мора да оди во интернет кафе.Седнеме и двајцата за конечно барем еднаш во месецот да се видеме, интернетот катастрофа, не можеш да воспоставиш контакт на скаип, а камо ли да се видиш.Па се изнервирам па плакам од нервоза.Ќе се јави тој на 2-3 минути да се смири ситуацијата и да си чуеме гласовите.Целиот контакт ми беше на смс и му пратив едно писмо со слика да му честитам валентин, и тоа никакво стаса еден месец покасно одошто требаше. Ете така си се влечевме цела година и два три месеци.Во тој период, тој дојде само еднаш за да се видиме и толку.
А, дечко ти ако те сака како што пиша една феминка погоре ќе те поддржи во одлуката, за прво да види дали воопшто ќе успее врската.Тој уште на невидено ти поставува ултиматум.Нели знае дека ова ти е шанса, за која многу луѓе сонуваат да ја добијат.Ако има стварно голема љубов, ќе пребродите се и само може да ви ја зацврсти врската.
Размисли убаво што сакаш, да не се каеш после.Дечковци се менуваат, а шансите одминуваат.

 

Јас бев во слична ситуација. Кога ја донесов одлуката да заминам мислев дека ќе умрам. Од депресија, до каење, до дијазепами. Ама, нели секогаш има ама. Денес после четири години не се каам, ваква шанса немаше да добијам никогаш во животот повторно. Многу беше јасно дека немаше да ја испуштам.
Според мене, ти треба да се усовршуваш и да се надоградуваш, да успеваш. Тоа е дечко пред се, ете и ако твоите се против вашата врска сигурно има нешто штом не се “за“ .
И јас мислев така, дека не ми го сакаат доброто.
Сега си го враќам убаво филмот назад, се сеќавам на тагата, болката, ама се сеќавам со огромна насмевка. Знаам дека не згрешив.
Не останувај, нема да направиш грешка

 

де де може иде у факинг бугарија, ептен голем напредок ке напраи...

 

И во ФАКИНГ Бугарија е 100 пати подобро отколку во Македонија.

 

@DeepBlue
Бугарија е многу поразвиена земја од нас. Плус има работа, плус е членка нa Европска Унија, плус факултетот таму повеќе практично те обучува. А нели тоа е тоа што се бара-пракса